De Nederlandse versie staat onder de Engelse versie

Fiji. Just the name conjures images of turquoise waters, swaying palms, and an abundance of underwater life. Among sailors, it almost sounds like a promise: “It’s even more beautiful than the Tuamotus,” they whisper to us, with sparkling eyes and a hint of longing in their voices. And so, when we hoisted the sails for the crossing to Fiji, our expectations were high. After nearly a year in enchanting French Polynesia, could this paradise really be surpassed?

But the ocean is a master at adjusting dreams. Our first glimpse of Fiji was… brown, green, and yet another shade of green. There was no turquoise in sight. Off the coast of Nadi, our anchor lay in water that looked more like a river mouth than a tropical fairytale. Not what we had envisioned. But sometimes, the journey doesn’t lead you to idyllic bays, but to other anchorages in life that matter just as much.

We sailed to Nadi because we had to say goodbye to Barbara. For a year and a half, we sailed side by side with Lille Venn. Where they were, we were. We met Barbara and Ralph in Panama, and since then we’ve shared stories, adventures, meals, tears, and countless moments of beauty and frustration, from grand ocean passages to quiet afternoons at anchor.

In the world of sailors, that is rare. How often do you find people who not only share your course but also your pace, your dreams, and your way of seeing the world? And not just that, Barbara and I even share the same hobby: dot art. While she creates her art on stones, I do it on canvas. That makes it all the more special and fun to share between the waves, the conversations, and the everyday life on board.

And now that moment comes: saying goodbye. Barbara steps ashore to taste life on land again. Family, friends, theatres, museums, a supermarket with everything you could wish for, each a small delight that we at sea have learned to approach in a different way. We wish her the best, even as there is a soft ache around this farewell.

Because maybe letting go is also a form of loving. Knowing you can’t hold on to someone’s path, that you can only sail along until the point where your routes diverge. That you give someone the space to choose something else, knowing the bond remains, even if the ocean lies between you.

We will miss her: her laughter, her tears, her dotted stones, her curiosity, and her cooking skills. And Ralph… we will wave him off later. But first, we explore Fiji together, celebrate life, and walk the path we still share for now.

Perhaps that is what sailing keeps teaching us: letting go is not an ending, but a sign of trust. Trust that the ocean is vast, but the bond you share is stronger. That letting go doesn’t break, but bends, and that the deepest proof of love sometimes lies in being able to say: farewell, see you later.

After the farewell, we decide to handle some practical matters. Rajesh needs to renew his passport, and that can only be done in Suva. So we rent a car and drive four hours through the lush, mountainous interior of Viti Levu. At the High Commission of India, everything goes surprisingly smoothly: within ten minutes, Rajesh is back outside with proof of his application. Then we wander through the city searching for boat parts, but don’t find much. What we do find is an Indian restaurant that comforts us with fragrant spices and hearty plates. With full bellies and a bag of fishing gear, we drive the four hours back to Nadi.

Now that all the practical obligations are checked off, the turquoise blue beckons again. Time to find the Fiji of the stories ourselves. We hoist the sails and set course for a small island that, according to the charts, has everything we’re looking for. Only the weather forecast isn’t right. It was supposed to be calm today and tomorrow, but the wind is up, and it wouldn’t be safe to stay there. So: plan B.

Musket Cove then? We’ve heard good things. But when we arrive, we count 48 boats at anchor. Forty-eight! For some, that’s cosy. For us: too much. We love peace, space, and a bay where the night is dark and quiet. So we sail on, to a bay a bit further north. But even the Mamanuca island doesn’t offer the tropical vibe and crystal-clear waters we had hoped for. Most of the coral is dead, and the underwater visibility is poor. So we continue north, toward Navadra Island. There, we are greeted by a group of blacktip reef sharks, circling the boat with curiosity. The water is deep, and the ocean swell makes the bay a bit rolly, but the presence of sharks is often a sign of healthy coral.

We stay a few days and snorkel near the beach, where it’s shallower and the turquoise water finally appears. Here we find vibrant coral and fairly large schools of fish. The sharks remain in the deeper water, clearly used to tourist boats feeding them, something we have mixed feelings about.

