De Nederlandse versie staat onder de Engelse versie.

(or: how we sanded an entire boat in two days, crossed three continents, and landed straight back into Dutch chaos)

Our last week in Fiji began with the kind of chores you know are coming, yet they still somehow sneak up on you at the moment you are already half in departure mode. It started with removing all the name stickers from My Motu, a fiddly job in full sun, where the glue behaves as if it has earned the right to permanent residency. After that it was time to make the stainless steel shine again: the arch where the dinghy normally hangs, the railings, all the tiny corners you only notice if you have known them for years.

While I was polishing and Jeroen was bent over a section of the railing, a man suddenly approached us. Whether he might make new name stickers for our boat. Jeroen joked, “That is fine, but then you can wrap the whole boat for us as well.”

Without a moment of hesitation the man replied, “Yes please! We have wrapped dozens of boats here already.”

We had not seen that coming.

Ten minutes later we were looking at photos of earlier projects, feeling the wrap material between our fingers, and watching a test patch being applied. The quality was surprisingly good, and the idea that My Motu would already be fully wrapped by the time we returned gave us an unexpected sense of calm. One worry less in a week already overflowing.

But that also meant: time to get to work.

And so the next two days we stood there, in 30+ degrees, sweat running down our backs in little rivers, sanding the entire hull of My Motu. It is one of those jobs you underestimate without thinking, only for it to settle into every muscle you own. While the sun roasted us, we worked layer by layer, mostly in silence, sometimes interrupted by a sip of water or a tired “pff… again?”. It is romance, sailor-style: suffering together, laughing together, keeping each other going.

Luckily, we had one big saving grace in that heat: the marina’s ice machine. Barely a two-minute walk from our boat, we stood there several times a day with our container at the ready, as if competing in a very serious sport: scooping ice at top speed. Cold water was our only survival strategy, and the ice cubes did not only go in our glasses, they were also enthusiastically crunched away.

The very last day in Fiji

On our final day we cleaned the boat one more time from top to bottom: washing, tidying, wiping, checking. We handed out the last of our food supplies to the marina staff, who by now felt familiar.

That evening we had one last meal out. After that we collapsed with exhaustion. Calling it sleep would be generous.

And while we sweated out the last bits of energy, something similar was happening thousands of kilometres away.

Rajesh in India

While we are up to our ears in preparations to leave My Motu safely in her hurricane pit, Rajesh on the other side of the world is busy with a very different kind of adventure. After weeks full of colourful Indian festivals, cheerful chaos, and endless encounters, his celebrations are slowly making way for daily life again. Just as the everyday routine is calling us back to the Netherlands.

Rajesh spends his days from early morning to late at night working on finishing his house. He drives from shop to workshop and back again, tireless as always. He arranges materials for the plumber and electrician, and oversees the contractor who is building the veranda. In between, he photographs weddings, something he does beautifully, and during our FaceTime calls we keep hearing that same warm laugh that is never far away.

What is remarkable is that our days, despite the distance, look very similar. We tell him about hurricane pits, tie-down straps, and gearbox stress. He tells us about cement, bricks, and wedding photos. The three of us live in our own worlds, yet in the same rhythm of busyness, planning, and small victories. And every time the FaceTime image freezes and we have to restart, we just laugh.

Family does not feel far, even with half a world in between. He follows his path in India, we follow ours in Fiji and soon in the Netherlands. But in those short moments of connection, it feels as if we are simply sitting at the same table, sharing the same warmth as always.

The journey to the Netherlands

The next morning, before the sun had properly risen above the palm trees, the taxi arrived at 6:15. At the airport I felt something slide off my shoulders. For the first time in three and a half years, My Motu stayed behind without us, firmly strapped down between car tyres, concrete, and steel. Nerve-wracking, but it also felt safe. We had done everything we could.

The flight to New Zealand was calm. From the air, we saw that impressive coastline again. One last greeting from the Pacific. We set foot on New Zealand soil for just a moment, breathed in the crisp air, and an hour later, we were already boarding the next plane, Hong Kong.

Hong Kong was dark when we arrived, looking like a glimmering scale model: bridges as ribbons of light, skyscrapers glowing like matchsticks. The airport is bright and modern, and the long walk to the other terminal was actually a relief after so much sitting. After a coffee, some staring at departing planes, and two hours of waiting, we boarded the final leg: fourteen hours to Amsterdam.

Sleeping barely worked. Every attempt ended somewhere between dreaming and half-awake limbo.

Back home

At half past six in the morning, we were back in Amsterdam. The cold air hit my face like a slap, but one I recognised. Hanneke was already waiting. After hugs and luggage, we drove back to Ede, our home base for the coming months.

