De Nederlandse versie staat onder de Engelse versie

During our first few hours in Fulaga, we hardly do anything at all… and that is exactly what makes it feel like such a luxury. We sit in the cockpit with a cup of coffee, watching the sunlight dance across the turquoise water as the fatigue of the past days slowly melts away. After everything the ocean has thrown at us during the passage, it feels wonderful not to have to go anywhere for a while. After lunch, we lower the dinghy and set off to explore this paradise up close.

Our first stop is the beach for a walk. Because it is low tide, large sandbanks have emerged, stretching like pale ribbons through the lagoon. Sharp coral is scattered everywhere, so we keep our reef shoes on as we walk through the warm, crystal-clear water towards the natural swimming pools. Around us, countless shades of blue and green shimmer in the sunlight, so vivid and intense that they almost seem unreal. Time appears to slow down here, while the effort of the crossing gradually fades into the background.

A little later, we climb back into the dinghy and head towards the pass for a snorkel. The moment we slip beneath the surface, the underwater world exceeds all our expectations. Everywhere we look there is colourful coral, schools of tropical fish and fascinating formations hiding behind every section of reef. A strong incoming current carries us effortlessly along, so we barely have to swim. It feels as though the ocean itself is giving us a guided tour through its hidden world. As we drift among all this marine life, we regularly look at each other in amazement. If this is only our first afternoon in Fulaga, then the weeks ahead promise to be unforgettable.

Back on board, we enjoy a refreshing shower before checking NoForeignLand, where we see that both Lille Venn and Flora are approaching the entrance of the pass. About forty-five minutes later, they have dropped anchor, and suddenly everything feels complete again. We immediately jump into the dinghy to say hello to Flora, where Wiebke and Ralf welcome us enthusiastically. Afterwards, we continue to Lille Venn to give Barbara and Ralph a big hug. Their passage had been physically and mentally demanding. As the sun slowly sinks over the lagoon, we spend the evening talking about everything that happened during the crossing. Now that the journey is behind us, the tension slowly gives way to relief and the comforting feeling that we have all arrived safely.

The following morning, it is time for the sevusevu, one of Fiji’s most important traditions. Together with the crews of Lille Venn and Flora, we climb into our dinghies and spend about ten minutes cruising through scenery that almost feels unreal. Limestone islets rise from the turquoise water all around us, their unusual shapes resembling giant mushrooms, as if nature had carefully placed each one by hand. When a simple hut appears on the shoreline, we know we have arrived at the right place. Here we leave our dinghies behind and begin the second part of our journey.

A well-maintained path winds through the lush vegetation, and during the twenty-minute walk there is plenty to see. High in the trees, we spot a kingfisher perched quietly on a branch, while conversations flow easily among us. It has been quite some time since we last saw Wiebke and Ralf from Flora, so there is no shortage of stories to catch up on.

Just before reaching the village, we put on our sulus as a sign of respect for the local customs. At the edge of the village, several men are deeply focused on their work. With remarkable craftsmanship, they transform pieces of wood into bowls, decorative carvings and traditional Fijian war clubs, including the well-known totokia.

Not long afterwards, a friendly villager greets us and offers to guide us to the chief. As we walk through the village, he enthusiastically tells us about life on Fulaga, points out various buildings and explains what we see along the way. Before long, we no longer feel like visitors, but like genuine guests.

At the chief’s house, we take our place in a large circle. Our yaqona root is ceremonially accepted as part of the sevusevu. We also pay the now mandatory contribution of 100 Fijian dollars per yacht. Afterwards, we are introduced to a wonderful initiative organised by the village. Every visiting yacht is paired with a local host family. These families help visitors get to know life on Fulaga, answer questions and create a much more personal connection between the local community and the cruising sailors.

Before the host families are introduced, we first visit the village school. We had heard that the children would perform a traditional dance, but unfortunately we arrive just too late. The performance has already finished and the children have returned to their daily activities. Even so, it is fascinating to visit the school. Only a few hundred people live on Fulaga, spread across several small villages, and around fifty children attend school here.

Then comes the moment when the host families are assigned. Jeroen and I are introduced to Bale and Aliferetti, while Barbara and Ralph, and Wiebke and Ralf, are each matched with their own families. From the very first moment, Bale and Aliferetti make us feel genuinely welcome. As we talk together, they tell us about life on the island, the challenges they face, and the close-knit community where everyone looks after one another. Aliferetti turns out to be a talented woodcarver. Proudly, he shows us what he has been working on. In a simple workshop, he creates beautiful handcrafted pieces. While showing us his work, he explains what supplies are difficult to obtain. Small drill bits, for example, which he uses to make the tiny eyes in his wooden snails and other carvings, are always in demand. Sports equipment is also greatly appreciated. A football, volleyball or any other ball provides hours of enjoyment for the children in the village.

At the end of our visit, we are invited to attend the Sunday church service and join them for lunch afterwards. Bale and Aliferetti would also love to visit My Motu and see what life on board is like. They are just as curious about our life at sea as we are about theirs on the island. Before we leave, they press three delicious, freshly baked coconut buns into our hands. Holding the warm bread, we walk back through the village in search of the others. Along the way, we pass smiling children, waving villagers and simple homes, and once again realise how often it is the people we meet who shape our journey. Fulaga already feels a little like home.

Once we have found the others, we all walk back to our dinghies together. Along the way, everyone enthusiastically shares stories about their host families. It turns out that each of us has received an incredibly warm welcome, and everywhere meaningful conversations have taken place. It is fascinating to see how every family, in its own unique way, offers us a glimpse into daily life on Fulaga.