After three days of constant rolling, we have had enough and decide to sail on to Drawaqa Island, famous for Manta Alley. Between May and October, manta rays swim here, and we don’t want to miss them. Every day, we search for these magnificent rays. In the first days, the water is murky, but then the current shifts, and the visibility improves, revealing them. Not one, not two, but three manta rays. For the first time, Fiji also feels magical: the little islands around us, hiking opportunities, and two resorts that welcome cruisers. On the coral side, the water is crystal clear, and we again see colourful tropical fish—even clownfish!

We arrived just in time, because not even a day later, a tropical storm sweeps over large parts of Fiji, with winds up to 62 knots. On the islands just north and south of us, the weather is wild, but we are tucked away in the lee, with sunshine and calm. It feels bizarre, but we’re mainly grateful to have dodged the storm.

Every afternoon at Barefoot Resort, there’s volleyball, and Rajesh, Ralph, and Jeroen are often there. Rajesh clearly enjoys connecting with other young people and backpackers.

And there is another reason to celebrate: Jeroen and I have been married for 30 years! Thirty years. Sometimes it just sounds like a number, a statistic, a row of calendars on a shelf. But anyone who has really lived thirty years together knows there’s a story behind every year. A chapter full of decisions, dreams, fights, victories, disappointments, and moments when you hold each other because the world seems to fall apart.

Thirty years of marriage have not been only a bed of roses.. It’s also hard work, finding your way through deep valleys, admitting that the grass sometimes looks greener elsewhere, and still choosing each other again and again. It’s continuing to talk, even when silence would be easier. It’s laughing together at the chaos, and sharing tears over the things you couldn’t foresee.

This year, we decided to really celebrate just the two of us. Jeroen surprised me with a night at Paradise Cove Resort. A paradise, where we reminisced about our adventures, reflected on the hard moments, and, between champagne, a beautifully decorated room, and perfect peace, simply enjoyed. Just us two.

Thirty years together, and when we look at the photos of all those years, we can only smile. “Did we really do all that?” I say. “Yes, we really did,” says Jeroen. And yes, we want to keep doing it. Another thirty years, and maybe more.

We decided to stay here for a few more days before slowly making our way south. Soon it will be time to sail into Vuda Marina, help Ralph with the final projects before he hauls Lille Venn out for six months and flies to Switzerland, and welcome Albert aboard. We’re looking forward to showing him the beautiful places of Fiji, not just the bays and islands, but especially the people here. Because if there’s one thing we’ve noticed so far, it’s the warmth, the genuine friendliness, and the open-hearted nature of the Fijians. In French Polynesia, we were enchanted by the nature and culture, but here, perhaps the magic lies in the smiles of the people, the greetings from passersby, the willingness to help, and the feeling that you are welcome, always and everywhere. That is perhaps the greatest strength of Fiji.

Fiji

Fiji. Alleen al de naam roept beelden op van turquoise wateren, wuivende palmen en een overvloed aan onderwaterleven. Onder zeilers klinkt het bijna als een belofte: “Het is nog mooier dan de Tuamotus,” fluisteren ze ons toe, met glinsterende ogen en een zweem van heimwee in hun stem. En dus, toen we de zeilen hesen voor de oversteek naar Fiji, waren onze verwachtingen hooggespannen. Na bijna een jaar in het betoverende Frans-Polynesië, kon dit paradijs dan echt nog overtroffen worden?

Maar de oceaan is een meester in het bijstellen van dromen. Onze eerste aanblik van Fiji was… bruin, groen en nog een ander soort groen. Van turquoise was geen sprake. Voor de kust van Nadi dreef ons anker in water dat meer deed denken aan een riviermonding dan aan een tropisch sprookje. Niet wat we ons hadden voorgesteld. Maar soms leidt de reis niet naar idyllische baaien, maar naar andere, minstens zo belangrijke ankerplaatsen in het leven.

We zijn naar Nadi gezeild omdat we afscheid moesten nemen van Barbara. Anderhalf jaar zeilden we zij aan zij met Lille Venn. Waar zij waren, waren wij. We ontmoetten Barbara en Ralph in Panama en sindsdien deelden we verhalen, avonturen, maaltijden, tranen en oneindig veel momenten van schoonheid en frustratie, van grootse oceaanpassages tot stille middagen voor anker.

