On July 1, 2025, we celebrated exactly three years of sailing with My Motu. Three years of living on the water, sleeping with the sound of the waves, breakfasting with a view of the horizon, and living with the wind as our guide. What began as a dream has now become our daily existence, complete with leaking hoses, underwater worlds, homemade chapatis, and stormy night watches.

Together (Jeroen, Rajesh, and I), we take a moment to reflect. What does three years at sea actually do to a person? To yourself? To your family? Time for a moment of reflection. Not looking back in numbers or miles (although there are almost 19,000 of them now), but in feelings, growth, dreams, and doubts. So I asked Jeroen, Rajesh, and myself a series of questions: about what we learned, missed, hoped for, and never expected to see coming.

The answers that came were too valuable to compress into a single blog post. They demanded space. Breathe. Pay attention. That’s why we are sharing them in a triptych. No summaries, no filters, just the way they are.

In part 1 read how this journey has changed us, what we miss, what we never expected. 
In part 2 we share our dreams, doubts, and how we now view freedom and the future. 
in part 3 we dive into what carries us, what hurts, what touched us and what we want to share with others.

Because sailing is more than just keeping course, it is also learning to navigate between desires and insecurities, discovering what really matters, and continuing to be amazed by the world around you.

What the Sea Changed in Us

A long journey changes you, sometimes slowly, like sand settling between your toes, sometimes suddenly, like a wave that washes over you unexpectedly. In this first part of our reflection, we reflect on what has changed within ourselves since we stepped aboard. What have we let go? What have we found? What surprised us along the way, and what do we sometimes still miss from the life we left behind? Three voices, three perspectives, one shared journey.

What has changed in us since we started this journey? 

Aagje: Three years ago, I embarked on a dream. A dream I created together with my family, with courage, curiosity, and a healthy dose of daring. What I didn’t know then is how profoundly this journey would change me. Not all at once, but little by little, wave by wave.

I have become more gentle in my judgment, especially of myself. Where I used to often look inward critically, whether things were good enough, whether I was doing enough, I have now gained more confidence in my own compass. I don’t have to be certain of everything. I am allowed to be on my way, even internally.

My beliefs are less black and white. There is room for doubt, for “I don’t know right now,” for the realisation that contradictions can coexist. Freedom and responsibility. Joy and homesickness. Adventure and a longing for peace.

My habits have changed, too. Living on a boat requires improvisation, flexibility, and a great deal of patience. Things don’t always go as planned, and that’s okay. I don’t always have to be in control. I can’t. And that’s precisely where there is a freedom I didn’t know before.

My self-image? That’s no longer intertwined with what I do, but with who I am . No longer the woman with the busy schedule, the private practice, the flourishing life on land. But the woman who plants her feet firmly on the sand, who faces her fears head-on, and who continues to find herself in the sound of the sea. I may not always be sure of my course, but I am sure of my anchor.

Home used to be the house I lived in. The walls, the furniture, the familiar rhythm. Now I know: home isn’t a place, but a feeling. A feeling of connection. Of safety. Of togetherness.

Home is where I am with the people I love, whether that’s in the middle of the Pacific Ocean, in a cosy anchorage, or at a kitchen table in the Netherlands. It’s in the conversations, the little rituals, the shared laughter, the holding each other when times are tough.

Sometimes home is the silence of the ocean, and sometimes the murmur of a familiar voice from the other side of the world. And I always carry it within me, as an inner place where I can land, even when the sea is rough.

Rajesh: These three years of sailing were neither entirely easy nor overwhelmingly difficult. The journey brought its fair share of ups and downs, but through it all, I have become a wiser man, more grounded, more patient, and more in tune with myself and the world around me.

Jeroen: When I look at my character and behaviour, I feel like I am essentially the same person I was before I stopped working and started living full-time on a sailboat. 
The same interests, habits, joys, challenges, and frustrations. The big difference is the extra time I now have for everything. Life has become calmer and simpler, and I spend more time on the daily routines: making yoghurt, baking bread, cleaning, maintaining the boat, running the watermaker, chatting with the neighbours, drinking coffee in the cockpit, and enjoying the view.

Every day I also spend a lot of time on my phone, reading news and watching YouTube channels that interest me, especially about the changing world, human behaviour, technology and sailing and travel channels.

New experiences have always been a driving force for me. It could be a vacation to an unfamiliar place, a new activity or sport to try, or a project I can dive into, whether it’s a house, a car, a motorcycle, a new job, or spending time with friends.

I don’t mind taking a break from being productive for a while, but I feel my best when I am working on projects that improve my daily life. Like renovating a shower, building a shed with a pool table, or buying and renovating an old holiday cottage or caravan.

In our previous lives, we both worked full-time to afford such things. That meant we were busy most of the time. And that’s precisely where the big difference lies compared to the life we lead now.

The abundance of time we have now is incredibly valuable to me. It gives me the space to reflect on myself, my life, and what I truly value. That’s something I used to struggle with and preferred to avoid for most of my life, distracting myself with work, vacations, and new projects.

Living on a sailboat in a tropical climate feels almost perfect at this stage of my life. I wouldn’t do it alone, and I am well aware that a big part of my success lies in working with Aagje and Rajesh.

What I find remarkable is how harmoniously we live together on the boat. We all have our own daily routines and strong personalities, but we give each other space. At the same time, we spend quality time together every day: game nights, exploring islands together, snorkelling, lunch, dinner, a sundowner in the cockpit at five o’clock, washing dishes, cutting hair, fishing, sailing, watching movies and TV shows. That’s something I truly appreciate.

What were the moments when you learned the most about yourself, and when were you most proud of yourself? 

