Zeilen naar de Bahama’s

Zeilen naar de Bahama’s

Bahama’s, we komen eraan! Vandaag is de dag dat we vertrekken voor onze 5-daagse oversteek van Marigot Bay, Saint Martin naar Matthew Town op Inagua Island in de Bahama’s. En ik kan je vertellen, de opwinding is voelbaar! De hele boot bruist van last-minute telefoontjes en het verwoede getik van smartphones terwijl iedereen zijn laatste berichten verstuurt voordat we aan ons avontuur beginnen. Het is alsof we weer afscheid nemen op Schiphol. Maar voordat we op dit moment zijn aangekomen, is er de afgelopen vijf dagen veel gebeurd. Onze reis begon in Montserrat en bracht ons vervolgens naar Sint-Maarten, waar we een lijst met klussen hadden. Van het repareren van onze koel-/vriescombinatie tot het laten certificeren van onze duikflessen, het maken van bootstickers en het doen van heel veel boodschappen, we hadden onze handen vol. Alleen met zijn drieën zeilen voelt weer goed, maar laten we eerlijk zijn, het is gewoon niet hetzelfde zonder die levendige gesprekken over de VHF-radio. We hebben misschien extra tijd, maar zonder de kameraadschap van onze buddy boot is het een beetje eenzaam hier op zee. Hoe graag we ook lezen, schrijven en ons verdiepen in videobewerkingsprogramma’s, we kunnen gewoon niet de rust vinden om dat te doen tijdens deze zeiltocht van 94 zeemijl naar Sint-Maarten. Misschien is het omdat onze opwinding voor ons volgende avontuur te groot is, of misschien is het gewoon omdat de reis te kort is. Maar goed, we hebben tenminste elkaar en onze trouwe vishengel om ons gezelschap te houden. Terwijl we gezellig kletsen over onze ervaringen van de afgelopen maanden en over onze toekomstplannen en dromend van de nieuwe avonturen die komen gaan, begint de hengel als een gek te draaien! Jeroen, als pro-visser die hij ondertussen is, komt in actie en gaat de strijd aan met de vis.

Ondertussen halen Rajesh en ik de snelheid uit de boot door de fok in te halen, terwijl we reikhalzend uitkijken naar wat voor vangst Jeroen boven zal halen en zoals altijd heeft Rajesh de rest van het visspullen klaarliggen, voor het geval we de vis kunnen doden. Blijkt dat het een barracuda is en helaas, in totaal bijten er drie barracuda’s tijdens deze tocht. Dus na het verwijderen van de haak gooien we de barracuda’s terug in de zee, omdat het niet veilig is om boven Guadeloupe de barracuda’s te eten vanwege het risico op ciguatera-vergiftiging. Een beetje teleurgesteld halen we de hengel binnen en gaan we zitten om te genieten van een bord spaghetti Aglio e Olio. Het is misschien niet de vangst van de dag, maar het is nog steeds een heerlijke maaltijd die we in goed gezelschap eten. Daar zeilend door de nacht onder een deken van sterren, begon plotseling onze stuurautomaat een vreemd en hard geluid te maken. Ondertussen weten we, dat ongebruikelijke geluiden van onze uitrusting meestal problemen betekenen, maar Jeroen, de optimist die hij is, ging naar beneden om het probleem te inspecteren. Hij verwacht dat het versleten tandwielen zijn, die hij op voorraad heeft, maar liever wacht tot we in Sint-Maarten zijn om ze te vervangen. Terwijl we de wacht hielden, omringd door de twinkelende sterren boven ons en de vrachtschepen om ons heen goed in de gaten houdend, probeerden we onze stuurautomaat een beetje te ontzien door de boot zo nu en dan handmatig te sturen. Want, dat geluid was oorverdovend, en we wisten gewoon dat het niet goed kon zijn. We kwamen geen andere zeilboten tegen, wat ons blijft verbazen. Zeilt iedereen alleen overdag en zoeken ze een ankerplek voor de nacht? Op een rustig moment ving ik een glimp op van een vallende ster en deed ik een wens. Het bracht een grote glimlach op mijn gezicht en herinnerde me aan de magie van op het water zijn.

