Life at sea changes not only what you see, but also how you see. Sometimes the most beautiful discoveries lie not outside, but deep within. In this instalment, we explore the layers of life on board that only become visible when silence falls: dreams born along the way, the experience of true freedom, and the way our perspective on the future shifts. 
Jeroen, Rajesh, and I each answer the same questions in our own way. Sometimes philosophically, sometimes practically, sometimes with wonder. Because the sea offers space, but also poses questions. Questions we don’t avoid along the way.

What dreams have been added (unexpectedly)?

Aagje: I thought this trip would be mostly about sailing. About islands, anchorages, dolphins, and starry nights. But somewhere along the way, new dreams were born. Dreams I’d never put on a to-do list, but which have quietly made their appearance.

I dream of sharing stories. Not just our adventures, but also what lies beneath: the doubts, the growth, the encounters. The idea of writing a book has grown from a silent wish into a clear desire. Not for fame or success, but to show others what it truly means to let go, to choose the unknown, and to live with the wind as your guide.

I also dream of art. Of painting on large canvases, not as a hobby but as an expression of what I feel along the way: the play of light on water, the silence of the deep, the colors of freedom. The ocean has changed my palette. It’s as if my imagination now has as much space as my anchor line.

And there’s something else: I want to remain meaningful. Not just for the people on board, but also for others along the way. Perhaps as a caregiver, perhaps as a listening ear, perhaps simply as someone who makes coffee for a sailor who’s feeling a bit lost. I don’t want to let go of that connection.

And yet, I still dream of having my own practice in the Netherlands. That dream hasn’t disappeared; it’s just waiting. A place where care and attention converge, where people feel seen, where I can once again utilize my experience and passion for the profession. Perhaps even with a little art on the wall.

But right now, there’s no room for that. Not literally, not socially. We’re outside the systems. We don’t fit into the boxes of continuity, registrations, and flawless careers. Sometimes it hurts to feel you have something to give, but there’s no one to let you in. I’ve learned to be patient. To be honest with myself. To acknowledge that some things aren’t feasible right now, without giving up on my dream. Because you don’t always have to chase dreams right away. Sometimes you can cherish them, sheltered from the wind, until the wind shifts.

Maybe that’s what it’s all about: staying true to what lives inside you, even if it’s not yet visible to the world around you.

Rajesh: Although photography started as a hobby for me, I feel this is the moment, and the opportunity, to share my work professionally with the world. After years of capturing life at sea and in nature, I’m ready to take things a step further, not just as someone who loves photography, but also as a photographer with a story to tell. 

Jeroen : If I’m completely honest, I haven’t developed any new dreams along the way, in the sense of grand plans or ambitions. My desire has actually become simpler: no goals, just being. Living in the moment, guided by the wind and the heart. That’s enough.

Of course, a practical goal has emerged: finding a way to continue this life financially sustainable. Not to get rich or have a career, but simply to be able to maintain this way of life, free, on the water, together, for a long time to come.

What has most moved or touched you in the past three years? 

Rajesh: Life on a sailboat is already an adventure, raw, unpredictable, and intensely alive. I’ve met many fellow sailors here, people who, like me, have chosen this wandering life, chasing the wind and the horizon.

But along the way, I also meet travelers who are just passing through, flying there, taking a road trip , backpacking, or staying in hotels for a week or two. When they share their stories, their longing for more time, more freedom, I realize how rare and precious this life truly is.

What touches me most is the quiet realization that I’m not on a short flight. I’m living a dream that many only taste. And in that realization, I find both gratitude and responsibility… to live it fully and share it honestly.

Aagje: There have been so many moments when something shifted within me. Not a big fanfare, but something small and essential. Moments when the world seemed to stand still for a moment, and I knew: something important is happening here.