Jeroen: After three years on board, the boat feels so familiar that I sometimes almost forget how many challenges and learning curves we have faced along the way. From gradually transforming the boat into a reliable “home on the water” to mastering the skills to safely cross oceans and navigate between islands, reefs, and atolls, it was an intense but rewarding process. I sometimes tell people, “It’s not difficult, anyone can do this.” And maybe that’s true in a way, but easy? No, definitely not. 

There were times when I was really challenged, especially by some technical issues on board. Fortunately, I could count on the help of a good friend, and we solved it together, step by step. It gave not only confidence but also a sense of accomplishment.

What I find remarkable is that Aagje and I consistently have the courage to make big choices together. We follow our hearts. We not only decided to leave our old lives behind, but also to truly shape this new chapter, in our own way. And in doing so, we prove to ourselves: we can do this together. We don’t have to be afraid to change things when it’s time. If you listen to your intuition, the direction will follow naturally.

Aagje: This whole journey is one big lesson. Not a quiet summer course, but an intense and continuous learning journey where the classroom has no walls, the exam starts unexpectedly, and the ocean is your teacher.

I have learned that being brave doesn’t mean you are not afraid of anything. Being brave means going on, while you are afraid. My fear of water is still there. The thought of something that could pull me under, the feeling that I might drown, that fear runs deep. She doesn’t just visit, she travels with me.

Every time we set off on a longer crossing, I feel it again. That unease in my stomach, the heightened alertness, the rational knowledge that everything will be alright, but my body is protesting, nonetheless. Yet, together with Jeroen and Rajesh, I hoist the sails, look ahead, and breathe deeply. And then exhale.

What I have learned is perhaps the most important insight so far: I am not alone in this. So many other sailors, even the most experienced, carry their own fears. And that makes it normal. Human. Not a sign of weakness, but of awareness. And that realisation has made me more gentle with myself.

The moment of pride isn’t in one big success, not a victory flag on top of an imaginary mountain. It’s in the keep going. In not running from fear, but giving it a place on board. In admitting that I sometimes find it exciting but not letting it paralyse me. In the fact that I am not just surviving but enjoy.

I am enjoying it 100%, the sound of the waves against the hull. The sunlight danced across the water in a thousand tiny stars. The moments in the cockpit with a cup of tea, or with tears in my eyes from laughter. Even the tension before departure, because I know: when I see land again, I won’t just have come further, I will have grown.

And that makes me proud. 

Rajesh: At the beginning of the trip, I really didn’t know how I would feel about living full-time on a sailboat. I had never been a “water person,” and the sea felt strange. But something inside me said, “Just give it a try, Rajesh .” So I did.

As the trip progressed, we began to see more of nature: remote islands, vibrant reefs, endless skies. I started snorkelling, capturing everything I could with my little GoPro. I didn’t know much about it, but every time I went in the water, I discovered something new. Every fish, coral, or sea turtle filled me with a kind of quiet joy and curiosity I had never felt before. I wanted to see more.

That curiosity turned into a passion when I finished my diving lessons. I was incredibly proud of myself. Diving brought me closer to the underwater world, and I realised I wasn’t just learning to live in the sea; I was becoming part of it. Somewhere along the way, the boy who once doubted became a water boy, a sailor.

My love for photography also developed. When I lived on land, I primarily captured people. But life on the boat shifted my focus to nature. I began photographing birds, wildlife, and landscapes that made me feel small in the best way. It was in Panama that this transformation took hold. There, surrounded by a rich biodiversity, I discovered myself, not just as a traveller or sailor, but as a nature photographer.

When did you feel you were exactly where you were supposed to be?

Rajesh: It was during the longer voyages, those crossings of three days or more (especially the Bahamas crossing), that I felt most at home, most connected to where I was meant to be. There, far from the mainland, just the boat, the wind, and the open sea, something changed within me.

The longer we sailed, the lighter I felt. I didn’t worry about what was to come. There was no pressure, no rush, just presence. The vastness of the ocean, the utter solitude, the rhythm of the waves—it all made sense to me in a way that life on land never quite understood. It’s strange and beautiful: the further away I was from the world, the more connected I felt to myself. Those were the moments I knew: I belong to the sea.

Aagje: Without a doubt: during the crossing from Panama to French Polynesia. This wasn’t just any crossing. It was the crossing we had been working toward from the very beginning. Every boat job in the Caribbean, every night on watch in the Bahamas, every time something broke down and we fixed it together, it all led to this one moment. It felt like all our preparation, our choices, our growth were converging into a single line, focused on this ocean

There was something in the air in Panama. A tense energy among the sailors, expectations, nerves, and the realisation of how far and irreversible this crossing is. And then comes the doubt. Are we really ready? Is this the right thing to do? Especially when our buddy boat decides against it after all, that doubt suddenly becomes palpable. But somewhere beneath it all, deeper, was something else. A knowing. A trust.

And that trust was confirmed the moment we weighed anchor. Less than 500 meters into the voyage, we caught our first fish, a sign, a wink from the sea. Everything clicked. The boat felt strong. We felt connected. We knew: this is our moment.

That crossing became magical. Not because everything went smoothly, but because we lived together, as a team, in complete surrender. To the wind, to the waves, to the starry sky. The days flowed together, with sunlight on deck and the scent of sea salt in the air. The nights were quiet and full of trust, with only the moonlight for company and the gentle breath of the ocean around us.

And then, French Polynesia. The enchantment of the Tuamotu Islands, with their tranquil lagoons, their turquoise worlds, and their endless horizon. There we landed not only physically, but also in our hearts. We felt at home, deeply at home. In a part of the world so far from everything, and precisely for that reason, so deeply moved us. If there was ever a single moment when I knew, “I am exactly where I am meant to be,” it was there. On that water, under that sky, in that connection, with nature, with each other, and with myself.