We have all been invited to attend the Sunday church service, followed by lunch with our host families. It is clear that we will all be back in the village in a few days’ time. The stories we have heard today alone make us curious about what else awaits us there.

Once we are back in our dinghies, we make our way across the lagoon towards our boats. Along the way, we continue to admire the spectacular scenery. The rugged limestone islets, the crystal-clear water and the peaceful atmosphere make it almost impossible to stop looking around. Fulaga continues to surprise us.

Back on board My Motu, there is really only one thing on the agenda: wing foiling. Under normal circumstances, Jeroen would probably be out on the water with his wingfoil, but after injuring his upper arm during his last session, he has no choice but to take it easy for a while. It is most likely a small tear in one of his tendons, which means wing foiling is off the table for now. Fortunately, he is never bored and fully embraces his new role as photographer and collector of stories.

While Jeroen wanders around with his camera, chatting with fellow sailors, I begin preparing my painting project for the following day. Barbara and I have planned a day of dot painting together, and I always enjoy leaving behind a piece of art in a place that has made such a lasting impression on me. This time, I decide to create a painting for Bale and Aliferetti as a small thank-you for their wonderful hospitality.

I begin by painting the background and sketching a few guidelines on the canvas, while imagining what the finished artwork will eventually look like. As always when I paint, I listen to an audiobook. This time it is The Great Alone by Kristin Hannah. Before long, the story follows me into the galley, where I experiment with a new recipe for wholemeal bread with flaxseed, pumpkin seeds and walnuts. These are the kind of peaceful days where everything unfolds at its own gentle pace and time quietly slips by. After another delicious dinner aboard Lille Venn, the evening ends with a few games together.

The following day, it feels wonderful to paint alongside Barbara. As soon as the first dots appear on the canvas, my hands seem to take over almost automatically. Dot by dot, the painting slowly comes to life, as if it is creating itself without much conscious thought. The hours fly by. Wiebke drops in for a chat, and we spend some time talking while we work. She is an incredibly talented knitter and makes much of her own clothing. Each of us has our own passion and creative outlet, and that is exactly what makes these days so special. We spend time together, each in our own way, while the relaxed atmosphere of Fulaga seems to slow time itself.

Painting has always affected me in a special way. Once I begin, I simply do not want to stop. When I enter that creative flow, I can almost see the finished painting in front of me. If I leave a painting untouched for several days, there is always the chance that I will lose that same focus and inspiration. That is why, as soon as I return to My Motu, I continue where I left off. I lose all sense of time and become completely absorbed in the painting. When Jeroen returns later that afternoon, he happily takes over the cooking.

When I finally step back and look at the finished painting, a smile appears on my face. I see Bale and Aliferetti reflected in it, along with the warmth of their welcome and the feeling that Fulaga has given us in such a short time. Still, I also have a second painting that I created earlier. No matter how much I like the one I made especially for them, everyone has different tastes. Perhaps they will be drawn to different colours or a different design. It is comforting to have an alternative ready.

Whichever painting they eventually choose, I simply hope they will recognise a little of themselves and of their beautiful island in it.

On Sunday, we return to Fulaga for the church service before visiting Bale and Aliferetti. We have packed badminton rackets for the village and the small drill bits that Aliferetti was so excited about. We know they will be put to good use. The painting, however, will remain on board for now. I want to give it to them when they visit us aboard My Motu.

The church is about half filled with sailors and half with local villagers, although there seem to be surprisingly many people in attendance. The minister stands at the front, reading long passages from the Bible. He does so without much intonation and rarely looks up from the pages, which surprises us a little. Between the readings, hymns are sung, bringing a welcome sense of warmth to the service.

Afterwards comes what appears to be the sermon. This time, the atmosphere is completely different. A deep, powerful voice fills the church, accompanied by expressive arm gestures. To us, he almost sounds angry, although we realise that this may simply be his passionate way of speaking. Since everything is conducted in Fijian, we have no idea what is being said, making it difficult to truly follow the service. When it comes to a rather abrupt end, we are pleased that one final hymn is sung. Although we are grateful for the opportunity to experience this important tradition, we realise that the language barrier and the style of the service make it difficult for us to feel a real connection. For us, it remains a fascinating cultural experience.

We have to be a little patient before Bale and Aliferetti are ready to receive us. Aliferetti serves as an elder within his Jehovah’s Witness congregation and is still talking with several villagers after the service. A little later, they warmly welcome us and he proudly tells us about his role within the community.

Bale is busy in the kitchen, and about half an hour later we are invited inside for lunch. A delicious meal has been prepared for us: wild spinach, cabbage cooked in coconut cream and lightly fried afterwards, plantain, freshly caught fish and, of course, the irresistible coconut buns we enjoyed before. A cup of fragrant lemongrass tea completes the meal. Everything tastes wonderful.

It turns out that Aliferetti also owns a kayak that no longer floats. Jeroen offers to have a look at it when we pick them up for lunch aboard My Motu and see whether it can be repaired. Aliferetti is clearly delighted by the offer.

The days that follow seem to flow effortlessly into one another. Almost every morning, we meet up with the crews of Lille Venn and Flora to head back to the pass together. It has become a daily ritual. The moment we slip beneath the surface, we are once again surrounded by a colourful underwater world. Schools of tropical fish weave their way through the coral while curious reef fish seem to inspect us from close by.

Meanwhile, Jeroen is constantly scanning the deep blue water. He would love to spot a hammerhead shark, a large school of tuna or another impressive pelagic fish. But no matter how many times we snorkel, they never appear here. Instead, only a few whitetip reef sharks and, every now and then, a blacktip reef shark cross our path. Yet that does not make the experience any less special. In fact, it is precisely because you never know what the ocean will reveal that every snorkelling trip feels like a new adventure.

