De Nederlandse versie staat onder de Engelse versie

We had only just left Vuda Marina on our way to Denarau, a short passage of five nautical miles against wind and waves, when it happened. Two-metre waves slammed against the bow, the engine hummed steadily, until we heard a strange rhythmic ticking sound: not loud, but unmistakable, as if somewhere deep in the metal something wasn’t turning quite right. We looked at each other, is this normal, or not? Ten minutes later, there was only silence. No bang, no smoke, no panic. The engine simply stopped.

During motoring, a line had become caught in the propeller. After Jeroen removed it, everything seemed fine at first, until we noticed that the propulsion was no longer functioning properly. It later turned out that the lower gearbox of the C-drive was broken.

The wind took over immediately. Slowly it blew us off course, so we did what sailors do: we sailed. We hoisted the headsail, trimmed the mainsail and mizzen, and calmly tacked our way toward Denarau. The closer we came to land, the gentler the sea became. The high waves flattened, the water turned lighter in colour, and the tension in my shoulders eased with every gust.

The final stretch was narrow, between two small coral islands, half a mile to the anchorage where, for years, a rusty giant has been resting: an old cruise ship lying squarely in the way of a long tack. While we were planning our course, two local sailing boats appeared in the distance. They were carrying tourists, sailing fast without AIS signals, and heading straight towards us. We called them on channel 16, but only static came back. So we estimated their course, stayed as far clear as possible, and tacked in short succession. Once, then again, and a final tack to port, just in time for the first boat to pass safely behind us. The second one followed without issue.

And then, finally, the anchorage. Jeroen stood on the bow, anchor ready, while I furled the sails. Once we were settled, Jeroen started the engine again, and to our surprise, it ran like a charm. Smooth, steady, as if nothing had happened. The gearbox responded perfectly: forward, neutral, reverse. The oil was clean and clear, and the Vetus coupling, that rubber-damped connection between engine and propeller shaft, looked as good as new. Which made sense, as the previous owner had replaced both the gearbox and the coupling shortly before we bought the boat.

Everything seemed fine, until Jeroen turned the drive shaft by hand. In neutral it rotated smoothly, except now and then, when there was a small hesitation, a slight jolt, as if something inside was holding it back. That was the first sign that the problem lay deeper, inside the C-drive, Amel’s unique system that transfers power through two gearboxes running down the keel to the propeller.

Underwater, when Jeroen turned it by hand, it spun freely once or twice, then suddenly… block, stuck. After a few small movements, it came free again, as if something tiny was catching between the gears and then letting go.

Slowly, the picture became clear: when the line wrapped around the propeller, it had likely caused damage inside the lower gearbox, deep in the keel, the C-drive’s lower gearbox. One or more gears were damaged, preventing the drive from rotating freely. At sea, that meant the propeller suddenly jammed, the engine could no longer release its power, and it shut down.

All evidence pointed to the lower gearbox of the C-drive. That part is built into the keel itself, completely encased in fibreglass and epoxy. It was once designed to last a lifetime. The downside of that construction is that you can’t reach it: no inspection hatch, no bolts, no cover. The only way to access it is to grind through the fibreglass until the metal becomes visible. Only then can the gearbox be removed and overhauled, if the parts can still be found.

Possible scenarios:

1. Rebuild: remove the gearbox, ship it off and repair it. If the damage is limited, this is the most logical and achievable route.
2. Replacement: if repair is impossible, a new C-drive must be installed. That is a precision job where everything must be realigned, coated and sealed watertight. Estimated cost: around 30,000 euro.
3. Creative solution: perhaps a local mechanic can open the gearbox partially without removing everything, but that remains uncertain until we know exactly what is wrong.

The engine is healthy, the couplings are fine, but deep inside the keel lies a mechanical problem that demands patience and precision. A tiny piece of metal in the wrong place, with big consequences.

We decide to change plans. The haul-out in Denarau is cancelled, because there you can only stay on the hard for a month, and ordering parts would take much longer. Vuda Marina has more experience with long-term projects and understands that sometimes waiting is the only option. They can take us in a week.

We had hired a local skipper to help us into the marina and now asked if he could guide us to Vuda as well. Unfortunately, we couldn’t reach him anymore; his phone stayed off. Typical for here, things go as they go.

We tried to sail first, but the wind completely died. So we tied our dinghy alongside My Motu and, at two and a half knots, slowly made our way toward Vuda Marina. Our dinghy was the hero of the day.

At the entrance of the marina lies a single mooring ball, and we hoped we could take it. On the AIS, we could see we weren’t the only ones heading for Vuda. On channel 11, one conversation followed another, a constant buzz of activity. At 1.4 nautical miles out, we heard the marina advising another boat to take the mooring so Customs could come to them.

