Dromen, vrijheid en het leven onderweg

Dromen, vrijheid en het leven onderweg

Leven op zee verandert niet alleen wat je ziet, maar ook hoe je kijkt. Soms liggen de mooiste ontdekkingen niet buiten je, maar diep vanbinnen. In dit deel verkennen we de lagen van het leven aan boord die pas zichtbaar worden als de stilte valt: dromen die onderweg geboren zijn, de ervaring van echte vrijheid en de manier waarop onze blik op de toekomst verschuift.
Jeroen, Rajesh en ik beantwoorden elk op onze eigen manier dezelfde vragen. Soms filosoferend, soms praktisch, soms vol verwondering. Want de zee geeft ruimte, maar stelt ook vragen. Vragen die we onderweg niet uit de weg gaan.

Welke dromen zijn er (onverwachts) bijgekomen?

Aagje: Ik dacht dat deze reis vooral zou gaan over zeilen. Over eilanden, ankerplekken, dolfijnen en sterrennachten. Maar ergens onderweg zijn er nieuwe dromen geboren. Dromen die ik nooit op een to-do lijst had gezet, maar die zich toch zachtjes hebben aangediend.

Ik droom van verhalen delen. Niet alleen onze avonturen, maar ook wat eronder ligt: de twijfels, de groei, de ontmoetingen. Het idee om een boek te schrijven is van een stille wens een helder verlangen geworden. Niet voor roem of succes, maar om anderen te laten zien wat het écht betekent om los te laten, te kiezen voor het onbekende en te leven met de wind als gids.

Ik droom ook van kunst. Van schilderen op grote doeken, niet als hobby maar als uitdrukking van wat ik voel onderweg: het lichtspel van water, de stilte van de diepte, de kleuren van vrijheid. De oceaan heeft mijn palet veranderd. Het is alsof mijn verbeelding nu net zoveel ruimte krijgt als mijn ankerlijn.

En er is nog iets: ik wil betekenisvol blijven. Niet alleen voor de mensen aan boord, maar ook voor anderen onderweg. Misschien als zorgverlener, misschien als luisterend oor, misschien gewoon als iemand die koffie zet voor een zeiler die het even niet meer weet. Die verbondenheid wil ik niet loslaten.

En toch droom ik ook nog steeds van een eigen praktijk in Nederland. Die droom is niet verdwenen, hij ligt alleen te wachten. Een plek waar zorg en aandacht samenkomen, waar mensen zich gezien voelen, waar ik mijn ervaring en liefde voor het vak weer kan inzetten. Misschien zelfs met een beetje kunst aan de muur.

Maar op dit moment is daar geen ruimte voor. Niet letterlijk, niet maatschappelijk. We vallen buiten de systemen. We passen niet in de hokjes van continuïteit, registraties en loepzuivere loopbanen. Soms doet het pijn om te voelen dat je iets te geven hebt, maar er geen loket is dat je toelaat. Ik heb geleerd om geduld te hebben. Om eerlijk te zijn tegen mezelf. Om te erkennen dat sommige dingen nu niet haalbaar zijn, zonder mijn droom op te geven. Want dromen hoef je niet altijd direct na te jagen. Soms mag je ze koesteren, in de luwte, tot de wind weer gunstig staat.

Misschien is dat wel waar het om draait: trouw blijven aan wat in je leeft, ook als het nog niet zichtbaar is voor de wereld om je heen.

Rajesh: Hoewel fotografie voor mij begon als hobby, voel ik dat dit het moment, en de kans, is om mijn werk professioneel met de wereld te delen. Na jarenlang het leven op zee en in de natuur te hebben vastgelegd, ben ik er klaar voor om een stap verder te gaan, niet alleen als iemand die graag fotografeert, maar ook als fotograaf met een verhaal.

Jeroen: Als ik heel eerlijk ben, heb ik onderweg geen nieuwe dromen ontwikkeld in de zin van grootse plannen of ambities. Mijn verlangen is eigenlijk juist eenvoudiger geworden: geen doelen, gewoon zijn. Leven in het moment, met de wind en het hart als gids. Dat is genoeg.

Natuurlijk is er wel een praktisch doel bijgekomen: een manier vinden om dit leven financieel duurzaam voort te zetten. Niet om rijk te worden of carrière te maken, maar simpelweg om deze manier van leven, vrij, op het water, samen, nog lang vol te kunnen houden.

Wat heeft je in de afgelopen drie jaar het meest ontroerd of geraakt?

Rajesh: Het leven op een zeilboot is al een avontuur, rauw, onvoorspelbaar en intens levendig. Ik heb hier veel medezeilers ontmoet, mensen die, net als ik, voor dit zwervende leven hebben gekozen, op jacht naar wind en horizon.