In the afternoons, we usually each spend our time in our own way. Since Jeroen is temporarily unable to go wing foiling because of his injured arm, I decide it is finally my turn to give it a try. I have watched him glide effortlessly above the water so many times, and now I want to experience that feeling for myself.

Fortunately, Ralph still has a windsurf board fitted with a foil that I can borrow. He explains that everything comes down to balance. Not too much weight forward, not too much weight back and, above all, not trying to steer too much. It all sounds simple enough, but the moment you sit on the board, you realise just how precise everything has to be.

Jeroen drives the dinghy and slowly tows me forward. My first attempts mostly end with a great deal of splashing. Every time I think I have found the right position, the board drops back into the water or I lose my balance. Then, suddenly, everything changes. I discover that I have to sit much farther back on the board than I had expected before the foil will actually lift out of the water. I also learn that I should not stay directly in the dinghy’s prop wash, but just outside it.

And then…

I feel the board becoming lighter beneath me. Slowly, the foil rises clear of the water and suddenly all resistance disappears. It is as if someone has flipped a switch. Before I know it, I am flying above the surface.

What an incredible feeling. It feels as though I am flying. At the same time, I quickly learn that the foil does not forgive mistakes. Rise just a little too high above the water and, without mercy, you are launched straight back into it. It is a game of millimetres. With the smallest movements of my body, a fraction forward or slightly back, I can feel the board responding beneath me. Little by little, I begin to understand the balance.

The only things I can hear are the wind and the gentle hum of the foil beneath me. Fulaga Bay glides silently past, and for a brief moment I feel completely weightless. I immediately understand why so many people are passionate about foiling. This definitely leaves me wanting more. I have now mastered the basics while sitting on the board. The next challenge is already waiting: first foiling on my knees, and eventually standing up.

A few days later, we arrange to meet Bale and Aliferetti again. We pick them up from the village in our dinghy so they can join us for lunch aboard My Motu. I have been looking forward to it and start cooking early in the morning. On the menu are fresh chicken curry, homemade naan bread and momos filled with chicken and coriander. While the curry gently simmers, I roll out the dough for the last naan breads. Meanwhile, a pot of water is heating on the stove to steam the momos.

As I am busy in the galley, I hear a familiar engine approaching in the distance. It is funny how that works. There are dozens of dinghies moving around the bay, yet you instantly recognise the sound of your own outboard engine. Without even looking outside, I already know that Jeroen is coming back.

A few moments later, Bale and Aliferetti step aboard. After a warm welcome, Jeroen proudly gives them a tour of My Motu. They curiously explore every corner of the boat, ask countless questions and can hardly believe how much living space is hidden inside a sailing yacht. Only afterwards do we all sit down together at the table.

I place all the dishes in the middle of the table, and before long everyone is helping themselves. Fortunately, the curry is a great success, and the freshly baked naan breads and homemade momos quickly disappear from the plates. Between bites, there is plenty of laughter and conversation. Aliferetti tells us that the leaking kayak Jeroen has offered to repair is not even in the village. It is still on a small island elsewhere in the Fulaga lagoon and first has to be collected.

After lunch, we enjoy a cup of coffee together before I show them the painting I created especially for them. I also show them the second painting I had brought along, but they immediately choose the one I had designed with them in mind. I have also printed the photographs we took when we first met them, and they are delighted with them.

Afterwards, Bale and Aliferetti return to the village. Bale is dropped off first, after which Jeroen and Aliferetti continue by dinghy to collect the kayak. Once Jeroen has dropped Aliferetti back at the village, he returns to My Motu with the kayak in tow. Before long, it is lying on the aft deck, ready for inspection.

As we examine the damage, we all come to the same conclusion. The kayak has clearly seen better days. The material is badly torn in several places and looks heavily worn. Most people would probably have written it off immediately.

But where most people see a kayak beyond repair, Jeroen sees a challenge.

Before long, tools, sandpaper, adhesives and all sorts of repair materials are spread across the deck. Step by step, he develops a plan to make the kayak watertight again. Ralph regularly comes over to have a look, exchange ideas and lend a helping hand. It becomes a wonderful collaboration, combining creativity, experience and a healthy dose of determination.

Unfortunately, the weather forecasts begin to look increasingly grim. In two weeks’ time, our Australian friend Tess will be arriving in Fiji to spend a week sailing with us. Since there is no airport on Fulaga, we need to pick her up in Savusavu, which means we have to be there on time.

The latest weather charts leave little room for optimism. Winds of 40 to 50 knots are forecast, together with waves exceeding five metres. And it will not be just a few days of bad weather. The current forecast suggests these conditions will persist for at least ten days.

We carefully consider all our options. If we leave tomorrow morning, we have a good chance of reaching Savusavu before the bad weather arrives. If we stay longer, we are essentially hoping the forecast will improve, knowing we may still have to sail back through heavy weather. Neither of us thinks that is a wise option. Apart from the risks at sea, we do not want to spend the coming days worrying about whether we will be able to pick Tess up on time. After all, she is only staying with us for one week.

In the end, the decision is made surprisingly quickly. Difficult as it is, we will leave tomorrow morning.

That same afternoon, we are invited to a cosy potluck aboard Lille Venn, together with the crew of Flora. Everyone prepares a dish on their own boat, and together it creates a table filled with delicious flavours. Jeroen and I arrive a little earlier so we can share our plans with Ralph and Barbara before everyone else arrives. The news comes as quite a shock.

Everyone had expected us to stay together in Fulaga for at least a few more weeks. Of course, every sailor immediately understands why we have made this decision, but that does not make it any less disappointing. At sea, you do not make your own schedule, the weather does. Sometimes you have to say goodbye to a place you are not yet ready to leave.