I called the marina and explained that we were still 1.4 miles away, had no engine, and were hoping to use the mooring ourselves. The reply was better than expected: they promised to help us as soon as we got closer. So Jeroen and I kept slowly approaching the entrance, circling just outside. It was busy, boats coming out, others going in, but after about twenty minutes we saw two marina pangas heading our way.

They escorted My Motu safely inside, and soon we were secured in the middle of the bay, next to a motor catamaran scheduled to leave later that day. Once that boat departed, we would be right in front of the haul-out entrance. Then came the good news: someone had cancelled, and we could haul out the next day. What a relief, as if the universe had decided to cooperate for a moment.

And so here we are. Safe, but quiet. What does it mean? Patience, flexibility, and trust. It may mean we will go to the Netherlands earlier than planned, to work and arrange parts, or maybe not. For now, New Zealand is no longer a certainty. But as always aboard My Motu, plans are fluid. We move with the sea, with life, and with whatever comes our way. And sometimes, silence speaks louder than a bang.

The next day, we get confirmation that we’re on the schedule for the afternoon. When the time comes, two marina workers come aboard while a panga guides and pushes us into the haul-out bay. As I hold the helm steady, the men secure the lines. It’s always a tense moment, watching your home being lifted slowly out of the water.

Then the real detective work begins. It feels a bit like performing surgery, only this time on our own boat. Jeroen starts by unbolting the engine and carefully shifting it aside to make space in the engine room. Then comes the next phase: freeing the gearbox. The bolts come loose surprisingly easily. The sound of metal against metal fills the boat, interrupted only by brief silences and the occasional click of a wrench.

Next comes the Vetus coupling, that notorious connection between engine and C-drive, the heart of the propulsion system. Jeroen removes the coupling and inspects each part closely. Everything still looks remarkably good, no cracks, no play, no signs of wear that could explain the problem.

But to reach the lower gearbox of the C-drive, he has to go further, which means cutting. With the angle grinder in his hand, goggles on, and the sharp smell of fibreglass in the air, he begins the final step. The noise is piercing, and fine white dust drifts through the air. It feels strange, like opening the heart of our home.

Two days later, the gearbox lies free on the workbench, a compact block of promise and mystery. Jeroen opens it, inspects the gears one by one, and there it is: broken edges, broken teeth. Our worst fear confirmed. The lower gearbox is destroyed and beyond repair, according to Amel.

We look at each other. There’s no frustration, no curse, just quiet acceptance. We know what it means. We won’t be sailing to New Zealand this year; instead, we’ll return to the Netherlands to work, arrange parts, and discuss the only possible solution with Amel.

That evening, we shared a glass of wine in the cockpit, surrounded by tools and piles of towels that were once white. The air is soft, the marina lights ripple on the water, and somewhere in the distance music plays.
“Well,” says Jeroen, “at least we learned something again.”
I smile and say. “Yes, that is true.” 

Een gebroken C-drive, die onze koers veranderde

We waren nog maar net onderweg van Vuda Marina naar Denarau, een kort stukje van vijf zeemijl tegen wind en golven in, toen het gebeurde. Twee meter hoge golven sloegen tegen de boeg, de motor bromde onverstoorbaar, tot we een vreemd geluid hoorden: een ritmische tik, niet luid maar onmiskenbaar, alsof er ergens diep in het metaal iets niet helemaal lekker meedraaide. We keken elkaar aan, hoort dit zo, of niet? Tien minuten later was er alleen nog stilte. Geen knal, geen rook, geen paniek. De motor viel gewoon stil.

Tijdens het varen bleek er een lijn in de schroef te zijn gekomen. Nadat we deze hadden verwijderd, leek alles weer in orde, tot we merkten dat de aandrijving niet meer normaal functioneerde. Wat later bleek: de lower gearbox van de C-drive was gebroken.

De wind greep ons direct. Langzaam blies hij ons weg van de koers, en dus deden we wat zeilers doen: zeilen. We hesen de fok, stelden het grootzeil en de mizzenzeil bij en tackten rustig verder richting Denarau. Hoe dichter we bij land kwamen, hoe vriendelijker de zee werd. De hoge golven vlakten af, het water kleurde lichter en de spanning in mijn schouders zakte met elke vlaag.