We kwamen vroeg in de ochtend aan in Marigot Bay en nadat we veilig voor anker waren gegaan, konden we nog een paar uur rust pakken voordat de zon opkwam. Vandaag was het zondag en nadat we ingecheckt waren, gingen Jeroen en Rajesh aan de slag om de automatische piloot te repareren. Het waren inderdaad versleten tandwielen, waarvoor we reserveonderdelen hebben. Oh jongens, adem rustig in en weer uit, want de komende dagen worden druk! We hebben een strak schema voor de boeg en het zal al ons gezonde verstand, geduld en een beetje geluk vergen om al onze wensen te halen. Als eerste gaan we al vroeg op pad met onze trouwe dinghy naar de Nederlandse kant om onze pakjes op te halen: drie boeken vol kaarten van de Bahama’s. Het is een schat aan informatie en we kunnen niet wachten om ons erin te gaan verdiepen! Vervolgens gaan we op zoek naar iemand die bootstickers voor ons kan printen. Na wat rondvragen worden we doorverwezen naar Imagen Graphics, om er vervolgens achter te komen dat we daar alleen met de auto kunnen komen. We noteren het adres en gaan door naar het volgende punt op onze agenda. Onze volgende stop is Budget Marina en Island Water World op zoek naar reserveonderdelen voor onze stuurautomaat. Helaas hebben ze geen stuurautomaat onderdelen op voorraad, maar we komen wel een aparte vriezer tegen die onze aandacht trekt. We noteren de afmetingen en maken plannen om het op de boot te installeren. Aangezien ons vertrouwen in onze huidige vriezer is afgenomen na meerdere storingen en daardoor het verlies van diverse ingevroren maaltijden. Als we terugkeren naar de boot, hebben we onze dinghy volgeladen met allerlei spullen die niet op onze lijst stonden: nieuw serviesgoed met rubberringen aan de bodems zodat ze niet wegglijden, extra ventilatoren, rubbers voor onze dakramen, vlaggetjes van landen waar we nog naar toe willen en nog veel meer! Als we die vriezer willen aanschaffen en ook nog alle boodschappen een plekje willen geven is de enige oplossing om onze opslagruimtes te reorganiseren. Die avond vullen we de bijboot met oude spullen die we besluiten weg te doen en besluiten we ons tweede reddingsvlot te schenken we aan een paar cruisers met twee jonge kinderen en kijken toe terwijl ze glimlachend en vol trots wegvaren. Nou mensen, het avontuur eindigt nooit op deze boot! Net toen we dachten dat het goed ging, kregen we een appje van de monteur van onze koel/vriescombinatie dat hij de afspraak afzegt en sindsdien hebben we niets meer van hem gehoord. De frustratie slaat toe en we beginnen onze zoektocht naar een oplossing. Toen kreeg ik een idee: waarom zou je Facebook niet vragen of iemand ons kan helpen? Tot onze verbazing kregen we snel reactie en vonden we iemand die een handje wilde helpen! Het addertje onder het gras was alleen? Dat we drie dagen later kunnen vertrekken en de koel/vriescombinatie zal van het schip moeten worden gehaald en naar zijn werkplaats moeten worden gebracht. Na bestudering van alle weerkaarten gingen we akkoord met het plan en kwamen Jeroen en Rajesh in actie door het apparaat uit onze keuken te demonteren en af te leveren bij de werkplaats. De volgende dag huurden we een auto en gingen op pad, waarbij we stopten bij verschillende winkels op onze lijst. We gingen naar de duikwinkel voor tankcertificering, Imagen Graphics voor onze bootstickers (mijn verjaardagscadeau!), de koffie winkel voor koffiecups en de supermarkt voor boodschappen. Maar wacht, er is meer! We besloten ook om de losse vriezer te kopen die we bij Budget Marina zagen. Jeroen en Rajesh hebben een mooie plek gevonden om hem te installeren.

Met een gerepareerde koel/vriescombinatie en de nieuwe vriezer aan boord, zijn we klaar om ons avontuur voort te zetten! Wie weet welke spannende verrassingen er in het verschiet liggen? Tot nu toe nog geen saai moment gehad hier op Sint-Maarten. De volgende twee dagen waren geen uitzondering! We zijn meerdere keren naar de supermarkt geweest en hebben dezelfde winkels weer bezocht om onze duikflessen en bootstickers op te halen. De boot onderging een complete herinrichting met alle boodschappen en we hebben voor alles een plekje weten te vinden. Jeroen en Rajesh waren bezig met het installeren van de nieuwe vriezer terwijl ik doorging met mijn project om gordijnen voor de boot te maken. Aan het einde van de dag konden we onze koel/vriescombinatie ophalen, maar helaas kwam Jeroen boos, gefrustreerd en teleurgesteld terug. De koel/vriescombinatie was niet gerepareerd, maar in plaats daarvan was hij zelfs nog meer beschadigd. We hadden niet veel tijd om hier bij stil te staan, dus besloten we het terug te plaatsen en later uit te zoeken wat we gaan doen. Aan de positieve kant, onze losse vriezer is een groot succes en we konden er niet blijer mee zijn! Om onze tijd op Sint-Maarten af te sluiten, gingen we naar de film Pathaan, een Bollywood-film die net was uitgekomen en voor het eerst op het eiland draaide. Wat een leuke afsluiting van onze tijd hier!