Fortunately, we know this will not be a farewell for long. As soon as the weather allows, we hope to meet up again somewhere farther along in the Lau Group. Which atoll that will be, we simply do not know yet. That will depend entirely on the wind and the weather.

But first, it is time to enjoy the evening. We do not want the thought of our departure to overshadow the atmosphere. The table soon fills with wonderful dishes, there is plenty of laughter, stories are shared, and of course the evening would not be complete without a few games. It turns into exactly the kind of evening you wish you could hold on to just a little longer.

The following morning, Ralph picks up Aliferetti’s kayak. Jeroen has completed the major repairs, but a few small leaks still remain. Ralph wants to take care of those final details before returning the kayak to Aliferetti. Whether the repair will ultimately be a complete success remains to be seen. One thing, however, is certain: just like Jeroen, Ralph is not someone who gives up easily.

Not long afterwards, we raise our own anchor. Only then do we truly realise how special this place has become to us. There is something magical about Fulaga. The turquoise lagoon, the rugged limestone islets, the welcoming people and the peaceful atmosphere make it a place you simply do not forget. We already know that one day we will return.

Our passage through the narrow reef entrance goes smoothly. There is almost no wind, and it is close to slack tide, so there is hardly any current flowing in or out of the lagoon. The conditions could hardly be better.

For the first hour, we motor across an almost mirror-like sea. Then the breeze slowly begins to build. Before long, we are able to hoist the sails, and once again My Motu is doing what she loves most. With around 22 knots of wind and the waves coming from just abaft the beam, we set course for Savusavu on the south coast of Vanua Levu. For many sailors, it is a familiar destination, but for us it is yet another part of Fiji waiting to be discovered.

Fulaga, meer dan een ankerplaats

De eerste uren in Fulaga doen we eigenlijk niet veel … en juist dat voelt als een luxe. We zitten in de cockpit, drinken koffie, kijken naar het spel van licht op het turquoise water en laten de vermoeidheid langzaam van ons afglijden. Na alles wat de oceaan ons onderweg heeft voorgeschoteld, is het heerlijk om even nergens naartoe te hoeven. Na de lunch laten we de dinghy zakken om dit paradijs van dichtbij te verkennen.

We varen eerst naar het strand voor een wandeling. Door het laagwater zijn grote zandplaten blootgelegd, als lichte linten die door de lagune slingeren. Omdat er overal scherp koraal ligt, houden we onze waterschoenen aan terwijl we door het warme, kristalheldere water naar de natuurlijke zwembaden lopen. Om ons heen schitteren tientallen tinten blauw en groen, zo helder en intens dat het bijna onwerkelijk lijkt. Hier lijkt de tijd langzamer te stromen en raakt de inspanning van de overtocht langzaam op de achtergrond.

Even later stappen we weer in de dinghy en varen we naar de pass om te snorkelen. Zodra we het water in glijden, overtreft de onderwaterwereld direct onze verwachtingen. Overal zien we kleurrijk koraal, scholen tropische vissen en onverwachte vormen die achter elke rifrand weer iets nieuws laten zien. Er staat een stevige stroming naar binnen, waardoor we nauwelijks hoeven te zwemmen en ons moeiteloos langs het rif laten meevoeren. Het voelt alsof de oceaan ons zelf een rondleiding geeft door haar verborgen wereld. Terwijl we tussen al dat leven onder water door drijven, kijken we elkaar geregeld aan. Als dit pas onze eerste middag in Fulaga is, dan beloven de komende weken onvergetelijk te worden.

Terug aan boord nemen we een verfrissende douche en zien we op NoForeignLand dat zowel Lille Venn als Flora inmiddels bijna bij de ingang van de pass zijn aangekomen. Wanneer zij zo’n drie kwartier later hun ankers hebben laten vallen, is het alsof alles weer compleet is. We stappen direct in de dinghy om eerst even gedag te zeggen bij Flora, waar Wiebke en Ralf ons enthousiast begroeten. Daarna varen we door naar Lille Venn om Barbara en Ralph een dikke knuffel te geven. Voor hen was het een fysiek en mentaal zware tocht geweest. Terwijl de zon langzaam zakt boven de lagune, praten we samen na over alles wat er onderweg is gebeurd. Nu de reis achter ons ligt, maakt de spanning geleidelijk plaats voor opluchting en het besef dat we allemaal zijn aangekomen.

De volgende ochtend is het tijd voor de sevusevu, een van de belangrijkste tradities van Fiji. Samen met de bemanning van Lille Venn en Flora stappen we in onze dinghy’s en varen we in ongeveer tien minuten door een landschap dat bijna onwerkelijk aandoet. Overal om ons heen rijzen kalkstenen eilandjes op uit het turquoise water. Hun grillige vormen doen denken aan reusachtige paddenstoelen, alsof de natuur ze hier met zorg heeft neergezet. Wanneer op het strand een eenvoudig hutje in zicht komt, weten we dat we op de juiste plek zijn. Hier laten we de dinghy’s achter en begint het tweede deel van de tocht. Een redelijk breed net onderhouden pad slingert zich door het groen en tijdens de wandeling van ongeveer twintig minuten is er onderweg van alles te zien. Een ijsvogel zien we zitten hoog in de bomen. Ondertussen wordt er volop bijgepraat. Voor ons was het alweer enige tijd geleden dat we Wiebke en Ralf van Flora hadden gezien, dus er zijn genoeg verhalen om uit te wisselen.