Het laatste stuk is smal, tussen twee koraaleilandjes door, nog een halve mijl tot de ankerplek waar al jaren een roestige kolos ligt, een oud cruiseschip dat precies in de weg ligt voor een lange tack. Terwijl we onze koers plannen, duiken in de verte twee lokale zeilboten op. Ze varen met toeristen, zonder AIS-signaal, en komen met hoge snelheid recht op ons af. We roepen ze op via kanaal 16, maar krijgen alleen ruis terug. Dus schatten we hun koers in, blijven zo ver mogelijk uit de weg en tacken kort achter elkaar. Eén keer, nog een keer, dan de laatste tack naar bakboord, net op tijd zodat de eerste zeilboot rustig achter ons langs kan varen. Ook bij de tweede boot gaat het goed.

En dan eindelijk de ankerplek. Jeroen staat voorop met het anker klaar terwijl ik de zeilen inrol. Zodra we liggen, start Jeroen de motor opnieuw en tot onze verbazing loopt hij weer als een zonnetje, soepel en betrouwbaar, alsof er niets gebeurd is. De versnellingsbak reageert keurig: vooruit, vrij, achteruit. De olie is schoon en helder, de Vetus-koppeling, die rubbergedempte verbinding tussen motor en schroefas, ziet eruit als nieuw. Dat klopt ook, want de vorige eigenaar had zowel de gearbox als de koppeling kort voor onze aankoop vervangen.

Alles lijkt in orde, tot Jeroen de aandrijfas met de hand ronddraait. In z’n vrij loopt hij soepel, behalve af en toe, dan hapert er iets, een kleine schok, alsof er binnenin iets tegenhoudt. Dat is het eerste teken dat het probleem dieper zit, in de C-drive (het Amel-systeem dat de aandrijving via twee tandwielkasten door de kiel naar de schroef brengt).

Onder water als Jeroen de propeller met de hand ronddraait, loopt hij één of twee keer soepel en dan ineens… blok, vast. Na een paar wiebelbewegingen schiet hij weer los, alsof er iets kleins tussen de tandwielen terechtkomt en dan weer loslaat.

Langzaam wordt duidelijk wat er gebeurd is: toen de lijn in de schroef draaide, heeft die waarschijnlijk schade veroorzaakt in de onderste tandwielkast, diep in de kiel, de lower gearbox van de C-drive. Een of meer tandwielen zijn daarbij beschadigd, waardoor de aandrijving niet meer vrij kan draaien. Op zee betekende dat: de schroef blokkeerde plotseling, de motor kon zijn kracht niet kwijt en viel stil.

Alles wijst naar de onderste gearbox van de C-drive. Dat deel ligt ingebouwd in de kiel, volledig ingegoten met glasvezel en epoxy. Ooit ontworpen om levenslang mee te gaan. Het nadeel van die constructie is dat je er niet bij kunt: geen inspectieluik, geen bout, geen klep. De enige manier om erbij te komen is het glasvezel open te slijpen tot het metaal zichtbaar wordt. Daarna kan de gearbox worden uitgebouwd en gereviseerd, als de onderdelen tenminste nog te vinden zijn.

De scenario’s:

1. Revisie: de gearbox wordt uitgebouwd, opgestuurd en gerepareerd. Als de schade beperkt is, is dit de meest logische en haalbare route.
2. Vervanging: als revisie niet mogelijk blijkt, moet een nieuwe C-drive worden ingebouwd. Dat is een precisieklus waarbij alles opnieuw moet worden uitgelijnd, gecoat en waterdicht gemaakt. Kosten: rond de 30.000 euro.
3. Creatieve oplossing: misschien kunnen we lokaal iets proberen, de gearbox gedeeltelijk openen zonder alles uit te bouwen, maar dat is onzeker zolang we niet weten wat er precies mis is.

De motor is gezond, de koppelingen zijn goed, maar diep in de kiel ligt een mechanisch probleem dat vraagt om geduld en precisie. Een klein stukje metaal op de verkeerde plek, met grote gevolgen.

We besluiten het plan te veranderen: de haul-out in Denarau gaat niet door, want daar kun je hooguit een maand op de kant staan, en als we onderdelen moeten bestellen duurt dat veel langer. Vuda Marina heeft meer ervaring met langdurige projecten en begrijpt dat wachten soms het enige is wat je kunt doen. Ze hebben pas over een week plek.

We hadden een local ingehuurd om ons de marina in te helpen en hebben hem nu gevraagd om ons ook te begeleiden naar Vuda Marina. Helaas krijgen we hem niet meer te pakken; zijn telefoon blijft uit. Jammer, maar typisch voor hier, dingen lopen zoals ze lopen.

Eerst proberen we te zeilen, maar de wind valt volledig weg. Dus monteren we onze eigen dinghy naast My Motu, en met 2,5 knoop snelheid varen we rustig richting Vuda Marina. Onze dinghy is vandaag onze held.