And then something strange happens: you think you need some time to land, but within hours, you are right back in the Dutch rush. We immediately went into town to arrange practical things, and later that day, we looked at a motorcycle for Jeroen. He wants to ride from Ede to Hilversum this winter, mainly to avoid traffic jams. But the motorcycle was no good: the clutch was bad. The first car we viewed was also disappointing. But perseverance wins: at another garage, we found a good car and drove it home that same afternoon. Such a relief to be mobile again. The next day, we also found the perfect motorcycle. Rain pants and boots included: Jeroen is ready to brave the Dutch winter in style.

This week, Jeroen is at Hanno Weet Raad, where he was welcomed with open arms, and after ten minutes, it seemed that he had never left. I will have my introduction at Lagas Tandartsen this Friday. It feels as though we have never been away. From day one, we are back in the cosy, chaotic Dutch rhythm.

The only thing that takes a bit longer to adjust to is the weather. From 30+ degrees to temperatures around freezing, the body grumbles. But with a good cup of tea and a fleece blanket, you feel it again: yes… home.

This coming weekend, we will already be joining birthday parties, drinks and housewarmings.
We are back. In the Netherlands. With family. With friends.

And My Motu?
She is lying safely in Fiji, waiting.
Between car tyres, concrete, and palm trees, just like us, travelling, only paused for a moment.

Van tropenhitte naar Hollandse kou

(of: hoe we in twee dagen een hele boot schuurden, drie continenten doorkruisten en meteen weer in de Hollandse hectiek belandden)

Onze laatste week in Fiji begon met het soort klusjes waarvan je weet dat ze eraan zitten te komen, maar die zich tóch plotseling aandienen op het moment dat je eigenlijk al half in de vertrekmodus zit. Het startte met het verwijderen van alle naamstickers van My Motu, een priegel werkje in de volle zon, waarbij lijmresten zich gedragen alsof ze recht hebben op permanente verblijfsvergunning. Daarna was het tijd om het stainless steel weer te laten glimmen: de arch waar normaal de dinghy hangt, de relingen, alle kleine hoekjes die je alleen ziet als je ze al jaren kent.

Terwijl ik stond te poetsen en Jeroen zich over een deel van het hekwerk boog, kwam er ineens een man naar ons toe. Of hij misschien nieuwe naamstickers voor onze boot mocht maken. Jeroen maakte nog een grapje: “Dat is prima, maar dan wrap je meteen de hele boot voor ons.”
Waarop de man zonder één tel te twijfelen zei: “Ja graag! We hebben hier al tientallen boten gewrapt.”

Dat hadden we niet zien aankomen.

Tien minuten later stonden we foto’s van eerdere projecten te bekijken, voelden we het materiaal van de wrap onder onze vingers en werd er een proefstukje geplakt. De kwaliteit was verrassend goed en het idee dat My Motu bij terugkomst al volledig gewrapt zou zijn, gaf ons onverwacht veel rust. Eén zorg minder in een week die al uitpuilde.

Maar dat betekende ook: aan het werk.

En zo stonden we de twee dagen daarna, in 30+ graden en met zweet dat in riviertjes van onze rug liep, de hele romp van My Motu te schuren. Het is zo’n klus die je achteloos onderschat en die zich vervolgens in elke spier van je lijf nestelt. Terwijl de zon ons roosterde, werkten we laag voor laag, meestal in stilte, soms onderbroken door een slok water of een vermoeide “pff… alweer?”. Het is romantiek op z’n zeilers: samen afzien, samen lachen, samen doorgaan.

Gelukkig hadden we tijdens die hitte één grote redding: de ijsblokjesmachine van de marina. Op nog geen twee minuten lopen van onze boot stonden we meerdere keren per dag met onze bak in de aanslag, alsof we deelnamen aan een uiterst serieuze sport: ijs scheppen op topsnelheid. Koud water was onze enige overlevingsstrategie in deze hitte, en de ijsklontjes werden niet alleen in ons glas gegooid, maar ook fanatiek opgeknabbeld.

De allerlaatste dag in Fiji

Op onze laatste dag maakten we de boot nog één keer helemaal schoon: wassen, opruimen, afnemen, checken. Onze laatste voorraad eten deelden we uit aan de medewerkers van de marina, die inmiddels vertrouwd aanvoelden.
’s Avonds aten we nog een laatste keer buiten de deur. Daarna bezweken we aan vermoeidheid. Slapen kun je het eigenlijk niet noemen.

En terwijl wij ons laatste beetje energie uit onze lijven zweetten, gebeurde er op duizenden kilometers afstand iets soortgelijks.

Rajesh in India

Terwijl wij tot over onze oren in de voorbereidingen zitten om My Motu veilig achter te laten in haar hurricane-pit, is Rajesh aan de andere kant van de wereld druk bezig met een heel ander soort avontuur. Na weken vol kleurrijke Indiase festivals, vrolijke chaos en ontmoetingen, schuift ook voor hem de feestelijkheid langzaam weer naar de achtergrond. Het dagelijkse leven roept hem terug, net zoals het ons terugroept naar Nederland.