Vlak voordat we het dorp bereiken, trekken we onze sulu’s aan, uit respect voor de lokale gebruiken. Aan de rand van het dorp zien we verschillende mannen geconcentreerd aan het werk. Met indrukwekkend vakmanschap veranderen ze stukken hout in schalen, decoratieve voorwerpen en traditionele Fijische oorlogsknuppels, waaronder de bekende totokia.

Niet veel later worden we begroet door een vriendelijke dorpsbewoner, die ons aanbiedt om ons naar de chief te begeleiden. Terwijl we door het dorp lopen, vertelt hij enthousiast over het leven op Fulaga, wijst hij gebouwen aan en legt hij uit wat we onderweg zien. We voelen ons al snel niet langer zomaar bezoekers, maar oprechte gasten.

Bij het huis van de chief nemen we plaats in een grote kring. Onze yaqonawortel wordt ceremonieel in ontvangst genomen als onderdeel van de sevusevu. Daarnaast betalen we de inmiddels verplichte bijdrage van 100 FJD per boot. Daarna krijgen we uitleg over een bijzonder initiatief van het dorp: iedere boot krijgt een gastgezin toegewezen. Deze families helpen bezoekers kennismaken met het leven op Fulaga, beantwoorden vragen en maken het contact tussen de lokale gemeenschap en de zeilers veel persoonlijker.

Voordat de gezinnen worden voorgesteld, brengen we nog een bezoek aan de school. We hadden gehoord dat de kinderen een traditionele dans zouden opvoeren, maar helaas komen we net te laat aan. De voorstelling is al afgelopen en de kinderen zijn weer met hun eigen bezigheden bezig. Toch is het bijzonder om de school te zien. Op Fulaga wonen slechts enkele honderden mensen, verspreid over meerdere kleine dorpen, en ongeveer vijftig kinderen gaan hier naar school.

Daarna volgt het moment waarop de gastgezinnen worden toegewezen. Jeroen en ik worden voorgesteld aan Bale en Aliferetti. Barbara en Ralph, en ook Wiebke en Ralf, krijgen ieder hun eigen familie toegewezen. Vanaf het eerste moment voelen Bale en Aliferetti hartelijk en oprecht. Terwijl we met elkaar praten, vertellen ze over hun leven op het eiland, over de uitdagingen, maar ook over de hechte gemeenschap waarin iedereen elkaar helpt.

Aliferetti blijkt een getalenteerde houtbewerker te zijn. Trots laat hij ons zien waar hij mee bezig is. Op een eenvoudige werkplek maakt hij de mooiste dingen. Terwijl hij zijn werk toont, vertelt hij ook waar behoefte aan is. Kleine boortjes bijvoorbeeld, waarmee hij oogjes kan maken in zijn houten slakken en andere kunstwerken. Ook sportmateriaal is altijd welkom. Een voetbal, volleybal of andere bal zorgt voor uren speelplezier voor de kinderen in het dorp.

Aan het einde van ons bezoek worden we uitgenodigd voor de kerkdienst en de lunch op zondag. Daarnaast zouden Bale en Aliferetti het geweldig vinden om eens aan boord van My Motu te komen kijken. Zij zijn nieuwsgierig naar ons leven op zee, net zoals wij nieuwsgierig zijn naar hun leven op het eiland. Aan het einde van ons bezoek drukken ze ons nog drie heerlijke, versgebakken kokosbroodjes in de hand. Met die warme broodjes onder onze arm wandelen we terug door het dorp, op zoek naar de anderen. Onderweg passeren we lachende kinderen, zwaaiende bewoners en eenvoudige huisjes, en beseffen we opnieuw hoe vaak een reis vooral wordt gevormd door de mensen die je ontmoet. Fulaga voelt nu al een beetje als thuis.

Zodra we de anderen hebben gevonden, wandelen we gezamenlijk terug naar onze dinghy’s. Onderweg worden enthousiast verhalen uitgewisseld over de verschillende gastgezinnen. Iedereen blijkt hartelijk te zijn ontvangen en overal ontstaan mooie gesprekken. Het is bijzonder om te merken hoe iedere familie op haar eigen manier een inkijkje geeft in het leven op Fulaga.

Iedereen is uitgenodigd voor de kerkdienst en een lunch op zondag. Het is dus duidelijk dat we over een paar dagen weer allemaal in het dorp zullen zijn. Alleen al de verhalen van vandaag maken ons nieuwsgierig naar wat ons daar nog meer te wachten staat.

Eenmaal terug bij de dinghy’s varen we door de lagune weer richting onze boten. Onderweg genieten we van het spectaculaire landschap. De grillige kalkstenen eilandjes, het kristalheldere water en de rust die hier hangt maken het bijna onmogelijk om niet steeds om ons heen te kijken. Fulaga blijft ons verrassen.

Terug aan boord van My Motu staat er eigenlijk nog maar één ding op het programma: wingfoilen. Normaal gesproken zou Jeroen waarschijnlijk ergens op het water te vinden zijn met zijn wingfoil, maar sinds hij tijdens zijn laatste sessie zijn bovenarm heeft geblesseerd, moet hij het voorlopig rustiger aan doen. Waarschijnlijk gaat het om een kleine scheur in een pees, waardoor foilen er voorlopig niet in zit. Gelukkig verveelt hij zich geen moment en geniet hij zichtbaar van zijn rol als fotograaf en verhalenverzamelaar.

Terwijl Jeroen met zijn camera rondloopt en een praatje maakt met andere zeilers, begin ik alvast aan mijn schilderproject voor morgen. Samen met Barbara ga ik een dagje dotten, en ik vind het altijd bijzonder om een kunstwerk achter te laten op een plek die zoveel indruk maakt. Daarom wil ik voor Bale en Aliferetti een schilderij maken als bedankje voor hun gastvrijheid.