Jeroen: One moment that really stands out for me was swimming with a baby humpback whale and her mother. We were so close we looked into each other’s eyes. You could almost touch her. It was an encounter that deeply touched me.

What made this moment so special was the incredible peace and kindness these animals exude. Despite their enormous size, it didn’t feel threatening for a second. On the contrary. It was peaceful, serene even. In such a moment, you feel how small you are, but also how connected you are. Being so close to nature, in that way, has a profound effect on you.

And what I realized most of all: we humans can still learn a lot from these giants. About trust, about balance, about not taking more than you need. It felt like I was exactly where I was meant to be.

Looking back on three years of sailing, what did you never expect?

Aagje: So much surprised me. Things I couldn’t have predicted, even with the best-planned route or the most reliable weather forecast.

I never expected I could handle so much. That I would learn to carry my fears like a backpack: not gone, not vanished, but no longer paralysing. That I can carry on, even when I am afraid. That I am stronger than I ever thought, and at the same time, softer. More human.

I also had not expected how many goodbyes this life would involve. From people, from plans, from expectations. Sometimes temporary, sometimes permanent. And that letting go isn’t a one-time thing, but a kind of rhythm of the sailor’s life. Friendships that blossom in a bay and disappear beyond the horizon. Contacts that fade back home, even when you don’t want them to. That was and sometimes still is painful. But it also taught me that those who stay stay deeper. And those who sail by often leave a beautiful echo. And then there are the surprises. So many.

I never thought I could really live like this. So raw, so pure. That I would look out at the world every day with childlike wonder. That I would see dolphins playing as if they had come especially for me. That I could smell the colours of a sunset. That I would stand barefoot on the deck and feel: I belong here.

And honestly? I didn’t expect to keep this up for so long without going crazy from the limited space, the chores, the salt, the noise of a flapping line or a squeaking hatch seal. But you get used to it. You learn to dance with it. Just like with the waves.

Rajesh: I never expected to fall in love with boating, let alone enjoy it so much. Coming from India, where I was surrounded by hills, rivers, buildings, and crowds of people, the ocean was never part of my world. I had never even seen a sailboat, let alone imagined living on one full-time. But here I am, fully immersed in a lifestyle I never knew existed, and I sincerely hope it never ends.

What I had not anticipated, however, was the emotional side of this life. On a sailboat, you meet incredible people and visit unforgettable places, but you also have to say goodbye. Sometimes that’s for a short time, but sometimes forever. You never really know. That’s the hardest part: letting go without knowing if paths will ever cross again. 

Jeroen: I find this a rather difficult question. Especially because I am someone who doesn’t like to plan and prefers to live day by day. I didn’t have, and still don’t have, a clear goal for the future or any high expectations. But I will give it a shot.

What surprised me most is how many people are searching for a different life. For freedom, simplicity, adventure. People who, just like us, have embarked on a journey, each with their own story and reason. Some have an end date in sight, but many don’t. I didn’t expect we had encounter so many people walking the exact same path.

I also didn’t expect to feel so comfortable while we are anchored somewhere. Sleeping on the water is surprisingly easy, and I actually quite like the simple life with lots of time and few obligations. Especially here in the Pacific, we feel safe and at home on board.

And then something I found truly special: my sister-in-law, Nathalie, came to visit us in French Polynesia and sailed with us for a bit. This is way outside her comfort zone, but she just did it. Truly impressive, hats off!

What I had not anticipated is how devastating the impact of climate change and overfishing is. We see it here with our own eyes: few fish in the sea, overgrowth of sargassum, beaches covered in floating algae, dead coral reefs, water temperatures sometimes reaching 32 degrees Celsius, and fish that cause illness, such as ciguatera.

Nature is having a hard time. And now we are also going to disturb the seabed by mining rare earth metals from so-called marine nodules. Honestly, I never really cared about this kind of thing, but that’s changed. I am now genuinely worried about the future of the planet.

What do you miss most about life before sailing, and what don’t you miss at all?

Jeroen: To be honest, I don’t miss much of my old life. I think I was truly ready for a change of course when we left. Of course, there are things I look back on fondly, especially the game nights with family and the cosy gatherings with friends. Casual togetherness, just enjoying each other’s company. I expect we will pick that up again in the future. We are considering the possibility of spending a few months each year living and working in the Netherlands and then returning to life on the boat.

What I absolutely don’t miss is the busy life in the Netherlands, the constant pressure of regulations, and the government’s interference in everything you do. Here, on a sailboat in the Pacific, life feels much freer. Less rush, fewer rules, more peace. In Fiji, for example, the people are cheerful and friendly everywhere. There is a relaxed atmosphere that almost feels old-fashioned, in a positive sense. That was a real eye-opener.

Rajesh: To be honest, I have always lived far away from what most people call “home.” I grew up in an orphanage with 30 to 40 boys of all ages. Then I moved to the Netherlands and eventually ended up on this sailing trip. So in many ways, I was already accustomed to a life of change.

What I miss about life on land is the constant connection with people: seeing the same faces, building lasting friendships, that sense of a grounded community. That’s something life at sea doesn’t offer. Here, everything and everyone is temporary.

But I don’t miss the routine. I love the freedom, the constant movement, and the surprises that this life brings. Aside from a few good friends in India and my family in the Netherlands, I don’t feel like I have left anything behind. Here, I feel alive.

Aagje: What I miss most are the people. Not just acquaintances, but the deep-rooted connections. The spontaneous coffee breaks, cycling by for a chat, laughing together over nothing. The kind of closeness that doesn’t fit through a screen, no matter how good the Wi-Fi. Family, friends, clients who became close, that human closeness is irreplaceable for me.

And also my work. Not necessarily running a practice or managing appointments, but the contact, listening to stories, the reassurance, seeing a smile after a successful treatment. That’s where I could make a difference, and I still miss that feeling of direct impact.

