De Nederlandse versie staat onder de Engelse versie

After weeks of anchoring in deserted bays, drifting to the rhythm of the ocean, waking up to nothing but the sound of waves and an endless horizon, we set sail once more. But this time, our destination was different. No uninhabited island, no hidden reef, no sheltered lagoon. This time, we were heading somewhere unusual for us: a marina. Ten days in Vuda Marina, ten days on land, ten days living in a rhythm that has nothing to do with the sea, and perhaps because of that, feels so strangely out of place.

We sailed together with Ralph from Lille Venn, enjoying a beautiful passage with a steady easterly wind of 20 knots. My Motu glided effortlessly over the water, sailing at over 7 knots, with tight sails and a wet foredeck. As we approached the entrance, we called the marina on the VHF and received permission to come in. I took the helm and guided our floating home through the concrete opening. The heat hit us immediately. There was no breeze, only sun and concrete. Fortunately, I had bought mosquito screens for all the hatches two years ago, and that investment proved to be worth its weight in gold.

A marina offers comfort, but it also comes with compromises. There are hot showers, of course, without having to calculate every drop in your tank. There are restaurants, a laundry, and even a small library where we left a good stack of books. We rented a car for eight days, which gave us the freedom to explore. We drove to Nadi for groceries, visited nearby areas, and treated ourselves to ice cream in town.

But a marina also means heat, mosquitoes, ants, cockroaches, and flies. We did our best to keep them out of the boat. The air smelled of engine oil rather than salt. You miss the direct contact with the water. No morning swims, no fish under the hull, no snorkeling after breakfast. Suddenly, you are living beside the sea instead of in it, and it is surprising how quickly you begin to miss that feeling.

Still, a marina is also a place of connection. The docks become walkways full of stories. You hear the sound of hammers, the hiss of paint sprayers, the buzz of sanding machines. These are the background sounds of marina life. Tools change hands even faster than stories. Everyone helps each other. One person needs a gas strut, another a socket wrench, and someone else just brought fresh bananas from inland. You trade, you share, you laugh. The conversations are rich, and friendships grow among the dust of the workshop and under the shade of the coffee shelter.

During one of our walks along the pontoons, they caught our eye. Small, unassuming, almost cute. Boats barely six meters long, with simple wooden hulls and a very clear purpose. These are not weekend cruisers or pleasure boats. These are Globe 5.80s, tiny heroes with a big mission.

The Class Globe 5.80 was designed by Polish naval architect Janusz Maderski and promoted worldwide by Don McIntyre, who you may know as the man behind the Golden Globe Race. Their shared vision was clear and powerful: to make ocean sailing accessible to everyone. Not with million-dollar yachts or factory-built boats, but with self-built vessels, affordable, light, strong, and made for solo sailors with a dream.

They sit quietly in the morning sun, yet they seem to buzz with potential. Built plank by plank, screw by screw, by the sailors themselves. No expensive shipyards, no design teams, just passion, effort, and determination. They are part of something special: the Mini Globe Race, a solo circumnavigation sailed in stages, in hand-built boats only 5.80 meters long. There’s no unnecessary luxury on board, no fridge, no watermaker, but there is Starlink and an autopilot. Apart from that, it’s just you, your boat, and the ocean.

Among the 5.80s lies Trekka, the very first boat ever built in this class. On board is Ertan Beskardes, a sailor with a story that stays with you. He participated in the Golden Globe Race in both 2018 and 2022, but withdrew both times. Not because of technical failure or storms, but because of longing. “Without contact with my family, the joy of sailing disappears,” he says honestly.

In the Mini Globe Race, he sees a new opportunity. Thanks to modern tools like Starlink, he can now stay in touch with his wife and children every day, and that changes everything. The race now feels more like a true world journey, rather than a lonely challenge.

His boat is small, simple, but strong. During the Globe 5.80 Transat in 2023, he endured a storm that lasted twenty hours, in which the boat was knocked down repeatedly. But Trekka held her course. “She feels like a lifeboat the moment you close the hatch,” Ertan says. He speaks of his boat with warmth, as if she were alive. He sleeps on the highest part of the hull, cooks on a small burner. There’s no hot water, no comforts, but instead, complete freedom and a strong connection with the elements.

Ertan moved to the UK in 1979 and spent years working in military tailoring. In 1994, he and his wife started their own business. They built their first boat in their backyard and have been sailing ever since. The Mini Globe Race marks a new milestone for Ertan. “Third time lucky,” he smiles.

While Ertan prepares for his journey further around the world, we had a much more down-to-earth challenge to tackle: getting Lille Venn on land. What should have been a simple task turned out to be a real test. The trailer was just a little too wide. Some people were just a little too stubborn. There were multiple attempts, a lot of discussion, a bit of grumbling, and plenty of sweat.