Ik schilder eerst de achtergrond, zet enkele hulplijnen op het canvas en probeer me intussen voor te stellen hoe het uiteindelijke ontwerp eruit zal zien. Terwijl ik werk, luister ik naar Twee Zusjes van Kristin Hannah. Eigenlijk staat er bijna altijd een luisterboek op wanneer ik schilder. Even later gaat het verhaal gewoon mee de kombuis in, waar ik een nieuw recept voor bruinbrood met lijnzaad, pompoenpitten en walnoten uitprobeer. Het zijn van die rustige dagen waarop alles in een prettig tempo verloopt en de tijd ongemerkt voorbijglijdt. Na een heerlijke maaltijd bij Lille Venn is het tijd voor spelletjes. 

De volgende dag voelt het heerlijk om samen met Barbara te schilderen. Zodra de eerste stippen op het canvas verschijnen, nemen mijn handen het bijna vanzelf over. Punt voor punt groeit het schilderij verder, alsof het zichzelf zonder veel nadenken laat ontstaan. De uren vliegen voorbij. Tussendoor komt ook Wiebke gezellig langs voor een praatje. Zij kan prachtig breien en maakt veel van haar kleding zelf. Zo heeft ieder van ons zijn eigen passie en creativiteit. Juist dat maakt deze dagen zo bijzonder: samen bezig zijn, ieder op zijn eigen manier, terwijl de ontspannen sfeer van Fulaga alles lijkt te vertragen.

Voor mij werkt schilderen altijd op een bijzondere manier. Zodra ik eenmaal ben begonnen, wil ik eigenlijk niet meer stoppen. Als ik eenmaal in die flow zit, zie ik bijna letterlijk voor me hoe het eindresultaat eruit moet komen te zien. Laat ik een schilderij een paar dagen liggen, dan kan het zomaar gebeuren dat ik diezelfde concentratie en inspiratie niet meer terugvind. Daarom ga ik, zodra ik terug ben op My Motu, meteen verder. Ik vergeet alles om me heen en verlies mezelf volledig in het schilderen. Wanneer Jeroen later die middag terugkomt, neemt hij gelukkig het koken voor zijn rekening.

Wanneer ik uiteindelijk naar het voltooide schilderij kijk, verschijnt er vanzelf een glimlach op mijn gezicht. Ik zie Bale en Aliferetti erin terug, de warmte waarmee zij ons hebben ontvangen en het gevoel dat Fulaga ons in slechts een paar dagen heeft gegeven. Toch heb ik ook nog een tweede schilderij, dat ik op een ander moment had gecreëerd. Ik kan iets zelf nog zo mooi en passend vinden, maar smaken verschillen. Misschien spreken andere kleuren hen meer aan. Dan is het fijn om een alternatief achter de hand te hebben.

Welke ze uiteindelijk ook kiezen, ik hoop vooral dat ze er iets van zichzelf en van hun eiland in zullen herkennen.

Zondag gaan we naar de kerkdienst op Fulaga. Daarna zullen we naar Bale en Aliferetti gaan. We hebben badmintonrackets bij ons en ook de kleine boortjes waar Aliferetti zo blij mee zou zijn. We weten zeker dat ze goed terecht zullen komen. Het schilderij wil ik pas geven wanneer zij bij ons aan boord van My Motu komen.

De kerk is ongeveer voor de helft gevuld met zeilers en voor de andere helft met lokale bewoners, al zijn het er naar ons gevoel verrassend veel. De dominee staat vooraan en leest lange stukken uit de Bijbel voor. Dat doet hij zonder veel intonatie en zonder op te kijken, wat ons enigszins verbaast. Tussendoor worden er liederen gezongen, wat de dienst wat meer warmte geeft. Daarna volgt iets wat voor ons het meest op een preek lijkt. Dit keer klinkt er juist wél veel intonatie: een diepe, harde stem vult de kerk. Voor ons klinkt hij bijna boos, en zijn krachtige armbewegingen versterken die indruk. Wat er precies wordt gezegd, weten we niet, omdat alles in het Fijiaans wordt gesproken. Daardoor blijft het voor ons lastig om de dienst echt te volgen. Wanneer het geheel vrij abrupt eindigt, zijn we blij dat er nog een lied wordt gezongen. Hoewel we het bijzonder vinden om deze traditie mee te maken, merken we dat we door de taal en de manier waarop de dienst wordt gehouden geen echte verbinding voelen. Voor ons blijft het vooral een interessante culturele ervaring.

We moeten nog even geduld hebben voordat we bij Bale en Aliferetti welkom zijn. Aliferetti vervult binnen zijn geloofsgemeenschap van Jehovah’s Getuigen de rol van ouderling en is nog in gesprek met enkele dorpsbewoners. Later kunnen ze ons ontvangen en vertelt hij trots over zijn rol binnen de gemeenschap.

Bale is druk in de keuken en ongeveer een half uur later worden we daar hartelijk verwelkomd. Er staat een heerlijke maaltijd voor ons klaar: wilde spinazie, kool in kokoscrème die daarna nog wordt gebakken, plantain, vis en natuurlijk de overheerlijke kokosbroodjes. Een kop geurige citroengrasthee maakt alles compleet. Het smaakt fantastisch. 

Alifiretti blijkt ook nog een kajak te hebben die niet meer drijft. Jeroen geeft aan dat hij, als we hen komen ophalen voor de lunch op onze boot, zal bekijken en beoordelen of hij hem kan repareren. Dit vindt Allifiretti erg prettig. 