We duizelen allemaal van opwinding als we aan onze 5-daagse overtocht beginnen. Terwijl we wegvaren, voelen we de wind in onze haren, de zon op ons gezicht en de vrijheid van de zee. Het is een surrealistisch gevoel om alleen te zijn, alleen afhankelijk van elkaar en onze trouwe boot. Ik staat aan het roer, Rajesh en Jeroen trimmen de zeilen en zorgen ervoor dat alles op zijn plek zit. We zingen zeemansliederen, lachen en maken grapjes en genieten van elkaars gezelschap. De eerste dag gaat in een waas voorbij, terwijl we genieten van de schoonheid van het blauwe water en de eindeloze horizon. Bij het vallen van de avond houden we om de beurt de wacht en zien we naast de vrachtschepen en cruiseboten geen andere zeilboten. We zitten bij het roer, staren naar de sterren, genieten van de stilte en voelen ons in vrede met de wereld om ons heen. Rajesh heeft wacht als we tussen de eilanden van de Britse Maagdeneilanden zeilen, waar ons avontuur allemaal begon is, alweer zeven maanden geleden. Naarmate de Britse Maagdeneilanden kleiner werden, werden de golven steeds hoog en de wind waaide met een constant kracht van 22-25 knopen, schuin van achteren. Een prettige koers, omdat de hoge golven rustig onder je boot door glijden en je weinig merkt van de sterkte van de wind. Wel merkte Rajesh dat hij zich wat weeïg begon te voelen en heeft toch maar zeeziekte pleister opgeplakt. Tijdens Jeroen zijn wacht behalen we zelfs een snelheidsrecord, al surfend van de hoge golven, van 12.2 knopen, al hoewel we geen racers zijn, voelt het toch speciaal. De volgende ochtend om 9.00 uur was iedereen wakker en zaten we tijdens het ontbijt te kletsen over de gebeurtenissen van de eerste nacht. Ik vraag aan Jeroen en Rajesh wat ze voelen als ze die hoge golven op zich af zien komen en krijg van beide het volgende antwoord; “euh, niets eigenlijk, het zijn gewoon golven!” Nou daar kan ik wat mee voor de blog lach ik. Ikzelf vind het toch echt fascinerend en soms wat beangstigend om te zien wanneer je op het laagste punt bent van een golf, je naast je kijkt en je een 3 meter hoog donkerblauw gestalte op je af ziet komen, waardoor de boot rustig wordt opgetild en wij verder zeilen. Ik wou dat ik op zo’n moment Superman ogen had en door de golven heen kon kijken, naar alle wezens zich in de grote golven schuilhouden. We varen over meer dan vijf kilometer diep water en op de diepte meter zie je soms in ene keer 30 meter diepte staan, je weet dan gewoon dat er onder je boot een groep vissen of gewoon een hele grote vis zit! Brr, krijg er koude rillingen van. Onze lichamen en onze geest passen zich langzaamaan, aan het ritme van de zee en we kunnen zelfs weer lezen en schrijven. Onze trouwe hengel was onze constante metgezel en op de tweede dag van onze reis hadden we het geluk een heerlijke tonijn te vangen. Het was de perfecte maat voor twee heerlijke maaltijden. Uit voorzorg had ik zeeziekte pleisters achter mijn oren geplakt bij de start van onze reis en ik weet zeker dat ze mijn redder in nood waren en ik hierdoor niet misselijk werd tijdens het koken binnen in die hoge golven, want hier was ik wel een beetje bang voor.

De komende dagen zijn gevuld met meer van hetzelfde: zonnige luchten, constante wind, een koers waar we niets aan hoeven te veranderen, golven die uiteindelijk iets minder hoog worden en de nachtwachten gaan bij iedereen goed. We krijgen allemaal voldoende slaap en voelen ons vertrouwd met de handelingen die we alleen moeten doen. Op de laatste dag, als we onze bestemming aan de horizon zien, en onze harten gevuld zijn met vreugde en trots, worden we verwelkomt door een groep dolfijnen naast de boot, die ons hun kunsten laten zien. Wat een mooi welkom! We hebben het gedaan! We zijn naar de Bahama’s gezeild. Voor ons tot nu toe de langste oversteek: vijf dagen non-stop zeilen. Vlak bij Matthew Town roep ik de haven op en vraag ik toestemming om te ankeren. Dit wordt goedgekeurd en havenmeester zal zorgen dat de immigratie en douane officieren naar de haven komen om on in te checken. Nadat we zijn geankerd, geven we elkaar nog een groepsknuffel, wetende dat dit nog maar het begin is van onze avonturen samen. Zoals ze zeggen; ‘de reis is net zo belangrijk als de bestemming”, en we hadden ons geen betere reis kunnen wensen.