Voor de ingang van de marina ligt één mooringball, en we hopen dat we die kunnen pakken. Op de AIS zien we dat we niet de enigen zijn die koers zetten naar Vuda. Op kanaal 11 klinkt het ene gesprek na het andere, een drukte van belang. Op 1,4 zeemijl afstand horen we dat de marina iemand adviseert om de mooringball te nemen zodat Customs naar hen toe kan komen.

Ik roep de marina op en leg uit dat wij nog 1,4 mijl verwijderd zijn, geen motor meer hebben en hoopten dat wij de mooringball konden gebruiken. Het antwoord is beter dan verwacht: ze beloven ons te helpen zodra we dichterbij zijn. Dus varen Jeroen en ik rustig verder richting de ingang en draaien op het laatst rondjes voor de marina. Het is druk, boten komen naar buiten, anderen weer naar binnen, maar na zo’n twintig minuten zien we twee panga’s van de marina onze kant op komen.

Ze begeleiden My Motu veilig naar binnen en even later liggen we vast in het midden van de baai, naast een motorcatamaran die later die dag zal vertrekken. Zodra die weg is, komen we precies voor de ingang van de haul-out te liggen. En dan komt het goede nieuws: er is iemand uitgevallen en wij mogen morgen op hun plek het water uit. Een opluchting, alsof het universum even meewerkt.

En daar liggen we nu. Veilig, maar stil. Wat dit betekent? Geduld, flexibiliteit en vertrouwen. Misschien houdt het in dat we eerder dan gepland naar Nederland gaan om te werken en onderdelen te regelen, misschien ook niet. Nieuw-Zeeland is voorlopig geen vanzelfsprekendheid meer. Maar zoals altijd aan boord van My Motu zijn plannen vloeibaar. We bewegen mee met de zee, met het leven, en met wat zich aandient. En soms zegt stilte meer dan een knal.

De volgende dag krijgen we bevestiging dat we later die middag op de planning staan. Dan is het zover: twee locals van de marina komen aan boord, terwijl een panga ons begeleidt en de boot de haul-out in duwt. Terwijl ik rustig aan het roer sta, maken de mannen de lijnen vast. Het blijft een spannend moment, het zien hoe je huis langzaam uit het water wordt getild.

Dan begint het echte speurwerk. Het voelt een beetje alsof we een chirurgische ingreep uitvoeren, maar dan aan onze eigen boot. Jeroen begint met het loshalen van de motor. De motor wordt voorzichtig verschoven om ruimte te maken in de machinekamer. Daarna begint hij aan de volgende fase: de gearbox loskappen. De bouten gaan verrassend soepel los. Het geluid van metaal op metaal vult de boot, afgewisseld met stiltes waarin we alleen het tikken van een steeksleutel horen.

Daarna is de beurt aan de Vetus-koppeling, die beruchte verbinding tussen motor en C-drive, het hart van het aandrijfsysteem. Jeroen haalt de koppeling los en bekijkt elk onderdeel zorgvuldig. Alles ziet er nog verrassend goed uit, geen scheuren, geen speling, geen slijtage die de oorzaak kan zijn van het probleem.

Maar om bij de lower gearbox van de C-drive te komen, moet hij nog een stukje verder, en dat betekent: zagen. Met de haakse slijper in de hand, veiligheidsbril op en de geur van fiberglas in de lucht, begint hij aan de laatste barrière. Het geluid is schel en doordringend, witte stof dwarrelt door de lucht. Het voelt vreemd, alsof we het hart van ons huis openleggen.

Twee dagen later ligt de gearbox eindelijk los op de werkbank. Een compact blok vol beloftes en mysteries. Jeroen draait het open, bekijkt de tandwielen één voor één, en dan zien we het: afgebroken randen, afgebroken tanden. Onze ergste vrees wordt werkelijkheid. De lower gearbox is kapot, onherstelbaar volgens Amel.

We kijken elkaar even aan. Er is geen frustratie, geen vloek, alleen een stille bevestiging.
We weten wat dit betekent: we zullen dit jaar niet naar Nieuw-Zeeland gaan, maar terug naar Nederland. Om te werken, om onderdelen te regelen, om met Amel te overleggen over de enige mogelijke oplossing.

Die avond drinken we een glas wijn in de kuip, tussen het gereedschap en de stapels handdoeken die ooit wit waren. De lucht is zacht, de havenlampen weerspiegelen op het water, en ergens in de verte klinkt muziek.
‘Nou,’ zegt Jeroen, ‘we hebben tenminste wéér wat geleerd.’
Ik lach. ‘Ja, dat is waar.’