De dagen daarna lijken moeiteloos in elkaar over te lopen. Vrijwel iedere ochtend spreken we af met de bemanning van Lille Venn en Flora om samen naar de pass te varen. Het is inmiddels een vast ritueel geworden. Zodra we onze snorkel opzetten en het water in glijden, worden we weer omringd door een kleurrijke onderwaterwereld. Overal zwemmen scholen tropische vissen tussen het koraal, terwijl nieuwsgierige rifvissen ons van dichtbij lijken te bekijken.

Jeroen speurt ondertussen telkens de blauwe diepte af. Het liefst zou hij ineens een hamerhaai, een grote school tonijnen of een andere indrukwekkende roofvis voorbij zien komen. Maar hoe vaak we ook snorkelen, die laten zich hier niet zien. Alleen een paar whitetip- en af en toe een blacktip-rifhaaien kruisen ons pad. Toch maakt dat de ervaring geen moment minder bijzonder. Juist omdat je nooit weet wat de oceaan die dag zal prijsgeven, voelt iedere snorkeltocht weer als een kleine ontdekkingstocht.

In de middag zoeken we meestal ieder zijn of haar eigen bezigheden. Terwijl Jeroen voorlopig door zijn arm niet kan wingfoilen, besluit ik juist mijn kans te grijpen. Ik heb al zo vaak met bewondering gekeken hoe hij ogenschijnlijk moeiteloos boven het water zweeft. Nu is het mijn beurt om te ontdekken hoe dat voelt.

Gelukkig heeft Ralph nog een windsurfboard met een foil eronder liggen dat ik mag lenen. Hij legt uit dat alles draait om balans. Niet te veel gewicht naar voren, niet te veel naar achteren en vooral niet te veel willen sturen. Het klinkt eenvoudig, maar zodra je op het board zit, merk je hoe nauw het allemaal luistert.

Jeroen bestuurt de dinghy en trekt mij langzaam op gang. De eerste pogingen eindigen vooral met veel gespetter. Steeds als ik denk dat ik het juiste punt heb gevonden, zakt het board weer terug het water in of verlies ik mijn evenwicht. Maar dan gebeurt het ineens. Ik moet veel verder achter op het board gaan zitten dan ik had verwacht voordat de foil überhaupt uit het water wil komen. Ook leer ik dat ik niet in het schroefwater van de dinghy moet blijven, maar er juist net naast moet varen.

En dan…

Ik voel het board onder mij lichter worden. Langzaam tilt de foil zich uit het water en plotseling verdwijnt alle weerstand. Alsof iemand een schakelaar omzet, zweef ik ineens boven het wateroppervlak.

Wat een ongelooflijk gevoel. Het lijkt alsof ik vlieg. Tegelijkertijd leer ik al snel dat de foil geen fouten vergeeft. Kom je nét iets te hoog uit het water, dan word je zonder pardon weer het water in gelanceerd. Het is een spel van millimeters. Met de kleinste bewegingen van mijn lichaam, een fractie naar voren of juist iets naar achteren, voel ik hoe het board reageert. Langzaam begin ik de balans te begrijpen.

Het enige wat ik hoor is de wind en het zachte suizen van de foil onder mij. De baai van Fulaga glijdt geruisloos voorbij en even voelt het alsof ik gewichtloos ben. Ik begrijp meteen waarom zoveel mensen zo enthousiast zijn over foilen. Dit smaakt absoluut naar meer. De basis heb ik nu zittend onder de knie. De volgende uitdaging wacht alweer: eerst op mijn knieën en uiteindelijk staand.

Een paar dagen later spreken we met Bale en Alifiretti af. We halen hen met de dinghy op uit het dorp, zodat ze bij ons aan boord van My Motu kunnen komen lunchen. Ik heb er veel zin in en ben al vroeg begonnen met koken. Op het menu staat verse chicken curry, zelfgebakken naanbrood en momo’s gevuld met kip en koriander. Terwijl de curry zachtjes staat te pruttelen, rol ik het deeg uit voor de laatste naanbroden. Op het fornuis breng ik ondertussen een pan water aan de kook om de momo’s te stomen.

Terwijl ik druk bezig ben in de kombuis, hoor ik in de verte een bekend motorgeluid dichterbij komen. Het blijft grappig hoe dat werkt. Er varen voortdurend tientallen dinghy’s door de baai, maar het geluid van je eigen buitenboordmotor herken je direct. Zonder naar buiten te kijken weet ik al dat Jeroen eraan komt.

Even later stappen Bale en Allifiretti aan boord. Na een warme begroeting laat Jeroen vol trots onze boot zien. Ze bekijken nieuwsgierig iedere ruimte, stellen allerlei vragen en kunnen nauwelijks geloven hoeveel leefruimte er in een zeilboot verborgen zit. Pas daarna schuiven we met elkaar aan tafel.

Ik zet alle schalen midden op tafel en al snel wordt er volop opgeschept. De curry valt gelukkig goed in de smaak en ook de verse naanbroden en momo’s verdwijnen snel van de borden. Tussen het eten door wordt er veel gelachen en verteld. Alifiretti vertelt dat de lekke kajak waar Jeroen naar zou kijken, nog niet eens in het dorp ligt. Die bevindt zich op een klein eilandje elders binnen de Fulaga-lagune en moet eerst nog worden opgehaald.

Na de lunch drinken we samen nog een kop koffie en laat ik het schilderij zien wat ik voor ze heb gemaakt. Ik laat daarnaast ook het andere schilderij zien, ze kiezen inderdaad voor het schilderij dat ik speciaal voor hen had gemaakt.Ook had ik de foto’s uitgeprint die we hebben gemaakt toen we ze voor het eerst ontmoet hadden. Daarna gaan Bale en Alifiretti weer terug naar het dorp. Ze zetten Bale eerst af en daarna vertrekken Jeroen en Alifiretti met de dinghy om de kajak op te halen. Nadat Jeroen Alifiretti bij het dorp is afgezet, vaart hij met de kajak in de dinghy terug naar My Motu. Niet veel later ligt de kajak op het achterdek van My Motu.