I think of a night watch, somewhere in the middle of the ocean. The moon hung above us like a soft lantern, the sea rippled as if listening, and the stars twinkled like an ancient secret. As if I were absorbed into something larger, as if I myself were stardust for a moment. Insignificant, yet completely at home. Moments like these allow you to break free from everything you think you should be. You simply are.

I also think of encounters. With people we barely knew, but who opened their world to us with a plate of food, a smile, a story. The warmth of human kindness, given freely, without expectation. That touches me every time.

And sometimes it’s something even smaller: a turtle swimming calmly by. The first fish Rajesh spotted with his underwater camera. A coral color I’d never seen before. A song playing on the speaker as the sun sets and everything clicks. Or an unexpected hand on my shoulder, a look of understanding, a hug after a turbulent day.

But perhaps what touched me most was realizing that, despite everything, I still want to be touched. That my heart remains open, even after storms, goodbyes, and discomfort. That I still feel wonder. And gratitude. Every single day, a little more.

Jeroen: What I never expected, looking back on three years of sailing, is that I’d find a new friend with whom we’d share so much quality time. Someone who, like us, lives his life on the water, and who gradually became a regular part of our daily lives, almost naturally.

When he told me one day that the time he spent with us was the best thing that had happened to him in the past twenty years, it touched me deeply. It was one of those moments when you suddenly realize how special a bond has become. That it’s valuable not only for him, but for me as well. Because true friendships, especially at sea, are rare. And I hadn’t seen this one coming.

How do you see your future at sea?

Jeroen: I don’t yet know exactly what my ideal future looks like. There’s no fixed plan, no clear horizon I’m working toward. But I do know one thing for sure: the sea will always be a part of it. It has become a constant in my life, a place of peace and tranquility. However the path unfolds, I can’t imagine ever completely leaving it behind.

Rajesh: If it were entirely up to me, I would stay at sea forever, sailing from horizon to horizon, exploring every corner of this planet. Life here feels honest and wild, and I’ve grown to love it deeply.

But lately, a quiet shift has begun. I’m still young, and I know there are responsibilities waiting for me on land, opportunities to pursue, a different kind of growth to embrace. So perhaps I should soon step away from this life… not because I want to, but because it’s time. Yet, I don’t see it as an end, only as a pause. My heart belongs to the sea, and I know that, no matter what, I will find my way back.

Aagje: That might be the hardest question of all. Not because I don’t have dreams, but precisely because so much is possible and the cards still need to be shuffled.

We are now in Fiji, a place where time seems to flow a little slower. Where saying goodbye brings both pain and space. We have Lille Venn waved goodbye, a boat with friends we shared for a year and a half. But the farewell that is coming will touch even deeper: soon Rajesh will leave My Motu to build his own life in India.

That will be a new chapter. A falling anchor in our journey. A period of recalibration. Because suddenly, we’re no longer just the three of us. Suddenly, the rhythm on board changes, the dynamics, the conversations, the responsibility.

For Jeroen and me, a time of choices has dawned. Big, open choices. Do we continue? And if so: where to, for how long, for what purpose? Do we stay at sea, or does something within us beckon for solid ground, for a different kind of adventure?

Our feelings are still all over the place. And that’s okay. We’ve learned to leave room for the unknown. Not to make hasty decisions, but to listen to what’s moving inside. Fortunately, we have that time.

The only thing we do know is that we’ll be spending the upcoming cyclone season in New Zealand. There we’ll be working on the boat, but perhaps even more on ourselves. That’s where we want to feel where our hearts desire.

In three years? I don’t dare to say. Maybe we’ll still be at sea. Maybe we’ll live in a small house in a village. Maybe we’ll be alternating between two worlds. Anything is possible.

But one thing I know for sure: the sea will always be a part of me. And as long as I can chart a course together with Jeroen, everything will be fine.

What would you never want to miss again and what would you most like to change today?

Rajesh: From a boy who was once afraid of the sea to a man who now feels at home there, I never want to lose the wonder I feel underwater. The silence, the colors, the life… it’s like entering another world. I want to keep diving, keep exploring, and keep being amazed.