In de wereld van zeezeilers is dat bijzonder. Hoe vaak vind je mensen die niet alleen je koers, maar ook je tempo, je dromen, je manier van kijken naar de wereld delen? Dat niet alleen, Barbara en ik delen zelfs dezelfde hobby: dotart. Terwijl zij deze kunstvorm maakt op stenen, doe ik dat op canvas. Juist dat maakt het extra bijzonder en leuk om te delen, tussen de golven, de gesprekken en het gewone leven aan boord.

En nu komt dat moment: afscheid nemen. Barbara stapt even van boord om weer het landleven te proeven. Familie, vrienden, theaters, musea, een supermarkt met alles wat je maar kunt wensen – stuk voor stuk heerlijkheden die wij op zee op een andere manier eigen hebben gemaakt. We gunnen het haar van harte, zelfs terwijl er een zacht schrijnend randje om dat afscheid hangt.

Want misschien is loslaten ook een vorm van liefhebben. Weten dat je iemands pad niet vast kunt houden, dat je alleen mee kunt varen tot aan het punt waar wegen zich scheiden. Dat je iemand ruimte geeft om te kiezen voor iets anders, wetend dat de band blijft bestaan, zelfs als de oceaan ertussen komt.

We gaan haar missen: haar lachen, haar tranen, haar stenen vol stippen, haar nieuwsgierigheid en haar kookkunsten. En Ralph… hem zwaaien we later uit. Maar nu eerst samen Fiji ontdekken, het leven vieren en het pad bewandelen dat we nog samen hebben.

Misschien is dat wel wat zeezeilen ons steeds opnieuw leert: loslaten is geen einde, maar een teken van vertrouwen. Vertrouwen dat de oceaan groot is, maar de band die je deelt sterker. Dat loslaten niet breekt, maar buigt, en dat het diepste bewijs van liefde soms zit in het kunnen zeggen: vaarwel, tot later.

Na het afscheid besluiten we gelijk wat praktische zaken te regelen. Rajesh moet zijn paspoort vernieuwen, en dat kan alleen in Suva. Dus huren we een auto en rijden vier uur dwars door het groene, bergachtige binnenland van Viti Levu. Bij de High Commission of India blijkt alles verrassend soepel te verlopen: binnen tien minuten staat Rajesh alweer buiten met het bewijs van aanvraag. Daarna struinen we door de stad op zoek naar onderdelen voor de boot, maar veel vinden we niet. Wel vinden we een Indiaas restaurant dat ons met kruidige geuren en volle borden troost biedt. Met gevulde buik en een tas met visspullen rijden we weer vier uur terug naar Nadi.

Nu alle praktische verplichtingen zijn afgevinkt, lonkt het turquoise blauw weer. Tijd om het Fiji uit de verhalen zelf te gaan zoeken. We hijsen de zeilen en zetten koers naar een klein eiland dat volgens de kaart alles heeft wat we zoeken. Alleen klopt het weerbericht niet. Het zou vandaag en morgen windstil zijn, maar het waait hard en dan kun je daar niet veilig blijven liggen. Dus plan B.

Musket Cove dan? We horen goede verhalen. Maar als we er arriveren, tellen we 48 boten op de ankerplek. Acht-en-veertig. Voor sommigen gezellig, voor ons: te veel. We houden van rust, van ruimte, van een baai waar de nacht donker en stil is. Dus zeilen we verder, naar een baai iets noordelijker. Ook Mamanuca-eiland biedt niet de tropische sfeer en kristalheldere wateren waar we op gehoopt hadden. Het koraal is grotendeels afgestorven en de zichtbaarheid onder water is slecht. Daarom trekken we verder naar het noorden, richting Navadra-eiland. Daar worden we verwelkomd door een groep zwartpuntrifhaaien die nieuwsgierig rond de boot cirkelen. Het water is diep en de oceaandeining maakt de baai onrustig, maar de aanwezigheid van de haaien maakt veel goed. Vaak is het een teken van gezond koraal.

We blijven een paar dagen en snorkelen bij het strand, waar het ondieper is en het turquoise water eindelijk tevoorschijn komt. Hier vinden we levendig koraal en redelijk grote scholen vissen. De haaien blijven in het diepere water rondzwemmen, duidelijk gewend aan toeristenboten die hen voeren – iets waar we gemengde gevoelens bij hebben.