But there are also things that I do not at all miss. The hectic pace, for example. The agenda is always overflowing. The feeling that you Always something has to be done . And strangely enough: the stuff. I thought I had missed my large easel, my closets full of clothes, or my trusty kitchen utensils. But it turns out I can manage perfectly well with very little. It’s precisely that simplicity that brings peace.

What I thought I had missed, like long, hot showers, endless supermarket options, or a firm, unmoving bed, turns out to be mere luxuries. Comfortable, yes. Necessary, no. Because what I have received in exchange for those comforts is priceless: space in my head, connection with nature, the rhythm of the sun and moon, and the feeling that every day matters.

Three years on the road changed us, in subtle yet profound ways. We learned to navigate between expectations and reality, between fear and trust, between farewell and connection. What we left behind wasn’t always what we missed most, and what we found often went deeper than we could ever have imagined.

But this was only the first anchor point of our reflection. In the next section, we will explore the dreams and desires that this journey brought us. We will talk about the moments that touched us, what freedom has come to mean to us, and how we now, after three years, dare to look to the future.

Read part 2 soon: Dreams, freedom and life on the go, about hope, direction and the confidence that the sea always offers a horizon.

Reflectie van drie jaar zeilen

Op 1 juli 2025 waren we precies drie jaar onderweg met My Motu. Drie jaar wonen op het water, slapen met het geluid van de golven, ontbijten met uitzicht op de horizon en leven met de wind als onze gids. Wat begon als een droom, is inmiddels ons dagelijks bestaan geworden, compleet met lekkende slangen, onderwaterwerelden, zelfgebakken chapati’s en stormachtige nachtwachten.

Samen, (Jeroen, Rajesh en ik), nemen we de tijd om stil te staan. Wat doet drie jaar op zee eigenlijk met een mens? Met jezelf? Met je gezin? Tijd dus voor een moment van reflectie. Geen terugblik in cijfers of mijlen (al zijn het er bijna 19.000 inmiddels), maar in gevoelens, groei, dromen en twijfels. Daarom stelde ik Jeroen, Rajesh en mezelf een reeks vragen: over wat we leerden, misten, hoopten en nooit hadden zien aankomen.

De antwoorden die kwamen, waren te waardevol om samen te persen in één blog. Ze vroegen om ruimte. Om adem. Om aandacht. Daarom delen we ze in een drieluik. Geen samenvattingen, geen filter, gewoon zoals het is.

In deel 1 lees je hoe deze reis ons heeft veranderd, wat we missen, wat we nooit hadden verwacht.
In deel 2 delen we onze dromen, twijfels, en hoe we nu kijken naar vrijheid en toekomst. 
in deel 3 duiken we in wat ons draagt, wat schuurt, wat ons raakte en wat we anderen willen meegeven.

Want zeilen is meer dan koers houden, het is ook leren laveren tussen verlangens en onzekerheden, ontdekken wat echt telt, en je blijven verwonderen over de wereld om je heen. 

Wat de zee in ons veranderde

Een lange reis verandert je, soms langzaam, als zand dat zich tussen je tenen nestelt, soms plotseling, als een golf die je onverwacht overspoelt. In dit eerste deel van onze reflectie staan we stil bij wat er in onszelf veranderd is sinds we aan boord stapten. Wat hebben we losgelaten? Wat hebben we gevonden? Wat verraste ons onderweg en wat missen we, soms, nog steeds van het leven dat we achterlieten? Drie stemmen, drie perspectieven, één gedeelde reis.

Wat is er in ons veranderd sinds we aan deze reis begonnen?

Aagje: Drie jaar geleden stapte ik aan boord van een droom. Een droom die ik samen met mijn gezin vormgaf, met moed, nieuwsgierigheid en een flinke dosis lef. Wat ik toen nog niet wist, is hoe diep deze reis mijzelf zou veranderen. Niet in één klap, maar beetje bij beetje, golf na golf.

Ik ben zachter geworden in mijn oordeel, vooral over mezelf. Waar ik vroeger vaak kritisch naar binnen keek, of dingen wel goed genoeg waren, of ik wel genoeg deed, heb ik nu meer vertrouwen gekregen in mijn eigen kompas. Ik hoef niet alles zeker te weten. Ik mag onderweg zijn, ook innerlijk.

Mijn overtuigingen zijn minder zwart-wit. Er is ruimte gekomen voor twijfel, voor “ik weet het even niet”, voor het besef dat tegenstrijdigheden naast elkaar kunnen bestaan. Vrijheid en verantwoordelijkheid. Vreugde en heimwee. Avontuur en verlangen naar rust.

Mijn gewoontes zijn ook veranderd. Leven op een boot vraagt om improvisatie, flexibiliteit, geduld. Dingen gaan niet zoals gepland, en dat is oké. Ik hoef het niet altijd onder controle te hebben. Ik kan het ook niet. En juist daarin zit een vrijheid die ik eerder niet kende.

Mijn zelfbeeld? Dat is niet meer verweven met wat ik doe, maar met wie ik ben. Niet meer de vrouw met de volle agenda, de eigen praktijk, het goedlopende leven aan land. Maar de vrouw die haar voeten stevig in het zand zet, die haar angst in de ogen kijkt en die zichzelf blijft hervinden in het ruisen van de zee. Ik ben misschien niet altijd zeker van mijn koers, maar wel van mijn anker. 

Vroeger was ‘thuis’ het huis waarin ik woonde. De muren, de meubels, het bekende ritme. Nu weet ik: thuis is geen plek, maar een gevoel. Een gevoel van verbondenheid. Van veiligheid. Van samen. Thuis is waar ik ben met de mensen van wie ik houd, of dat nu midden op de Stille Oceaan is, in een knusse ankerbaai, of aan een keukentafel in Nederland. Het zit in de gesprekken, de kleine rituelen, het samen lachen, het elkaar vasthouden als het moeilijk is.