But I also see the damage: coral bleaching, warming waters, and fish disappearing. And I know this beauty won’t last unless we do something. If I could change one thing today, it would be to be more involved, to lend my hands and heart to the people already working to protect the reefs. I want to do more than just witness this world. I want to help save it.

Aagje: There are things about this life I couldn’t possibly live without. The freedom to move with the wind. The rhythm of nature: rising with the sun, sleeping under the stars. The simplicity of days unfolding naturally.

I don’t want to miss the proximity of the sea. Its sound, its power, its capriciousness. How it challenges me, comforts me, makes me feel small, yet simultaneously grand.

And then the intensity of this life. You feel everything more raw. Joy, fatigue, frustration, connection… nothing stays on the surface. That makes it harder, but also more real. You are so present. No autopilot, no noise.

And there’s the togetherness. Not fleeting, but truly living together. Every day. Every decision. Every success and every failure. It has deepened our bond in a way I never could have anticipated.

If I could change one thing today, I would choose a world without war. Where conflicts are resolved with words instead of weapons. And for a planet that no longer warms. Where forests continue to grow, oceans remain clear, and animals can live safely. A world where peace and nature breathe together, and we learn to treat all living things with care and respect.

Jeroen : What would I never want to miss? The delicious food we serve here every day. But above all: sharing this life with the people I love. Enjoying together, discovering together, living together—that’s what makes this journey truly worthwhile.

What would I most like to change today? Maybe an extra dose of motivation to get some exercise.

 

What does freedom mean to you and has that feeling changed since we left?

Jeroen: For me, freedom means living without an agenda, without a fixed rhythm dictated by obligations or expectations. Just living in the moment, doing what feels right at that moment. That’s something I’ve only truly come to appreciate since we left.

But freedom is more than just having time. During our trip, I’ve become increasingly aware of something else: the simple fact that we ‘re allowed to travel. That with our Dutch passports, we’re welcome almost anywhere in the world. Not everyone has that luxury. Many people might long to explore the world, but are bogged down by rules, visas, or political restrictions, even if they have the money or the will. That realization makes me grateful. We are so privileged, and I realize that now more than ever.

Aagje: Before we left, I thought freedom was mostly about space. About letting go of obligations, escaping rigid structures, leaving when you want, going where the wind takes you. Freedom as the opposite of being stuck.

But since we’ve been on our way, I’ve discovered that freedom is much more layered. Deeper. Sometimes even uncomfortable. Because freedom isn’t just what you let go of, it’s also what you have to Carrying responsibility . The responsibility for your own choices, the lack of safety nets, the loneliness that can arise when you live outside the system.

Yet this life still feels free to me. Perhaps more so than ever. Freedom for me now means living in alignment with my values. Being able to decide for myself what my days look like. Following my own rhythm, giving free rein to my creativity. Freedom also means seeing the world as it is, without a filter. Raw, beautiful, unpredictable.

It’s the realization that I don’t have control every day, but I do have a choice. The choice to stay, to leave, to be silent or to speak, to stay true to what resonates within. Freedom sometimes also means daring to say no to other people’s expectations. And yes to myself.

Has my sense of freedom changed since we left? Yes. It’s become more mature. Less stodgy, more lived-in. Freedom isn’t a constant state of euphoria for me. It’s become an attitude towards life. A gentle, firm conviction: that I’m allowed to live in a way that suits me, even if it’s incomprehensible to others.

Rajesh: I come from an independent country, yes, but even then, life on land is filled with rules, routines and expectations.

Freedom is a big word, and it means something different to everyone. But for me… this is freedom. It’s a departure without a fixed time. Snorkeling with turtles, observing dolphins, and watching an octopus disappear into the coral.