Rajesh is van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat bezig met de afbouw van zijn huis. Hij rijdt van winkel naar werkplaats en terug, onvermoeibaar als altijd. Hij regelt materialen voor de loodgieter en elektricien en houdt toezicht op de aannemer die de veranda verder bouwt. Tussendoor fotografeert hij bruiloften, iets wat hij prachtig doet, en horen wij via FaceTime steeds diezelfde warme lach die nooit ver weg is.

Het bijzondere is dat onze dagen, ondanks de afstand, veel op elkaar lijken. Wij vertellen hem over hurricane-pits, spanbanden en de stress van een gearbox. Hij vertelt ons over cement, bakstenen en trouwfoto’s. Zo leven we alle drie in onze eigen wereld, maar toch in hetzelfde ritme van drukte, plannen en kleine overwinningen. En elke keer als het beeld bij FaceTime bevriest en wij opnieuw moeten beginnen, lachen we alleen maar.

Familie voelt niet weg, ook niet met een halve wereld ertussen. Hij gaat zijn weg in India, wij de onze in Fiji en straks in Nederland. Maar in die korte momenten van verbinding voelt het alsof we gewoon even samen aan tafel zitten, met dezelfde warmte als altijd.

De reis naar Nederland

De volgende ochtend, nog voor de zon goed en wel boven de palmbomen stond, werden we om 6.15 uur opgehaald door de taxi. Op het vliegveld voelde ik iets van mijn schouders glijden. My Motu bleef voor het eerst in 3,5 jaar zonder ons achter, stevig vastgesjord tussen autobanden, beton en staal. Spannend, maar het voelde ook veilig. We hadden alles gedaan wat we konden.

De vlucht naar Nieuw-Zeeland verliep rustig. Vanuit de lucht zagen we opnieuw die indrukwekkende kustlijn. Een laatste groet van de Pacific. We zetten heel even voet op Nieuw-Zeelandse bodem, ademden de frisse lucht in, en een uur later zaten we alweer in het volgende vliegtuig, Hong Kong.

Hong Kong lag in het donker toen we aankwamen en zag eruit als een glinsterende maquette: bruggen als lichtlinten, wolkenkrabbers die opgloeiden als luciferstokjes. Het vliegveld is helder en modern, en de lange wandeling naar de andere terminal was eigenlijk een verademing na zoveel zitten. Na een koffie, wat staren naar startende vliegtuigen en twee uur wachten, stapten we in voor de laatste etappe: veertien uur naar Amsterdam.

Slapen lukte nauwelijks. Elke poging eindigde ergens tussen droom en waakstand.

Weer thuis

Om half zeven ’s ochtends waren we weer in Amsterdam. De koude lucht voelde als een klap in mijn gezicht, maar wel een die ik herkende. Hanneke stond al klaar. Na knuffels en koffers reden we terug naar Ede, onze plek voor de komende maanden.

En dan gebeurt er iets geks: je denkt dat je eerst even moet landen, maar binnen een paar uur sta je alweer midden in de Hollandse drukte. We gingen meteen de stad in om praktische dingen te regelen en later die dag bekeken we een motor voor Jeroen. Hij wil in de winter van Ede naar Hilversum rijden, vooral om files te vermijden. Maar de motor was niets: slechte koppeling. Ook de auto die we bekeken viel tegen. Maar de aanhouder wint: bij een andere garage vonden we wél een goede auto en reden we diezelfde middag ermee naar huis. Wat een opluchting om weer mobiel te zijn. De volgende dag vonden we ook de perfecte motor. Regenbroek en laarzen erbij: Jeroen kan voorlopig weer stoer door de Hollandse winter.

Deze week is Jeroen bij Hanno Weet Raad, waar hij met open armen werd ontvangen en waar het na tien minuten leek alsof hij nooit was weggeweest. Ik heb mijn kennismaking bij Lagas Tandartsen deze vrijdag. Het voelt alsof we nooit zijn weggeweest. Vanaf dag één draaien we weer mee in de gezellige, chaotische Nederlandse dynamiek.

Het enige wat wennen blijft, is het weer. Van 30+ graden naar temperaturen rond het vriespunt, het lichaam moppert. Maar met een lekkere kop thee en een fleece dekentje voel je ook weer: ja… thuis.

Komend weekend schuiven we alweer aan bij verjaardagen, borrels en housewarmings.
We zijn terug.
In Nederland. Bij familie. Bij vrienden.

En My Motu?
Die ligt veilig in Fiji te wachten.
Tussen autobanden, beton en palmbomen, net als wij onderweg, maar dan even op pauze.