Soms is thuis de stilte van de oceaan, en soms het geroezemoes van een vertrouwde stem aan de andere kant van de wereld. En altijd draag ik het ook in mezelf mee, als een innerlijke plek waar ik kan landen, ook als de zee ruig is.

Rajesh: Deze drie jaar zeilen waren noch helemaal gemakkelijk, noch overweldigend moeilijk. De reis bracht de nodige ups en downs met zich mee, maar door dit alles ben ik een wijzer man geworden, meer geaard, geduldiger en meer in harmonie met mezelf en de wereld om me heen.

Jeroen: Als ik naar mijn karakter en gedrag kijk, heb ik het gevoel dat ik in wezen nog steeds dezelfde persoon ben als voordat ik stopte met werken en fulltime op een zeilboot ging wonen.
Dezelfde interesses, gewoontes, vreugde, uitdagingen en frustraties. Het grote verschil zit in de extra tijd die er nu voor alles is. Het leven is rustiger en eenvoudiger geworden, en ik besteed meer tijd aan de dagelijkse routines: yoghurt maken, brood bakken, schoonmaken, de boot onderhouden, de watermaker laten draaien, een praatje met de buren, koffie drinken in de kuip en genieten van het uitzicht.

Elke dag breng ik ook veel tijd door op mijn telefoon, met het lezen van nieuws en het kijken naar YouTube-kanalen die me interesseren, vooral over de veranderende wereld, menselijk gedrag, technologie en zeil- en reiskanalen.

Nieuwe ervaringen zijn voor mij altijd een drijfveer geweest. Dat kan een vakantie naar een onbekende plek zijn, een nieuwe activiteit of sport om uit te proberen, of een project waar ik in kan duiken, of het nu gaat om een huis, een auto, een motor, een nieuwe baan of tijd doorbrengen met vrienden.

Ik vind het niet erg om een tijdje niets productiefs te doen, maar ik voel me op mijn best als ik bezig ben met projecten die mijn dagelijks leven verbeteren. Zoals het opknappen van een douche, het bouwen van een schuur met een pooltafel, of het kopen en renoveren van een oud vakantiehuisje of een caravan.

In ons vroegere leven werkten we allebei fulltime om dit soort dingen te kunnen bekostigen. Dat betekende dat we het grootste deel van de tijd druk waren. En juist daarin zit het grote verschil met het leven dat we nu leiden.

De overvloed aan tijd die we nu hebben, is voor mij heel waardevol. Het geeft me de ruimte om na te denken over mezelf, mijn leven en wat ik echt belangrijk vind. Dat is iets waar ik eerder moeite mee had en wat ik het grootste deel van mijn leven liever uit de weg ging, door mezelf af te leiden met werk, vakanties en nieuwe projecten.

Wonen op een zeilboot in een tropisch klimaat voelt in deze fase van mijn leven bijna perfect. Alleen zou ik dit niet doen, en ik ben me er terdege van bewust dat een groot deel van het succes schuilt in het samen doen met Aagje en Rajesh.

Wat ik bijzonder vind, is hoe harmonieus we samenleven op de boot. We hebben allemaal een eigen dagritme en sterke karakters, maar we geven elkaar de ruimte. Tegelijkertijd brengen we dagelijks quality time met elkaar door: spelletjesavonden, samen eilanden verkennen, snorkelen, lunchen, dineren, een sundowner in de kuip om vijf uur, afwassen, haren knippen, vissen, zeilen, films en series kijken. Dat is iets wat ik ontzettend waardeer.

Wat zijn de momenten geweest waarop je het meeste over jezelf heb geleerd en wanneer was je het meest trots op jezelf?

Jeroen: Na drie jaar aan boord voelt de boot zó vertrouwd aan dat ik soms bijna vergeet hoeveel uitdagingen en leercurves we onderweg hebben doorgemaakt. Van het stap voor stap ombouwen van de boot tot een betrouwbaar ‘huis op het water’, tot het aanleren van de vaardigheden om veilig oceanen over te steken en te navigeren tussen eilanden, riffen en atollen, het was een intens, maar waardevol proces. Soms zeg ik tegen mensen: “Het is niet moeilijk, iedereen kan dit.”
En misschien is dat in zekere zin ook waar, maar eenvoudig? Nee, zeker niet.

Er waren momenten waarop ik flink werd uitgedaagd, vooral door een aantal technische problemen aan boord. Gelukkig kon ik rekenen op de hulp van een goede vriend, en hebben we het samen stap voor stap opgelost. Het gaf niet alleen vertrouwen, maar ook een gevoel van voldoening.

Wat ik bijzonder vind, is dat Aagje en ik samen steeds opnieuw het lef hebben om grote keuzes te maken. We volgen ons hart. We hebben niet alleen ooit besloten om ons oude leven achter ons te laten, maar ook om dit nieuwe hoofdstuk écht vorm te geven, op onze manier. En daarin bewijzen we onszelf: we kunnen dit samen. We hoeven niet bang te zijn om dingen te veranderen als het tijd is. Als je luistert naar je gevoel, komt de richting vanzelf.

Aagje: Deze hele reis is één grote les. Niet een rustige zomercursus, maar een intens en doorlopend leertraject waarin de klas geen muren heeft, het examen onverwachts begint, en de oceaan je docent is.

Ik heb geleerd dat dapper zijn niet betekent dat je nergens bang voor bent. Dapper zijn is doorgaan, terwijl je bang bent. Mijn angst voor water is er nog steeds. De gedachte aan iets wat me onder water zou kunnen trekken, het gevoel dat ik zou kunnen verdrinken, die angst zit diep. Ze komt niet zomaar op bezoek, ze reist met me mee.