It’s photographing life as it unfolds: unplanned, raw, and real. Sunsets set the sky ablaze, sunrises promise new beginnings, and full moons illuminate the ocean like a dream. It’s the starry skies , the quiet moments, and being with the people I love.

It may sound simple, but for me, this is freedom. And since we left, I haven’t just found it… I’ve lived it. 

Finally

Life at sea isn’t a succession of islands and anchorages, but an ongoing dialogue with yourself, nature, and each other. Dreams emerge and change, freedom takes on new forms, and the future remains fluid. What remains is the connection with the water and the conviction that there are always new directions to chart.

But how has this journey shaped us as people? Which qualities proved powerful, and which sometimes held us back? What does it feel like to grow older at sea, far from the certainties of the past? And what if we ever stop?

In our last part we tell: What remains, what changes and what we want to pass on

Dromen, vrijheid en het leven onderweg

Leven op zee verandert niet alleen wat je ziet, maar ook hoe je kijkt. Soms liggen de mooiste ontdekkingen niet buiten je, maar diep vanbinnen. In dit deel verkennen we de lagen van het leven aan boord die pas zichtbaar worden als de stilte valt: dromen die onderweg geboren zijn, de ervaring van echte vrijheid en de manier waarop onze blik op de toekomst verschuift.
Jeroen, Rajesh en ik beantwoorden elk op onze eigen manier dezelfde vragen. Soms filosoferend, soms praktisch, soms vol verwondering. Want de zee geeft ruimte, maar stelt ook vragen. Vragen die we onderweg niet uit de weg gaan.

Welke dromen zijn er (onverwachts) bijgekomen?

Aagje: Ik dacht dat deze reis vooral zou gaan over zeilen. Over eilanden, ankerplekken, dolfijnen en sterrennachten. Maar ergens onderweg zijn er nieuwe dromen geboren. Dromen die ik nooit op een to-do lijst had gezet, maar die zich toch zachtjes hebben aangediend.

Ik droom van verhalen delen. Niet alleen onze avonturen, maar ook wat eronder ligt: de twijfels, de groei, de ontmoetingen. Het idee om een boek te schrijven is van een stille wens een helder verlangen geworden. Niet voor roem of succes, maar om anderen te laten zien wat het écht betekent om los te laten, te kiezen voor het onbekende en te leven met de wind als gids.

Ik droom ook van kunst. Van schilderen op grote doeken, niet als hobby maar als uitdrukking van wat ik voel onderweg: het lichtspel van water, de stilte van de diepte, de kleuren van vrijheid. De oceaan heeft mijn palet veranderd. Het is alsof mijn verbeelding nu net zoveel ruimte krijgt als mijn ankerlijn.

En er is nog iets: ik wil betekenisvol blijven. Niet alleen voor de mensen aan boord, maar ook voor anderen onderweg. Misschien als zorgverlener, misschien als luisterend oor, misschien gewoon als iemand die koffie zet voor een zeiler die het even niet meer weet. Die verbondenheid wil ik niet loslaten.

En toch droom ik ook nog steeds van een eigen praktijk in Nederland. Die droom is niet verdwenen, hij ligt alleen te wachten. Een plek waar zorg en aandacht samenkomen, waar mensen zich gezien voelen, waar ik mijn ervaring en liefde voor het vak weer kan inzetten. Misschien zelfs met een beetje kunst aan de muur.

Maar op dit moment is daar geen ruimte voor. Niet letterlijk, niet maatschappelijk. We vallen buiten de systemen. We passen niet in de hokjes van continuïteit, registraties en loepzuivere loopbanen. Soms doet het pijn om te voelen dat je iets te geven hebt, maar er geen loket is dat je toelaat. Ik heb geleerd om geduld te hebben. Om eerlijk te zijn tegen mezelf. Om te erkennen dat sommige dingen nu niet haalbaar zijn, zonder mijn droom op te geven. Want dromen hoef je niet altijd direct na te jagen. Soms mag je ze koesteren, in de luwte, tot de wind weer gunstig staat.