Maar onderweg ontmoet ik ook reizigers die slechts op doorreis zijn, ze vliegen erheen, maken een roadtrip, backpacken erheen of verblijven een week of twee in hotels. Wanneer ze hun verhalen delen, hun verlangen naar meer tijd, meer vrijheid, besef ik hoe zeldzaam en kostbaar dit leven werkelijk is.

Wat me het meest raakt, is dat stille besef dat ik niet op een korte vlucht ben. Ik leef een droom die velen alleen proeven. En in dat besef vind ik zowel dankbaarheid als verantwoordelijkheid… om die ten volle te leven en eerlijk te delen.

Aagje: Er zijn zoveel momenten geweest waarop er iets in mij verschoof. Geen grote fanfare, maar iets kleins en wezenlijks. Momenten waarop de wereld even stil leek te vallen en ik wist: hier gebeurt iets belangrijks.

Ik denk aan een nachtelijke wacht, ergens midden op de oceaan. De maan hing als een zachte lantaarn boven ons, de zee kabbelde alsof ze luisterde, en de sterren fonkelden als een eeuwenoud geheim. Alsof ik werd opgenomen in een groter geheel, alsof ik zelf ook even sterrenstof was. Nietig en tegelijk volledig op mijn plek. Zulke momenten maken dat je loskomt van alles wat je denkt te moeten zijn. Je bént gewoon.

Ik denk ook aan ontmoetingen. Met mensen die we nauwelijks kenden, maar die hun wereld voor ons openzetten met een bord eten, een glimlach, een verhaal. De warmte van menselijke goedheid, zomaar gegeven, zonder verwachting. Dat raakt me elke keer opnieuw.

En soms zit het in iets nóg kleiners: een schildpad die rustig voorbij zwemt. Het eerste visje dat Rajesh met zijn onderwatercamera spotte. Een kleur koraal die ik nog nooit had gezien. Een liedje dat uit de speaker klinkt terwijl de zon ondergaat en alles klopt. Of een onverwachte hand op mijn schouder, een blik van begrip, een knuffel na een onstuimige dag.

Maar misschien heeft het me nog het meest geraakt om te merken dat ik, ondanks alles, nog steeds geraakt wíl worden. Dat mijn hart open blijft, ook na stormen, afscheid en ongemak. Dat ik nog steeds verwondering voel. En dankbaarheid. Elke dag opnieuw, een beetje meer.

Jeroen: Wat ik nooit had verwacht, terugkijkend op drie jaar zeilen, is dat ik een nieuwe vriend zou vinden met wie we zoveel quality time zouden delen. Iemand die, net als wij, zijn leven op het water leeft, en die gaandeweg bijna vanzelfsprekend een vaste plek in ons dagelijks bestaan kreeg.

Toen hij me op een dag vertelde dat de tijd die hij met ons doorbracht het beste is wat hem de afgelopen twintig jaar is overkomen, raakte dat me diep. Het was zo’n moment waarop je ineens beseft hoe bijzonder een band is geworden. Dat het niet alleen voor hem waardevol is, maar ook voor mij. Want echte vriendschappen, zeker op zee, zijn zeldzaam. En deze had ik niet zien aankomen.

Hoe zie je jouw toekomst op zee?

Jeroen: Ik weet nog niet precies hoe mijn ideale toekomst eruitziet. Er is geen vastomlijnd plan, geen duidelijke horizon waar ik naartoe werk. Maar één ding weet ik wel zeker: de zee zal daar altijd deel van uitmaken. Ze is een vaste waarde geworden in mijn leven, een plek van rust en ruimte. Hoe het pad zich ook verder ontvouwt, ik kan me niet voorstellen dat ik haar ooit volledig achter me laat.

Rajesh: Als het helemaal aan mij lag, zou ik voor altijd op zee blijven, van de ene horizon naar de andere zeilen en elke uithoek van deze planeet verkennen. Het leven hier voelt eerlijk en wild aan, en ik ben er diep van gaan houden.

Maar de laatste tijd is er een stille verschuiving begonnen. Ik ben nog jong en ik weet dat er verantwoordelijkheden op me wachten aan land, kansen die ik moet najagen, een ander soort groei die ik moet omarmen. Dus misschien moet ik binnenkort afstand nemen van dit leven… niet omdat ik dat wil, maar omdat het tijd is. Toch zie ik het niet als een einde, slechts als een pauze. Mijn hart behoort aan de zee, en ik weet dat ik er, hoe dan ook, mijn weg naar terug zal vinden.