Elke keer dat we vertrekken voor een langere oversteek, voel ik het weer. Die onrust in mijn buik, het verhoogde alert zijn, het rationeel weten dat het goed komt, maar het lijf dat toch even protesteert. Toch hijs ik samen met Jeroen en Rajesh de zeilen, kijk ik vooruit, en adem ik diep in. En weer uit.

Wat ik heb geleerd is misschien wel het belangrijkste inzicht tot nu toe: ik ben niet alleen hierin. Zoveel andere zeilers, zelfs de meest ervaren, dragen hun eigen angsten met zich mee. En dat maakt het normaal. Menselijk. Geen teken van zwakte, maar van bewustzijn. En dat besef heeft me milder gemaakt voor mezelf.

Het moment van trots zit niet in één groot succes, geen overwinningsvlag op de top van een denkbeeldige berg. Het zit in het blijven doorgaan. In het niet vluchten voor de angst, maar haar een plekje geven aan boord. In het toegeven dat ik het soms spannend vind, maar me er niet door laat verlammen. In het feit dat ik niet alleen maar overleef, maar geniet.

Ik geniet 100%. Van het geluid van de golven tegen de romp. Van het zonlicht dat in duizenden sterretjes over het water danst. Van de momenten in de kuip met een kop thee, of met tranen in mijn ogen van het lachen. Zelfs van de spanning vóór vertrek, omdat ik weet: als ik straks weer land zie, ben ik niet alleen verder gekomen, ik ben gegroeid. En dat, dat maakt me trots.

Rajesh: Aan het begin van de reis wist ik echt niet hoe ik het zou vinden om fulltime op een zeilboot te wonen. Ik was nooit een “watermens” geweest en de zee voelde vreemd aan. Maar iets in me zei: “Probeer het gewoon, Rajesh.” Dus dat deed ik.

Naarmate de reis vorderde, begonnen we meer van de natuur te zien: afgelegen eilanden, levendige riffen, eindeloze luchten. Ik begon te snorkelen en legde alles vast wat ik kon met mijn kleine GoPro. Ik wist er niet veel van, maar elke keer dat ik het water in ging, ontdekte ik iets nieuws. Elke vis, elk koraal of elke zeeschildpad vervulde me met een soort stille vreugde en nieuwsgierigheid die ik nog nooit eerder had gevoeld. Ik wilde meer zien.

Die nieuwsgierigheid werd een passie toen ik klaar was met mijn duiklessen. Ik was ongelooflijk trots op mezelf. Duiken bracht me dichter bij de onderwaterwereld en ik besefte dat ik niet alleen leerde leven in de zee, ik werd er deel van. Ergens onderweg is de jongen die ooit twijfelde, een waterjongen geworden, een zeeman.

Mijn liefde voor fotografie ontwikkelde zich ook. Toen ik aan land leefde, legde ik vooral mensen vast. Maar het leven op de boot verlegde mijn blik naar de natuur. Ik begon vogels, wilde dieren en landschappen te fotograferen die me op de beste manier klein deden voelen. Het was in Panama dat deze transformatie een feit was. Daar, omringd door een rijke biodiversiteit, ontdekte ik mezelf, niet alleen als reiziger of zeiler, maar als natuurfotograaf.

Wanneer voelde je dat je precies was waar je moest zijn?

Rajesh: Het was tijdens de langere reizen, die overtochten van drie dagen of langer (vooral de Bahama-oversteek), dat ik me het meest thuis voelde, het meest verbonden met waar ik hoorde te zijn. Daar, ver van het vasteland, alleen de boot, de wind en de open zee, veranderde er iets in me.

Hoe langer we zeilden, hoe lichter ik me voelde. Ik maakte me geen zorgen over wat er zou komen. Er was geen druk, geen haast, alleen maar aanwezigheid. De uitgestrektheid van de oceaan, de volledige eenzaamheid, het ritme van de golven, het klopte allemaal voor me op een manier die het leven op het land nooit helemaal begreep. Het is vreemd en mooi: hoe verder ik van de wereld verwijderd was, hoe meer ik me met mezelf verbonden voelde. Dat waren de momenten waarop ik wist: ik hoor bij de zee.

Aagje: Zonder twijfel: tijdens de oversteek van Panama naar Frans-Polynesië. Dit was niet zomaar een overtocht. Het was de oversteek waar we vanaf het allereerste begin naartoe hadden gewerkt. Elke bootklus in de Cariben, elke nacht op wacht in de Bahama’s, elke keer dat iets stuk ging en we het weer samen oplosten, alles leidde naar dit ene moment. Het voelde alsof al onze voorbereiding, onze keuzes, onze groei in één lijn samenkwamen, gericht op deze oceaan.

In Panama hing er iets in de lucht. Een gespannen energie onder de zeilers, verwachtingen, zenuwen, het besef van hoe ver en onherroepelijk deze oversteek is. En dan komt de twijfel. Zijn wij er echt klaar voor? Doen we hier goed aan? Zeker als onze buddy boat besluit om het toch niet te doen, wordt die twijfel ineens heel voelbaar. Maar ergens daaronder, dieper, zat ook iets anders. Een weten. Een vertrouwen.

En dat vertrouwen werd bevestigd op het moment dat we het anker ophaalden. Nog geen 500 meter onderweg, vingen we onze eerste vis, een teken, een knipoog van de zee. Alles klopte. De boot voelde sterk. Wij voelden ons verbonden. We wisten: dit is ons moment.