But on the third try, as the saying goes, we finally got Lille Venn safely out of the water. A wave of relief passed through our team.

Ralph, Jeroen, and Rajesh rolled up their sleeves. There was still a lot to be done before Ralph would fly back to Switzerland. Final chores, clearing out, checking systems, sending sails for maintenance, making plans. Amid the tools, the dust, and the blazing sun, there was something else in the air: farewell.

It’s never easy when someone leaves. We have sailed together, shared stories, built things, laughed, and played countless games of Brandi Dog. Then suddenly, there’s a flight, a date, a goodbye. It’s part of this nomadic life. Everything shifts. Everything changes.

But it is not goodbye, only see you later. The plan is already in place: we will meet again, sometime in January or February, in New Zealand.

And so, our ten days in Vuda came to an end. Ten days on solid ground, with hot showers and constant battles against insects. Ten days of working, connecting, and saying goodbye. Ten days when we weren’t quite sailors, but residents of a temporary world filled with plans, tools, and dreams. But the sea is calling once again. The anchor waits. The horizon pulls us forward. We are raising the sails again. Because no matter how comfortable a marina can be, our hearts belong to the water.

Vuda Marina

Na weken van ankeren in verlaten baaien, van dobberen op het ritme van de oceaan, van wakker worden met niets dan ruisende golven en een eindeloze horizon, kozen we opnieuw het ruime sop. Maar dit keer was onze bestemming anders. Geen onbewoond eiland, geen verborgen rif of beschutte lagune. Nee, we zetten koers naar iets wat voor ons ongewoon is: een haven. Tien dagen Vuda Marina, tien dagen aan wal, tien dagen in een ritme dat niets met de zee te maken heeft en juist daarom zo bevreemdend voelt.

We zeilden samen met Ralph van Lille Venn, een mooie tocht met een stabiele oostelijke wind van 20 knopen. My Motugleed met gemak over het water, meer dan 7 knopen, de zeilen strak, het voordek nat. Voor de ingang van de haven riepen we de havenmeester op via de marifoon en kregen we toestemming om naar binnen te varen. Ik nam het roer en stuurde ons drijvende thuis de betonnen monding binnen. De hitte sloeg meteen over ons heen, er was geen briesje meer, alleen nog zon en beton. Gelukkig had ik twee jaar geleden muskietengaas gekocht voor alle luiken. Die investering bleek hier goud waard.

Een haven betekent comfort, maar ook compromissen. Natuurlijk zijn er warme douches, zonder dat je hoeft te rekenen of je watertank het nog aankan. Er zijn restaurantjes, een wasserette, zelfs een kleine bibliotheek waar we een flinke stapel boeken achterlieten. We huurden een auto voor acht dagen, waardoor we mobiel en flexibel waren. Even naar Nadi rijden voor boodschappen, de omgeving verkennen, of gewoon een ijsje halen in de stad.

Maar een haven betekent ook hitte, muggen, mieren, kakkerlakken en vliegen. We proberen ze allemaal buiten de boot te houden. De geur van smeerolie in plaats van zout vult de lucht. Je mist het directe contact met het water. Geen ochtendduik, geen vis onder de boot, geen snorkeltripje na het ontbijt. Je leeft ineens weer naast het water in plaats van erin, en het is opvallend hoe snel je dat mist.

Toch is een haven ook een ontmoetingsplek. De pontons vormen wandelpaden van verhalen. Je hoort klopgeluiden van hamers, het gesis van verfspuiten, het gezoem van schuurmachines. Ze zijn de hartslag van het marina-leven. Gereedschap wisselt sneller van eigenaar dan verhalen. Iedereen helpt elkaar. Iemand zoekt een gasveer, een ander een ratelset, en weer een ander heeft net verse bananen uit het binnenland. Je ruilt, je deelt, je lacht. De gesprekken zijn rijk, de vriendschappen ontstaan tussen het stof van de werkplaats en onder het afdak van de koffiehoek.

Op een van onze wandelingen over de steigers vallen ze ons op. Klein, onopvallend, bijna schattig. Boten die nauwelijks zes meter lang zijn, met een simpele houten romp en een duidelijk doel. Dit zijn geen toerschuitjes of weekendzeilers. Dit zijn de Globe 5.80’s, minihelden met een missie.