Misschien is dat wel waar het om draait: trouw blijven aan wat in je leeft, ook als het nog niet zichtbaar is voor de wereld om je heen.

Rajesh: Hoewel fotografie voor mij begon als hobby, voel ik dat dit het moment, en de kans, is om mijn werk professioneel met de wereld te delen. Na jarenlang het leven op zee en in de natuur te hebben vastgelegd, ben ik er klaar voor om een stap verder te gaan, niet alleen als iemand die graag fotografeert, maar ook als fotograaf met een verhaal.

Jeroen: Als ik heel eerlijk ben, heb ik onderweg geen nieuwe dromen ontwikkeld in de zin van grootse plannen of ambities. Mijn verlangen is eigenlijk juist eenvoudiger geworden: geen doelen, gewoon zijn. Leven in het moment, met de wind en het hart als gids. Dat is genoeg.

Natuurlijk is er wel een praktisch doel bijgekomen: een manier vinden om dit leven financieel duurzaam voort te zetten. Niet om rijk te worden of carrière te maken, maar simpelweg om deze manier van leven, vrij, op het water, samen, nog lang vol te kunnen houden.

Wat heeft je in de afgelopen drie jaar het meest ontroerd of geraakt?

Rajesh: Het leven op een zeilboot is al een avontuur, rauw, onvoorspelbaar en intens levendig. Ik heb hier veel medezeilers ontmoet, mensen die, net als ik, voor dit zwervende leven hebben gekozen, op jacht naar wind en horizon.

Maar onderweg ontmoet ik ook reizigers die slechts op doorreis zijn, ze vliegen erheen, maken een roadtrip, backpacken erheen of verblijven een week of twee in hotels. Wanneer ze hun verhalen delen, hun verlangen naar meer tijd, meer vrijheid, besef ik hoe zeldzaam en kostbaar dit leven werkelijk is.

Wat me het meest raakt, is dat stille besef dat ik niet op een korte vlucht ben. Ik leef een droom die velen alleen proeven. En in dat besef vind ik zowel dankbaarheid als verantwoordelijkheid… om die ten volle te leven en eerlijk te delen.

Aagje: Er zijn zoveel momenten geweest waarop er iets in mij verschoof. Geen grote fanfare, maar iets kleins en wezenlijks. Momenten waarop de wereld even stil leek te vallen en ik wist: hier gebeurt iets belangrijks.

Ik denk aan een nachtelijke wacht, ergens midden op de oceaan. De maan hing als een zachte lantaarn boven ons, de zee kabbelde alsof ze luisterde, en de sterren fonkelden als een eeuwenoud geheim. Alsof ik werd opgenomen in een groter geheel, alsof ik zelf ook even sterrenstof was. Nietig en tegelijk volledig op mijn plek. Zulke momenten maken dat je loskomt van alles wat je denkt te moeten zijn. Je bént gewoon.

Ik denk ook aan ontmoetingen. Met mensen die we nauwelijks kenden, maar die hun wereld voor ons openzetten met een bord eten, een glimlach, een verhaal. De warmte van menselijke goedheid, zomaar gegeven, zonder verwachting. Dat raakt me elke keer opnieuw.

En soms zit het in iets nóg kleiners: een schildpad die rustig voorbij zwemt. Het eerste visje dat Rajesh met zijn onderwatercamera spotte. Een kleur koraal die ik nog nooit had gezien. Een liedje dat uit de speaker klinkt terwijl de zon ondergaat en alles klopt. Of een onverwachte hand op mijn schouder, een blik van begrip, een knuffel na een onstuimige dag.

Maar misschien heeft het me nog het meest geraakt om te merken dat ik, ondanks alles, nog steeds geraakt wíl worden. Dat mijn hart open blijft, ook na stormen, afscheid en ongemak. Dat ik nog steeds verwondering voel. En dankbaarheid. Elke dag opnieuw, een beetje meer.