Die oversteek werd magisch. Niet omdat alles vlekkeloos verliep, maar omdat we samen, als team, in volledige overgave leefden. Aan de wind, aan de golven, aan de sterrenhemel. De dagen vloeiden in elkaar over, met zonlicht op het dek en de geur van zeezout in de lucht. De nachten waren stil en vol vertrouwen, met alleen het maanlicht als gezelschap en de rustige ademhaling van de oceaan om ons heen.

En dan, Frans-Polynesië. De betovering van de Tuamotu-eilanden, met hun stille lagunes, hun turquoise werelden en hun eindeloze horizon. Daar landden we niet alleen fysiek, maar ook in ons hart. We voelden ons thuis, diep thuis. In een deel van de wereld dat zó ver van alles ligt, en ons juist daarom zo raakte.

Als er één moment is waarop ik wist: “Ik ben precies waar ik hoor te zijn,” dan was het dáár. Op dat water, onder die hemel, in die verbinding, met de natuur, met elkaar, en met mezelf.

Jeroen: Eén moment dat er voor mij echt uitspringt, is het zwemmen met een baby-bultrugwalvis en haar moeder. We waren zó dichtbij dat we elkaar in de ogen keken. Je kon haar bijna aanraken. Het was een ontmoeting die me tot op het bot raakte.

Wat dit moment zo bijzonder maakte, was de ongelooflijke rust en vriendelijkheid die deze dieren uitstralen. Ondanks hun enorme omvang voelde het geen seconde bedreigend. Integendeel. Het was vredig, sereen zelfs. Je voelt op zo’n moment hoe klein je bent, maar ook hoe verbonden. Zo dicht bij de natuur staan, op die manier, dat doet iets met je.

En wat ik vooral besefte: van deze reuzen kunnen wij als mensen nog veel leren. Over vertrouwen, over balans, over niet méér nemen dan je nodig hebt. Het voelde alsof ik precies was waar ik moest zijn.

Wat had je nooit verwacht, terugkijkend op drie jaar zeilen?

Aagje: Er is zoveel dat me heeft verrast. Dingen die ik niet had kunnen voorspellen, zelfs niet met de best geplande route of de stevigste weersvoorspelling.

Ik had nooit verwacht dat ik zóveel zou aankunnen. Dat ik mijn angsten zou leren dragen als een rugzak: niet weg, niet verdwenen, maar ook niet meer verlammend. Dat ik in staat ben om door te gaan, zelfs als ik bang ben. Dat ik sterker ben dan ik ooit dacht, en tegelijkertijd zachter. Menselijker.

Ik had ook niet verwacht hoeveel afscheid er bij dit leven zou horen. Van mensen, van plannen, van verwachtingen. Soms tijdelijk, soms definitief. En dat loslaten niet iets eenmaligs is, maar een soort ritme van het zeilersleven. Vriendschappen die opbloeien in een ankerbaai en verdwijnen achter de horizon. Contacten thuis die verwateren, ook al wil je dat niet. Dat deed en doet soms pijn. Maar het heeft me ook geleerd: wie blijft, blijft dieper. En wie voorbijvaart, laat vaak een mooie echo na.

En dan zijn er de verrassingen. Zoveel.

Ik had nooit gedacht dat ik zo echt zou kunnen leven. Zo rauw, zo puur. Dat ik elke dag opnieuw de wereld in zou kijken met kinderlijke verwondering. Dat ik dolfijnen zou zien spelen alsof ze speciaal voor mij kwamen. Dat ik de kleuren van een zonsondergang zou kunnen ruiken. Dat ik met blote voeten op het dek zou staan en zou voelen: ik hoor hier.

En eerlijk? Ik had ook niet verwacht dat ik dit zó lang zou volhouden zonder gek te worden van de beperkte ruimte, de klussen, het zout, de herrie van een wapperende lijn of een piepende luikrubber. Maar het went. Je leert ermee dansen. Net als met de golven.

Rajesh: Ik had nooit verwacht dat ik verliefd zou worden op het leven op een boot, laat staan dat ik er zo van zou genieten. Afkomstig uit India, waar ik omringd was door heuvels, rivieren, gebouwen en mensenmassa’s, maakte de oceaan nooit deel uit van mijn wereld. Ik had nog nooit een zeilboot gezien, laat staan me voorgesteld om er fulltime op te wonen. Maar hier ben ik dan, volledig ondergedompeld in een levensstijl waarvan ik het bestaan niet kende, en ik hoop oprecht dat die nooit eindigt.

Wat ik echter niet had verwacht, was de emotionele kant van dit leven. Op een zeilboot ontmoet je ongelooflijke mensen en bezoek je onvergetelijke plekken, maar je moet ook afscheid nemen. Soms is dat voor even, maar soms voor altijd. Je weet het nooit echt. Dat is het moeilijkste: loslaten zonder te weten of paden elkaar ooit weer zullen kruisen.

Jeroen: Dit vind ik best een lastige vraag. Vooral omdat ik iemand ben die niet graag plant en liever met de dag leeft. Ik had, en heb nog steeds, geen helder toekomstdoel of grote verwachtingen. Maar ik doe een poging om deze vraag te beantwoorden.

Wat me het meest heeft verrast, is hoeveel mensen er op zoek zijn naar een ander leven. Naar vrijheid, eenvoud, avontuur. Mensen die, net als wij, op reis zijn gegaan, ieder met hun eigen verhaal en reden. Sommigen met een einddatum in zicht, maar veel ook niet. Ik had niet verwacht dat we zó vaak mensen zouden tegenkomen die precies hetzelfde pad bewandelen.

Ik had ook niet gedacht dat ik me zo op mijn gemak zou voelen terwijl we ergens voor anker liggen. Slapen op het water gaat verrassend goed, en het eenvoudige leven met veel tijd en weinig verplichtingen bevalt me eigenlijk uitstekend. Vooral hier in de Pacific voelen we ons veilig en thuis aan boord.