Aagje: Dat is misschien wel de moeilijkste vraag van allemaal. Niet omdat ik geen dromen heb, maar juist omdat er zóveel mogelijk is en de kaarten nog geschud moeten worden.

We zijn nu in Fiji, een plek waar de tijd wat trager lijkt te stromen. Waar afscheid nemen tegelijk pijn en ruimte geeft. We hebben Lille Venn uitgezwaaid, een boot met vrienden waarmee we anderhalf jaar hebben gedeeld. Maar het afscheid dat eraan komt, raakt nog dieper: over niet al te lange tijd verlaat Rajesh My Motu om zijn eigen leven op te bouwen in India.

Dat wordt een nieuw hoofdstuk. Een stilvallend anker in onze reis. Een periode van herijken. Want ineens zijn we niet meer met z’n drieën. Ineens verandert het ritme aan boord, de dynamiek, de gesprekken, de verantwoordelijkheid.

Voor Jeroen en mij breekt een tijd aan van keuzes. Grote, open keuzes. Gaan we door? En zo ja: waarheen, hoe lang, met welk doel? Blijven we op zee, of lonkt er iets in ons naar vaste grond, naar een ander soort avontuur?

Ons gevoel gaat nog alle kanten op. En dat mag. We hebben geleerd om ruimte te laten voor het niet-weten. Om niet halsoverkop te beslissen, maar te luisteren naar de bewegingen van binnen. Gelukkig hebben we die tijd.

Het enige wat we wél weten, is dat we het komende cycloonseizoen in Nieuw-Zeeland zullen doorbrengen. Daar gaan we werken aan de boot, maar misschien nog wel meer aan onszelf. Daar willen we voelen waar ons hart naartoe wil.

Over drie jaar? Ik durf het niet te zeggen. Misschien zijn we dan nog steeds op zee. Misschien wonen we in een klein huisje in een dorp. Misschien pendelen we tussen twee werelden. Alles is mogelijk.

Maar één ding weet ik zeker: de zee zal altijd een deel van mij blijven. En zolang ik samen met Jeroen koers kan bepalen, komt het goed.

Wat zou je nooit meer willen missen en wat zou je het liefst vandaag nog veranderen?

Rajesh: Van een jongen die ooit bang was voor de zee tot een man die zich er nu thuis voelt, wil ik de verwondering die ik onder water voel nooit meer kwijtraken. De stilte, de kleuren, het leven… het is alsof ik een andere wereld binnenstap. Ik wil blijven duiken, blijven ontdekken en me blijven verbazen.

Maar ik zie ook de schade, het verbleken van koraal, het opwarmen van het water, het verdwijnen van vissen. En ik weet dat deze schoonheid niet zal blijven bestaan, tenzij we iets doen. Als ik vandaag één ding zou kunnen veranderen, zou het zijn om meer betrokken te zijn, om mijn handen en hart te lenen aan de mensen die zich al inzetten om de riffen te beschermen. Ik wil meer doen dan alleen getuige zijn van deze wereld. Ik wil helpen haar te redden.

Aagje: Er zijn dingen aan dit leven die ik met geen mogelijkheid meer zou kunnen missen. De vrijheid om te bewegen met de wind. Het ritme van de natuur: opstaan met de zon, slapen onder de sterren. De eenvoud van dagen die zich vanzelf ontvouwen.

Ik wil de nabijheid van de zee niet missen. Haar geluid, haar kracht, haar grilligheid. Hoe ze me uitdaagt, troost, klein maakt en tegelijk groots laat voelen.

En dan de intensiteit van dit leven. Je voelt alles rauwer. Blijdschap, vermoeidheid, frustratie, verbondenheid… niets blijft aan de oppervlakte. Dat maakt het zwaarder, maar ook echter. Je bent zó aanwezig. Geen automatische piloot, geen ruis.

En er is het samen zijn. Niet vluchtig, maar écht samenleven. Elke dag. Elke beslissing. Elk succes en elke mislukking. Het heeft onze band verdiept op een manier die ik nooit had voorzien.

Als ik vandaag één ding mocht veranderen, zou ik kiezen voor een wereld zonder oorlog. Waar conflicten worden opgelost met woorden in plaats van wapens. En voor een aarde die niet langer opwarmt. Waar bossen blijven groeien, oceanen helder blijven en dieren veilig kunnen leven. Een wereld waarin vrede en natuur samen ademen, en wij leren met zorg en respect om te gaan met alles wat leeft.

.Jeroen: Wat ik nooit meer zou willen missen? Het heerlijke eten dat we hier elke dag op tafel zetten, Maar bovenal: het delen van dit leven met de mensen van wie ik houd. Samen genieten, samen ontdekken, samen leven, dat is wat deze reis echt waardevol maakt.