Jeroen: Wat ik nooit had verwacht, terugkijkend op drie jaar zeilen, is dat ik een nieuwe vriend zou vinden met wie we zoveel quality time zouden delen. Iemand die, net als wij, zijn leven op het water leeft, en die gaandeweg bijna vanzelfsprekend een vaste plek in ons dagelijks bestaan kreeg.

Toen hij me op een dag vertelde dat de tijd die hij met ons doorbracht het beste is wat hem de afgelopen twintig jaar is overkomen, raakte dat me diep. Het was zo’n moment waarop je ineens beseft hoe bijzonder een band is geworden. Dat het niet alleen voor hem waardevol is, maar ook voor mij. Want echte vriendschappen, zeker op zee, zijn zeldzaam. En deze had ik niet zien aankomen.

Hoe zie je jouw toekomst op zee?

Jeroen: Ik weet nog niet precies hoe mijn ideale toekomst eruitziet. Er is geen vastomlijnd plan, geen duidelijke horizon waar ik naartoe werk. Maar één ding weet ik wel zeker: de zee zal daar altijd deel van uitmaken. Ze is een vaste waarde geworden in mijn leven, een plek van rust en ruimte. Hoe het pad zich ook verder ontvouwt, ik kan me niet voorstellen dat ik haar ooit volledig achter me laat.

Rajesh: Als het helemaal aan mij lag, zou ik voor altijd op zee blijven, van de ene horizon naar de andere zeilen en elke uithoek van deze planeet verkennen. Het leven hier voelt eerlijk en wild aan, en ik ben er diep van gaan houden.

Maar de laatste tijd is er een stille verschuiving begonnen. Ik ben nog jong en ik weet dat er verantwoordelijkheden op me wachten aan land, kansen die ik moet najagen, een ander soort groei die ik moet omarmen. Dus misschien moet ik binnenkort afstand nemen van dit leven… niet omdat ik dat wil, maar omdat het tijd is. Toch zie ik het niet als een einde, slechts als een pauze. Mijn hart behoort aan de zee, en ik weet dat ik er, hoe dan ook, mijn weg naar terug zal vinden.

Aagje: Dat is misschien wel de moeilijkste vraag van allemaal. Niet omdat ik geen dromen heb, maar juist omdat er zóveel mogelijk is en de kaarten nog geschud moeten worden.

We zijn nu in Fiji, een plek waar de tijd wat trager lijkt te stromen. Waar afscheid nemen tegelijk pijn en ruimte geeft. We hebben Lille Venn uitgezwaaid, een boot met vrienden waarmee we anderhalf jaar hebben gedeeld. Maar het afscheid dat eraan komt, raakt nog dieper: over niet al te lange tijd verlaat Rajesh My Motu om zijn eigen leven op te bouwen in India.

Dat wordt een nieuw hoofdstuk. Een stilvallend anker in onze reis. Een periode van herijken. Want ineens zijn we niet meer met z’n drieën. Ineens verandert het ritme aan boord, de dynamiek, de gesprekken, de verantwoordelijkheid.

Voor Jeroen en mij breekt een tijd aan van keuzes. Grote, open keuzes. Gaan we door? En zo ja: waarheen, hoe lang, met welk doel? Blijven we op zee, of lonkt er iets in ons naar vaste grond, naar een ander soort avontuur?

Ons gevoel gaat nog alle kanten op. En dat mag. We hebben geleerd om ruimte te laten voor het niet-weten. Om niet halsoverkop te beslissen, maar te luisteren naar de bewegingen van binnen. Gelukkig hebben we die tijd.

Het enige wat we wél weten, is dat we het komende cycloonseizoen in Nieuw-Zeeland zullen doorbrengen. Daar gaan we werken aan de boot, maar misschien nog wel meer aan onszelf. Daar willen we voelen waar ons hart naartoe wil.

