Rifhaaien

Rifhaaien

Ik zal nooit de vlaag van opwinding en angst vergeten die door mijn lichaam stroomde toen ik langzaam het water ingleed en de rifhaaien onder onze zeilboot zag zwemmen. Het was een moment van ontzag voor deze vaak door mensen, inclusief mijzelf, onbegrepen roofdieren van de oceaan. En hier in de Bahama’s zijn deze zeeën de thuishaven van diverse soorten haaien. Toen we op avontuur gingen, hadden we geen idee dat we al zo snel oog in oog zouden komen te staan met deze majestueuze wezens, maar het is een moment dat ons voor altijd zal bijblijven.

De zon scheen fel en het water was blauwer dan blauw toen we voor anker gingen in de baai van Matthew Town, Inagua Island. We waren nog in extase van ons laatste uur zeilen, begroet door de dolfijnen en de zon waardoor het water alle tinten blauw gloeide. We moesten inchecken bij de officieren die al op de wal stonden te wachten, en Jeroen en Rajesh hadden de leiding over deze taak. Met de dinghy neergelaten en de buitenboordmotor gemonteerd, gingen ze richting de kust met alle benodigde papieren in de hand. Hun missie was duidelijk: ons inchecken en een data-simkaart proberen te regelen. Gelukkig hadden we ons drie weken voor onze aankomst al ingeschreven in het onlineprogramma “click2clear” en de vaarvergunning betaald. De douane- en immigratiebeambten waren erg vriendelijk en na controle van onze papieren stempelden ze onze paspoorten af met toestemming om twee maanden te blijven. Hoewel onze visumaanvraag voor Rajesh een verblijf van drie maanden toestond, gaven de agenten aan dat ze maximaal twee maanden konden afgeven en dat we vlak voor de vervaldatum verlening kunnen aanvragen, tegen betaling van extra kosten natuurlijk. De vaarvergunning was echter wel drie maanden geldig. Ondanks de bureaucratie waren we te blij om op deze prachtige locatie te zijn. Bahama’s, een eilandnatie die bestaat uit meer dan 700 eilanden en cays, waarvan er 30 onbewoond zijn. We zijn verheugd om de azuurblauwe wateren, koraalriffen en ondiepten te verkennen waar de Bahama’s bekend om staan. Maar we zijn ook een beetje geïntimideerd door onze diepgang van 2,1 meter, wat het vinden van een goede ankerplaats een uitdaging maakt. En laten we de grotere roofdieren die deze wateren thuis noemen niet vergeten – we zijn zowel opgewonden als nerveus om het onderwaterleven van dichtbij te zien. Dus hier zijn we dan, zeilend naar het onbekende. Onze eerste stop is een tocht van 45 zeemijl naar Hogsty Reef, een koraalrif in het midden van de grote diepten. We vertrekken om 5 uur ‘s ochtends onder het licht van een bijna volle maan en worden getrakteerd op een mooie zonsopgang. De wind is frisser dan we gewend zijn, maar het zonnetje maakt snel alles goed en we werpen onze hengel weer uit. Helaas vangen we niets op deze reis. Als we het rif naderen zien we in de verte een klein hoopje strand met wat lijkt op een kapotte vuurtoren. Het water verandert van kleur naarmate we dichter bij onze ankerplaats komen en we ankeren in 7 meter diep water, zonder beschutting, en Jeroen gaat het water in om het anker te controleren. Wat hij daarbeneden ziet, stuurt hem in extase de ladder weer op – drie rifhaaien zwemmen rond onder de boot! Rajesh en ik trekken snel onze zwemkleding aan en gaan met Jeroen het water in. Door de sterke stroming is het moeilijk om aan de zwemtrap vast te houden, dus Jeroen schiet te hulp door voor ons een touw vast te maken aan een kikker, waar we ons aan kunnen vasthouden. De helderheid van het water is ongelooflijk – je kunt kilometers ver onder water kijken. We zwemmen vol ontzag rond en genieten van de schoonheid van dit kleine stukje paradijs midden in de zee. We willen graag meer leren over het lokale onderwater leven en hopen dat we na onze tijd hier het gedrag van de haaien beter kunnen inschatten en met meer vertrouwen durven te snorkelen en te duiken rond haaien.  Na de lunch stapten we in onze dinghy en gingen naar de zandvlakte. Zodra we daar aankwamen, werden we begroet door een haai die vlak bij het strand aan het zwemmen was, maar zich daarna snel uit de voeten maakte, van een kortstondig bezoek gesproken! Desalniettemin stapten we langzaam uit onze dinghy en verkende de zandvlakte. Rajesh maakte een aantal mooie foto’s en video’s met de drone en we probeerde op die manier het gebied wat meer te verkennen.

Er is harde wind op komst en hierdoor is het onverstandig om hier langer dan 1 nacht te blijven. We wilden niet als vliegers in een windtunnel eindigen!  We zetten onze zinnen op Jamaica Bay op Acklins Island voor onze volgende ankerplaats. Het zou een zeiltocht van 7 uur en 47 zeemijl worden, dus we drukten nog een laatste keer op snooze en vertrokken ditmaal om 7 uur ‘s ochtends. Wie zegt dat avontuur niet kan beginnen met een goede kop koffie en een rustige ochtend?”  De zon begon net boven de horizon op te komen. Het is windstil en het leek wel of de boot in een zwembad lag, zonder enige wind rimpel in het water. We startten we de motor en begonnen aan onze reis. Een uur later besloten de windgoden ons te zegenen met hun aanwezigheid en de wind stak op tot 16 knopen. We hijsen snel de zeilen en het geluid van de motor stopte. Het enige dat overbleef was het geluid van de wind en de zee. Het was een mooi moment om iedereen te zien ontspannen op de boot. De één was verdiept in een goed boek, de ander bestudeerde de kaarten en probeerde de mooiste ankerplaatsen rond Acklins Island te vinden. En wat mij betreft, ik was druk bezig iedereen te observeren en alweer de volgende blog te schrijven over onze avonturen. Net toen ik verdwaalde in mijn gedachten, begon onze vertrouwde hengel rond te spinnen. Jeroen kwam snel in actie, klaar voor een nieuwe strijd met de zeemonsters. Het was een grote, het kostte hem bijna 30 minuten om hem binnen te halen. En toen hij dat eindelijk deed, stonden we versteld van de enorme Mahi-Mahi die aan het einde van de lijn werd gepakt. De schitterende blauwe, groene en gele iriserende kleuren waren een lust voor het oog. We waren extatisch, het was alweer een tijdje geleden dat we een van deze lekkere vissen hadden gevangen. We wisten dat we meer dan twee maaltijden uit deze vangst konden halen.