Wat ik het liefst vandaag nog zou veranderen? Misschien een extra portie motivatie om wat vaker in beweging te komen. 

Wat betekent vrijheid voor jou en is dat gevoel veranderd sinds we vertrokken?

Jeroen: Vrijheid betekent voor mij leven zonder agenda, zonder vast ritme dat wordt bepaald door verplichtingen of verwachtingen. Gewoon leven in het moment, doen wat klopt op dat moment. Dat is iets wat ik pas echt ben gaan waarderen sinds we vertrokken zijn.

Maar vrijheid is meer dan tijd hebben. Tijdens onze reis ben ik me steeds bewuster geworden van iets anders: het simpele feit dat wij mogen reizen. Dat we met ons Nederlandse paspoort bijna overal ter wereld welkom zijn. Niet iedereen heeft die luxe. Veel mensen zouden misschien dolgraag de wereld willen ontdekken, maar lopen vast in regels, visa of politieke beperkingen, ook al hebben ze het geld of de wil. Dat besef maakt me dankbaar. We zijn zó bevoorrecht, en dat realiseer ik me nu meer dan ooit.

Aagje: Vóór we vertrokken dacht ik dat vrijheid vooral te maken had met ruimte. Met loslaten van verplichtingen, ontsnappen aan vaste structuren, vertrekken wanneer je wilt, gaan waar de wind je brengt. Vrijheid als tegenovergestelde van ‘vastzitten’.

Maar sinds we onderweg zijn, heb ik ontdekt dat vrijheid veel gelaagder is. Dieper. Soms ook ongemakkelijk. Want vrijheid is niet alleen wat je loslaat, het is ook wat je moet dragen. De verantwoordelijkheid voor je eigen keuzes, het gebrek aan vangnetten, de eenzaamheid die kan ontstaan als je buiten het systeem leeft.

Toch voelt dit leven voor mij nog steeds als vrij. Misschien wel meer dan ooit. Vrijheid betekent nu voor mij: leven in overeenstemming met mijn waarden. Zelf mogen bepalen hoe mijn dagen eruitzien. Mijn eigen ritme volgen, mijn creativiteit ruimte geven. Vrijheid is ook: de wereld zien zoals ze is, zonder filter. Rauw, mooi, onvoorspelbaar.

Het is het besef dat ik niet elke dag controle heb, maar wél keuze. Keuze om te blijven, om te vertrekken, om te zwijgen of te spreken, om trouw te blijven aan wat klopt vanbinnen. Vrijheid is soms ook: nee durven zeggen tegen verwachtingen van anderen. En ja tegen mezelf.

Is mijn gevoel van vrijheid veranderd sinds we vertrokken? Ja. Het is volwassener geworden. Minder stoer, meer doorleefd. Vrijheid is voor mij geen constante staat van euforie. Het is een levenshouding geworden. Een zachte, vaste overtuiging: dat ik mag leven op een manier die bij mij past, zelfs als dat voor anderen onbegrijpelijk is.

Rajesh: Ik kom uit een onafhankelijk land, ja, maar zelfs dan is het leven op land gevuld met regels, routines en verwachtingen.

Vrijheid is een groot woord, en het betekent voor iedereen iets anders. Maar voor mij… is vrijheid dit. Het is een vertrek zonder vaste tijd. Snorkelen met schildpadden, dolfijnen observeren en toekijken hoe een octopus in het koraal verdwijnt.

Het is het fotograferen van het leven zoals het zich ontvouwt: ongepland, rauw en echt. Zonsondergangen veranderen de lucht in vuur en vlam, zonsopgangen beloven een nieuw begin en volle manen verlichten de oceaan als een droom. Het zijn de sterrenhemels, de rustige momenten en het samenzijn met de mensen van wie ik houd.

Het klinkt misschien simpel, maar voor mij is dit vrijheid. En sinds we zijn vertrokken, heb ik het niet alleen gevonden… ik heb het geleefd.

Tot slot

Leven op zee is geen opeenvolging van eilanden en ankerplekken, maar een voortdurende dialoog met jezelf, de natuur en elkaar. Dromen ontstaan en veranderen, vrijheid krijgt nieuwe gezichten, en de toekomst blijft vloeibaar. Wat blijft, is de verbondenheid met het water en de overtuiging dat er altijd nieuwe koersen te varen zijn.

Maar hoe heeft deze reis ons als mens gevormd? Welke eigenschappen bleken krachtig, en welke zaten ons soms in de weg? Hoe voelt ouder worden op zee, ver van de zekerheden van vroeger? En wat als we ooit stoppen?

In ons laatste deel vertellen we: Wat blijft, wat verandert en wat we willen doorgeven