Over drie jaar? Ik durf het niet te zeggen. Misschien zijn we dan nog steeds op zee. Misschien wonen we in een klein huisje in een dorp. Misschien pendelen we tussen twee werelden. Alles is mogelijk.

Maar één ding weet ik zeker: de zee zal altijd een deel van mij blijven. En zolang ik samen met Jeroen koers kan bepalen, komt het goed.

Wat zou je nooit meer willen missen en wat zou je het liefst vandaag nog veranderen?

Rajesh: Van een jongen die ooit bang was voor de zee tot een man die zich er nu thuis voelt, wil ik de verwondering die ik onder water voel nooit meer kwijtraken. De stilte, de kleuren, het leven… het is alsof ik een andere wereld binnenstap. Ik wil blijven duiken, blijven ontdekken en me blijven verbazen.

Maar ik zie ook de schade, het verbleken van koraal, het opwarmen van het water, het verdwijnen van vissen. En ik weet dat deze schoonheid niet zal blijven bestaan, tenzij we iets doen. Als ik vandaag één ding zou kunnen veranderen, zou het zijn om meer betrokken te zijn, om mijn handen en hart te lenen aan de mensen die zich al inzetten om de riffen te beschermen. Ik wil meer doen dan alleen getuige zijn van deze wereld. Ik wil helpen haar te redden.

Aagje: Er zijn dingen aan dit leven die ik met geen mogelijkheid meer zou kunnen missen. De vrijheid om te bewegen met de wind. Het ritme van de natuur: opstaan met de zon, slapen onder de sterren. De eenvoud van dagen die zich vanzelf ontvouwen.

Ik wil de nabijheid van de zee niet missen. Haar geluid, haar kracht, haar grilligheid. Hoe ze me uitdaagt, troost, klein maakt en tegelijk groots laat voelen.

En dan de intensiteit van dit leven. Je voelt alles rauwer. Blijdschap, vermoeidheid, frustratie, verbondenheid… niets blijft aan de oppervlakte. Dat maakt het zwaarder, maar ook echter. Je bent zó aanwezig. Geen automatische piloot, geen ruis.

En er is het samen zijn. Niet vluchtig, maar écht samenleven. Elke dag. Elke beslissing. Elk succes en elke mislukking. Het heeft onze band verdiept op een manier die ik nooit had voorzien.

Als ik vandaag één ding mocht veranderen, zou ik kiezen voor een wereld zonder oorlog. Waar conflicten worden opgelost met woorden in plaats van wapens. En voor een aarde die niet langer opwarmt. Waar bossen blijven groeien, oceanen helder blijven en dieren veilig kunnen leven. Een wereld waarin vrede en natuur samen ademen, en wij leren met zorg en respect om te gaan met alles wat leeft.

.Jeroen: Wat ik nooit meer zou willen missen? Het heerlijke eten dat we hier elke dag op tafel zetten, Maar bovenal: het delen van dit leven met de mensen van wie ik houd. Samen genieten, samen ontdekken, samen leven, dat is wat deze reis echt waardevol maakt.

Wat ik het liefst vandaag nog zou veranderen? Misschien een extra portie motivatie om wat vaker in beweging te komen. 

 

Wat betekent vrijheid voor jou en is dat gevoel veranderd sinds we vertrokken?

Jeroen: Vrijheid betekent voor mij leven zonder agenda, zonder vast ritme dat wordt bepaald door verplichtingen of verwachtingen. Gewoon leven in het moment, doen wat klopt op dat moment. Dat is iets wat ik pas echt ben gaan waarderen sinds we vertrokken zijn.