En dan iets wat ik echt bijzonder vond: dat mijn schoonzus Nathalie ons kwam opzoeken in Frans-Polynesië én een stuk meezeilde. Dit ligt echt vér buiten haar comfortzone, maar ze heeft het gewoon gedaan. Echt knap, chapeau!

Wat ik niet had voorzien, is hoe confronterend de impact van klimaatverandering en overbevissing is. We zien het hier met eigen ogen: weinig vis in de zee, overwoekering van sargassum, stranden vol drijvende algen, dode koraalriffen, watertemperaturen van soms 32 graden, en ziekmakende vissen zoals bij ciguatera.

De natuur heeft het moeilijk. En nu gaan we ook nog de zeebodem verstoren met het delven van ‘rare earth metals’ uit zogenaamde zee-nodules. Eerlijk gezegd was ik nooit zo bezig met dit soort dingen, maar dat is veranderd. Ik maak me nu oprecht zorgen over de toekomst van de planeet.

Wat mis je het meest van het leven vóór de zeilreis en wat helemaal niet?

Jeroen: Eerlijk gezegd mis ik niet veel van mijn oude leven. Ik denk dat ik er echt aan toe was om het roer om te gooien toen we vertrokken. Natuurlijk zijn er dingen waar ik met weemoed aan terugdenk, vooral de spelletjesavonden met familie en de gezellige bijeenkomsten met vrienden. Ongedwongen samenzijn, gewoon genieten van elkaars gezelschap. Ik verwacht dat we dat in de toekomst weer oppakken. We spelen namelijk met het idee om elk jaar een paar maanden in Nederland te wonen en te werken, en daarna weer terug te keren naar het leven op de boot.

Wat ik absoluut niet mis, is het drukke bestaan in Nederland, de constante regeldruk en de bemoeizucht van de overheid bij alles wat je doet. Hier, op een zeilboot in de Pacific, voelt het leven een stuk vrijer. Minder gehaast, minder regels, meer rust. In Fiji bijvoorbeeld zijn de mensen overal opgewekt en vriendelijk. Er heerst een ontspannen sfeer die bijna ouderwets aandoet, in de positieve zin. Dat is echt een eyeopener geweest.

Rajesh: Eerlijk gezegd heb ik altijd ver weg gewoond van wat de meeste mensen ‘thuis’ noemen. Ik groeide op in een weeshuis met 30 tot 40 jongens van verschillende leeftijden. Daarna verhuisde ik naar Nederland en uiteindelijk belandde ik op deze zeilreis. Dus in veel opzichten was ik al gewend aan een leven vol verandering.

Wat ik mis aan het leven op het land is de constante verbinding met mensen: dezelfde gezichten zien, langdurige vriendschappen opbouwen, dat gevoel van een geaarde gemeenschap. Dat is iets wat het zeeleven niet biedt. Hier is alles en iedereen tijdelijk.

Maar ik mis de routine niet. Ik hou van de vrijheid, de constante beweging en de verrassingen die dit leven met zich meebrengt. Afgezien van een paar goede vrienden in India en mijn familie in Nederland, heb ik niet het gevoel dat ik iets heb achtergelaten. Hier voel ik me levend.

Aagje: Wat ik het meest mis, zijn de mensen. Niet zomaar kennissen, maar de diepgewortelde verbindingen. De spontane koffiemomenten, even langsfietsen voor een praatje, samen lachen om niets. Het soort nabijheid dat niet via een beeldscherm past, hoe goed de wifi ook is. Familie, vrienden, cliënten die vertrouwd raakten, die menselijke nabijheid is voor mij onvervangbaar.

En ook mijn werk. Niet per se het runnen van een praktijk of het beheren van afspraken, maar het contact. Het luisteren naar verhalen, het geruststellen, het zien van een glimlach na een succesvolle behandeling. Daarin kon ik iets betekenen, en dat mis ik nog altijd, dat gevoel van directe impact.

Maar er zijn ook dingen die ik totaal niet mis. Het opgejaagde ritme, bijvoorbeeld. De agenda die altijd overloopt. Het gevoel dat je altijd iets moet. En gek genoeg: de spullen. Ik dacht dat ik mijn grote schildersezel, mijn kasten vol kleding of mijn vertrouwde keukenspullen zou missen. Maar het blijkt dat ik met heel weinig prima kan. Juist die eenvoud brengt rust.

Wat ik dacht dat ik zou missen, zoals lange warme douches, eindeloze supermarktkeuzes of een vast bed dat niet beweegt, blijken slechts luxe te zijn. Comfortabel, ja. Noodzakelijk, nee. Want wat ik heb gekregen in ruil voor die gemakken, is onbetaalbaar: ruimte in mijn hoofd, verbinding met de natuur, het ritme van de zon en maan, en het gevoel dat elke dag telt.

Drie jaar onderweg heeft ons veranderd, op subtiele, maar ook ingrijpende manieren. We leerden laveren tussen verwachtingen en realiteit, tussen angst en vertrouwen, tussen afscheid en verbinding. Wat we achterlieten bleek niet altijd wat we het meeste misten, en wat we vonden ging vaak dieper dan we ooit hadden kunnen bedenken.

Maar dit was pas het eerste ankerpunt van onze reflectie. In het volgende deel duiken we in wat deze reis ons bracht aan dromen en verlangens. We vertellen over de momenten die ons raakten, wat vrijheid voor ons is gaan betekenen, en hoe we nu, na drie jaar, naar de toekomst durven kijken.

Lees binnenkort deel 2: Dromen, vrijheid en het leven onderweg, over hoop, richting en het vertrouwen dat de zee altijd een horizon biedt.