Na drie dagen van constant heen en weer slingeren hebben we er genoeg van en besluiten we verder te zeilen naar Drawaqa Island, beroemd om Manta Alley. Tussen mei en oktober zwemmen hier manta’s en dat willen we niet missen. Elke dag gaan we op zoek naar deze fantastische rays. De eerste dagen is het water nog wat troebel, maar dan verandert de stroming en wordt de zichtbaarheid beter. En dan zien we ze. Niet één, niet twee, maar drie manta’s. Voor het eerst voelt Fiji ook magischer: de kleine eilanden om ons heen, wandelmogelijkheden, en twee resorts waar cruisers welkom zijn. Aan de koraalkant is het water kraakhelder en we zien opnieuw kleurrijke tropische vissen en zelfs clownvisjes!

We blijken precies op tijd te zijn aangekomen, want nog geen dag later trekt een tropische storm over grote delen van Fiji, met windsnelheden tot 62 knopen. Op de eilanden net ten noorden en zuiden van ons is het weer onstuimig, maar wij liggen hier in de luwte met zonneschijn en windstilte. Het voelt bizar, maar we zijn vooral heel blij dat we de storm zijn ontsprongen.

Bij Barefoot Resort wordt elke middag volleybal gespeeld en Rajesh, Ralph en Jeroen zijn daar vaak te vinden. Rajesh geniet zichtbaar van het contact met andere jongeren en backpackers.

En er is nog een reden voor een feestje: Jeroen en ik zijn 30 jaar getrouwd! Dertig jaar. Soms klinkt het als een getal, een statistiek, een rij jaarkalenders op een plank. Maar wie echt dertig jaar samenleeft, weet dat achter elk jaar een verhaal schuilgaat. Een hoofdstuk vol beslissingen, dromen, ruzies, overwinningen, teleurstellingen, en momenten waarop je elkaar vasthoudt omdat de wereld even uit elkaar lijkt te vallen.

Dertig jaar getrouwd zijn, is geen aaneenschakeling van rozengeur en maneschijn. Het is ook ploeteren, je weg vinden in diepe dalen, erkennen dat het gras soms groener lijkt bij de buren, en toch elke keer weer kiezen voor elkaar. Het is blijven praten, ook als zwijgen makkelijker lijkt. Het is samen lachen om de chaos, en tranen delen om de dingen die je niet kon voorzien.

Dit jaar besloten we het echt met z’n tweeën te vieren. Jeroen verraste me met een overnachting in Paradise Cove Resort. Een paradijselijk plekje, waar we samen herinneringen ophaalden aan de avonturen die we beleefden, waar we de moeilijke momenten niet uit de weg gingen, en waar we, tussen champagne, een prachtig versierde kamer en alle rust, genoten. Even alleen wij twee.

Dertig jaar samen, en als we de foto’s bekijken van al die jaren, kunnen we alleen maar glimlachen. “Hebben we dat echt allemaal gedaan?”, zeg ik. “Ja, dat hebben we zeker”, zegt Jeroen. En ja, dat willen we blijven doen. Nog dertig jaar, en misschien nog meer.

We besluiten hier nog een paar dagen te blijven voordat we langzaam onze tocht naar het zuiden hervatten. Het is bijna tijd om de haven van Vuda Marina binnen te varen, Ralph te helpen met de laatste klussen voordat hij Lille Venn voor zes maanden de kant op zet en naar Zwitserland vliegt, en wij bezoek krijgen van Albert. We kijken ernaar uit om hem de mooie plekjes van Fiji te laten zien, niet alleen de baaien en de eilanden, maar vooral ook de mensen hier. Want als iets ons tot nu toe is opgevallen, dan is het wel de warmte, de oprechte vriendelijkheid en het open hart van de Fijianen. In Frans-Polynesië werden we betoverd door de natuur en de cultuur, maar hier ligt de magie misschien wel in de lach van de mensen, de groet van voorbijgangers, de bereidheid om te helpen en het gevoel dat je welkom bent, altijd en overal. Dat is misschien wel de grootste kracht van Fiji.