De Class Globe 5.80 werd ontworpen door de Poolse ontwerper Janusz Maderski en wereldwijd gepromoot door Don McIntyre, die je misschien kent als de man achter de Golden Globe Race. Hun gezamenlijke visie was simpel maar krachtig: maak oceaanzeilen bereikbaar voor iedereen. Geen miljoenenprojecten of fabrieksbouw, maar zelfbouwboten, betaalbaar, licht, sterk, en gemaakt voor solozeilers met een droom.

Ze liggen daar stil, maar ze zinderen van energie. Gebouwd plank voor plank, schroef voor schroef, door de zeilers zelf. Geen dure werf, geen designteam, alleen passie, zweet en doorzettingsvermogen. Ze maken deel uit van iets bijzonders: de Mini Globe Race, een solo wereldomzeiling in etappes, in zelfgebouwde boten van 5,80 meter lang. Geen overbodige luxe, geen koelkast, geen watermaker, wel Starlink en een autopiloot. Verder draait alles om jou, je boot en de oceaan.

Tussen de 5.80’s ligt Trekka, de allereerste boot ooit gebouwd in deze klasse. Aan boord: Ertan Beskardes, een zeiler met een verhaal dat blijft hangen. In 2018 en 2022 nam hij deel aan de Golden Globe Race, maar beide keren stapte hij uit. Niet vanwege materiaalpech of stormen, maar uit gemis. “Zonder contact met mijn familie verdwijnt de vreugde uit het zeilen,” vertelt hij openhartig.

In de Mini Globe Race ziet hij een nieuwe kans. Dankzij moderne technologie zoals Starlink kan hij nu dagelijks contact houden met zijn vrouw en kinderen. En dat maakt alles anders. De race voelt nu als een wereldreis, niet als een eenzame prestatie.

Zijn boot is klein, spartaans, maar robuust. Tijdens de Globe 5.80 Transat 2023 trotseerde hij een storm van twintig uur waarin de boot herhaaldelijk plat ging. Maar Trekka hield stand. “Ze voelt als een reddingsboot zodra je het luik sluit,” zegt Ertan. Hij spreekt met liefde over zijn boot, alsof het een levend wezen is. Slapen doet hij op het hoogste punt van de romp, koken gebeurt op een brandertje. Geen warm water, geen luxe, maar wel vrijheid en verbondenheid met de elementen.

Ertan kwam in 1979 naar het Verenigd Koninkrijk en werkte jarenlang in de militaire kleermakerij. In 1994 begon hij samen met zijn vrouw een eigen bedrijf. In de achtertuin bouwden ze hun eerste boot. Ze zeilen sinds 1998 samen, ieder jaar opnieuw. De Mini Globe Race is voor Ertan een nieuwe mijlpaal. “Derde keer, hopelijk scheepsrecht,” glimlacht hij.

Terwijl Ertan zich voorbereidt op zijn wereldreis, moesten wij ons bezighouden met een veel wereldser project: Lille Vennop de kant krijgen. Wat in theorie een eenvoudige klus zou moeten zijn, bleek in de praktijk een ware beproeving. De trailer was net iets te breed. Sommige mensen waren net iets te eigenwijs. Er werden pogingen gedaan, overleg gevoerd, gemopperd, gezweet.

Maar bij de derde poging, alle goede dingen in drieën, stond Lille Venn eindelijk veilig op de kant. Een zucht van verlichting ging door ons team.

Ralph, Jeroen en Rajesh staken de handen flink uit de mouwen. Er moest nog veel gebeuren voordat Ralph terug zou vliegen naar Zwitserland. Laatste klusjes, opruimen, onderdelen controleren, zeilen wegbrengen voor onderhoud, planningen maken. Tussen de gereedschapskisten, de stofwolken en de warme zon hing ook iets anders in de lucht: afscheid.

Het valt nooit mee, het moment dat iemand vertrekt. Je hebt samen gevaren, gedeeld, gebouwd, gelachen en heel veel brandi dog spelletjes gespeeld. Dan is er ineens een vlucht, een deadline. Het hoort erbij, bij dit nomadische bestaan. Alles beweegt, alles verandert.

Gelukkig is het geen vaarwel, maar een tot ziens. De plannen zijn al gesmeed: ergens in januari of februari zullen we elkaar weer treffen, maar dan in Nieuw-Zeeland.

En zo komen onze tien dagen in Vuda tot een eind. Tien dagen op vaste grond, met warme douches en het vechten tegen het ongedierte. Tien dagen van werken, ontmoeten, afscheid nemen. Tien dagen waarop we even geen zeilers waren, maar bewoners van een tijdelijke wereld, vol plannen, dromen en gereedschap.

Maar de zee roept weer. Het anker wacht. De horizon lonkt.

We hijsen opnieuw de zeilen. Want hoe fijn een haven ook kan zijn, ons hart ligt op het water.