De wind nam toe tot 24 knopen en de boot gleed soepel door het water. We ronden Acklins Island aan de zuidwestkant af en draaien naar een aan de windse koers. Het lukte ons om bijna helemaal naar onze ankerplek te zeilen, waar we uiteindelijk voor anker gingen in 6 meter diep water. Er waren al twee andere boten aanwezig. Het was een heerlijke zeiltocht. Die avond gaan we vroeg slapen. Moe en voldaan van de reis. Jeroen had de kaarten van Acklins Island bestudeerd en had een potentiële nieuwe ankerplaats gevonden die hij wilde proberen. De volgende morgen vertrokken we ietwat onzeker, omdat we niet zeker wisten of de nieuwe ankerplaats voldoende beschutting tegen de wind zou bieden, maar we waren vastbesloten om daarachter te komen. We halen het anker op en varen 3 zeemijlen verder naar het oosten, waarbij we onze dieptemeter goed in de gaten houden. Plots verscheen er een dolfijn die naast de boot meezwom, in slechts 3 meter diep water. Het was verleidelijk om erin te springen en met de dolfijn te zwemmen, maar helaas liggen we nog niet voor anker en was het daardoor niet veilig om dat te doen terwijl we ook door een gebied met koraal aan het navigeren waren. Helaas waren de golven en deining bij de nieuwe ankerplaats te ruig waardoor het te golvend was om te blijven. Het was een prachtige plek, maar alleen als de wind en golven kalm waren. Dus besloten we terug te gaan naar onze oude ankerplaats. Eenmaal terug hebben we onze snorkelspullen aangetrokken en zijn we het water in gesprongen om de onderwaterwereld te verkennen. Het water was helder en er waren koraalrotsen waar tropische vissen omheen zwommen. Er waren echter ook grote stukken met alleen zand die niet zo spannend waren.

Ik werd de volgende ochtend wakker met een vreemd gevoel in mijn botten. Het duurde even voordat ik besefte welke dag het was: mijn verjaardag! En het was niet zomaar een verjaardag, het was mijn eerste verjaardag op zee tijdens onze reis, zonder familie en vrienden. Ondanks de afstand werd ik overladen met liefde via appjes, telefoontjes en Facebook-berichten. Daarnaast waren Jeroen en Rajesh er om mijn verjaardag met mij te vieren en ze hebben er een onvergetelijke dag van gemaakt.  Ze zongen een verjaardags lied voor me en we aten een heerlijke worteltaart, compleet met gekleurde lucifers als kaarsjes. Voor het avondeten hebben we ons tegoed gedaan aan chili-chicken met verse chapati en zelfgemaakte kersen/chocolade- en limoenijs als toetje. Mijn verjaardagscadeau? De bootstickers hebben we op Sint-Maarten laten maken bij Imagen Graphics. We hebben ze met z’n drieën aan de giek en de voorkant van de boot geplakt, waar ik super blij van werd.

Maar naarmate de dag vorderde, zag ik een dreigende lucht boven ons opdoemen als een knorrige reus die klaar staat om zijn woede los te laten. En dat gebeurde ook! De regen viel vlak voor ons neer, alsof hij een wrok koesterde tegen het land. We hadden die regen nodig voor onze watervoorraad, maar helaas kregen wij alleen lichte regen die niet genoeg water opleverde voor het vullen van de watertanks. Tussen de regenbuien door stapten we in onze dinghy en vertrokken richting het strand, vastbesloten om de kust te verkennen. De ene keer wandelden we langs de waterlijn, om onze benen flink te strekken. De andere keer probeerden we tussen de woeste struiken door te komen, waarvan de stekels aan onze kleren bleven vastzitten en weigerden los te laten, echt ver kwamen we dan ook niet, wel ontdekte we een zoetwater plas met enkele mooie vogels en weer andere momenten hadden we geen kilometerslange zandstranden nodig om onze nieuwsgierige geest tevreden te stellen. Sterker nog, we stonden versteld van wat we aantroffen op slechts een paar vierkante meter. Kleine schelpen in uiteenlopende vormen en kleuren en een hele mooie grote schelp. We zagen ook baby heremietkreeften rondlopen en grotere krabben die onder de rotsen vandaan gluurden. Het was als een bruisende stad van schaaldieren, en we konden het niet helpen dat we ons de indringers voelden. De volgende twee dagen raasde de wind buiten en speelden we Yahtzee, lazen, schreven en keken we films.  Daarna konden we ons zeilavontuur verder naar het noorden voortzetten. Onze volgende bestemmingen waren Gordons Beach, South Point en Clarence Town, waarvoor een aanzienlijke zeilafstand nodig was. Het nadeel van de Bahama’s is dat de eilanden zo verspreid liggen.