Maar vrijheid is meer dan tijd hebben. Tijdens onze reis ben ik me steeds bewuster geworden van iets anders: het simpele feit dat wij mogen reizen. Dat we met ons Nederlandse paspoort bijna overal ter wereld welkom zijn. Niet iedereen heeft die luxe. Veel mensen zouden misschien dolgraag de wereld willen ontdekken, maar lopen vast in regels, visa of politieke beperkingen, ook al hebben ze het geld of de wil. Dat besef maakt me dankbaar. We zijn zó bevoorrecht, en dat realiseer ik me nu meer dan ooit.

Aagje: Vóór we vertrokken dacht ik dat vrijheid vooral te maken had met ruimte. Met loslaten van verplichtingen, ontsnappen aan vaste structuren, vertrekken wanneer je wilt, gaan waar de wind je brengt. Vrijheid als tegenovergestelde van ‘vastzitten’.

Maar sinds we onderweg zijn, heb ik ontdekt dat vrijheid veel gelaagder is. Dieper. Soms ook ongemakkelijk. Want vrijheid is niet alleen wat je loslaat, het is ook wat je moet dragen. De verantwoordelijkheid voor je eigen keuzes, het gebrek aan vangnetten, de eenzaamheid die kan ontstaan als je buiten het systeem leeft.

Toch voelt dit leven voor mij nog steeds als vrij. Misschien wel meer dan ooit. Vrijheid betekent nu voor mij: leven in overeenstemming met mijn waarden. Zelf mogen bepalen hoe mijn dagen eruitzien. Mijn eigen ritme volgen, mijn creativiteit ruimte geven. Vrijheid is ook: de wereld zien zoals ze is, zonder filter. Rauw, mooi, onvoorspelbaar.

Het is het besef dat ik niet elke dag controle heb, maar wél keuze. Keuze om te blijven, om te vertrekken, om te zwijgen of te spreken, om trouw te blijven aan wat klopt vanbinnen. Vrijheid is soms ook: nee durven zeggen tegen verwachtingen van anderen. En ja tegen mezelf.

Is mijn gevoel van vrijheid veranderd sinds we vertrokken? Ja. Het is volwassener geworden. Minder stoer, meer doorleefd. Vrijheid is voor mij geen constante staat van euforie. Het is een levenshouding geworden. Een zachte, vaste overtuiging: dat ik mag leven op een manier die bij mij past, zelfs als dat voor anderen onbegrijpelijk is.

Rajesh: Ik kom uit een onafhankelijk land, ja, maar zelfs dan is het leven op land gevuld met regels, routines en verwachtingen.

Vrijheid is een groot woord, en het betekent voor iedereen iets anders. Maar voor mij… is vrijheid dit. Het is een vertrek zonder vaste tijd. Snorkelen met schildpadden, dolfijnen observeren en toekijken hoe een octopus in het koraal verdwijnt.

Het is het fotograferen van het leven zoals het zich ontvouwt: ongepland, rauw en echt. Zonsondergangen veranderen de lucht in vuur en vlam, zonsopgangen beloven een nieuw begin en volle manen verlichten de oceaan als een droom. Het zijn de sterrenhemels, de rustige momenten en het samenzijn met de mensen van wie ik houd.

Het klinkt misschien simpel, maar voor mij is dit vrijheid. En sinds we zijn vertrokken, heb ik het niet alleen gevonden… ik heb het geleefd.

Tot slot

Leven op zee is geen opeenvolging van eilanden en ankerplekken, maar een voortdurende dialoog met jezelf, de natuur en elkaar. Dromen ontstaan en veranderen, vrijheid krijgt nieuwe gezichten, en de toekomst blijft vloeibaar. Wat blijft, is de verbondenheid met het water en de overtuiging dat er altijd nieuwe koersen te varen zijn.

Maar hoe heeft deze reis ons als mens gevormd? Welke eigenschappen bleken krachtig, en welke zaten ons soms in de weg? Hoe voelt ouder worden op zee, ver van de zekerheden van vroeger? En wat als we ooit stoppen?

In ons laatste deel vertellen we: Wat blijft, wat verandert en wat we willen doorgeven