Wanneer we de schade bekijken, hebben we allemaal dezelfde mening. De kajak lijkt zijn beste tijd gehad te hebben. Het materiaal is op meerdere plaatsen fors gescheurd en ziet er behoorlijk versleten uit. De meesten zouden hem waarschijnlijk direct afschrijven.

Maar Jeroen zou Jeroen niet zijn als hij daar genoegen mee nam.

Waar de meesten een afgeschreven kajak zien, ziet Jeroen vooral een uitdaging. Al snel liggen overal gereedschappen, schuurpapier, lijmen en verschillende materialen verspreid over het dek. Stap voor stap begint hij een plan te maken om de kajak toch weer waterdicht te krijgen. Ralph komt ondertussen regelmatig even langs om mee te kijken, ideeën uit te wisselen en af en toe een handje te helpen. Het wordt een mooie samenwerking, waarbij creativiteit, ervaring en een flinke dosis doorzettingsvermogen samenkomen. 

Helaas beginnen de weersvoorspellingen er steeds slechter uit te zien. Over twee weken komt onze Australische vriendin Tess naar Fiji om een week met ons mee te zeilen. Omdat Fulaga geen vliegveld heeft, moeten we haar in Savusavu ophalen. Dat betekent dat we daar op tijd moeten zijn.

De nieuwste weerkaarten laten echter weinig ruimte voor optimisme. Er worden windsnelheden van 40 tot 50 knopen voorspeld, met golven van ruim vijf meter. En het blijft niet bij een paar dagen slecht weer; de verwachting is dat deze omstandigheden zeker tien dagen zullen aanhouden.

We zetten alle mogelijkheden op een rij. Vertrekken we morgenvroeg, dan hebben we een goede kans om Savusavu nog vóór het slechte weer te bereiken. Blijven we langer, dan hopen we eigenlijk dat de voorspellingen meevallen en zullen we mogelijk alsnog door zwaar weer terug moeten varen. Dat voelt voor geen van beiden als een verstandige keuze. Nog los van de risico’s op zee, willen we niet voortdurend in spanning zitten over of we Tess wel op tijd kunnen ophalen. Ze blijft tenslotte maar één week. Uiteindelijk is de beslissing snel genomen. Hoe moeilijk die ook is, morgenochtend vertrekken we.

Diezelfde middag zijn we uitgenodigd voor een gezellige potluck aan boord van Lille Venn, samen met Flora. Iedereen maakt thuis een gerecht en samen ontstaat er een tafel vol heerlijke smaken. Jeroen en ik gaan iets eerder naar Ralph en Barbara om onze plannen alvast met hen te bespreken. Het nieuws komt hard aan.

Iedereen had verwacht dat we nog weken samen in Fulaga zouden blijven. Natuurlijk begrijpt iedere zeiler precies waarom we deze keuze maken, maar jammer vinden we het allemaal wel. Op zee bepaal je uiteindelijk niet zelf je planning; dat doet het weer. Soms moet je afscheid nemen van een plek waar je eigenlijk nog lang niet weg wilt.

Gelukkig weten we ook dat dit geen afscheid voor lange tijd zal zijn. Zodra het weer het toelaat, hopen we elkaar ergens verderop in de Lau Group weer terug te vinden. Op welk atol dat zal zijn, weten we nog niet. Dat zal volledig afhangen van de wind en de weersomstandigheden.

Maar eerst is het tijd om te genieten. De gedachte aan ons vertrek mag de sfeer van de avond niet overheersen. De tafel vult zich met de heerlijkste gerechten, er wordt veel gelachen, verhalen worden gedeeld en natuurlijk ontbreken ook de spelletjes niet. Het wordt precies zo’n avond die je het liefst nog even zou willen vasthouden.

De volgende ochtend haalt Ralph de kajak van Allifiretti op. Jeroen heeft de grootste reparaties uitgevoerd, maar op een paar kleine plekjes lekt hij nog een beetje. Ralph wil die laatste details graag afwerken voordat hij de kajak terugbrengt naar Allifiretti. Of de reparatie uiteindelijk volledig zal slagen, weten we nog niet. Eén ding weten we echter wel zeker: ook voor Ralph is opgeven geen optie.

Niet veel later halen we zelf het anker op. Op dat moment beseffen we pas echt hoe bijzonder deze plek voor ons is geworden. Fulaga heeft iets magisch. De turquoise lagune, de grillige kalkstenen eilandjes, de gastvrije bevolking en de rust maken het tot een plek die je niet snel vergeet. We weten nu al dat we hier ooit nog eens terug willen komen.

De passage door de smalle doorgang van het rif verloopt gelukkig probleemloos. Er staat vrijwel geen wind en het is bijna slack tide, waardoor er nauwelijks stroming de lagune in of uit staat. De omstandigheden kunnen eigenlijk niet beter zijn.

Het eerste uur motoren we nog over een bijna spiegelgladde zee. Daarna begint de wind langzaam toe te nemen. Niet veel later kunnen de zeilen omhoog en vaart My Motu weer zoals ze het liefst doet. Met ongeveer 22 knopen wind en de golven schuin van achteren zetten we koers naar Savusavu, aan de zuidkust van Vanua Levu. Voor veel zeilers is het een bekende bestemming, maar voor ons is het opnieuw een stukje van Fiji dat we nog niet eerder hebben ontdekt.