We are anchored just outside Levuka, Fiji’s old capital, a colonial town weathered by time and full of stories, where the passage of time seems to tick a little more slowly. Ashore, the wooden buildings from the 19th century still stand, with verandas and wrought-iron railings that echo times long gone. Even the bar where sailors drowned their sorrows in rum two centuries ago is still there, creaky, but proud. Just a short walk from the harbour is the office where we need to arrange our cruising permits. That’s where we meet Sala, a warm-hearted Fijian official who not only helps us with the paperwork but also invites us to dinner.
But before we hop in our dinghy and step ashore anywhere in Fiji, there’s something important to know: you are not automatically welcome. Not out of unkindness, quite the opposite. Precisely because you are welcome, there is something in Fiji called sevusevu.
What is sevusevu?
Sevusevu is the traditional ritual through which visitors formally request permission to stay on a village’s land and waters. You bring a bundle of dried yaqona root (kava) to the village chief, often in the presence of other community members. In return, you are literally accepted into the community. You are no longer just a tourist; you are a guest. A part of the village, with all the rights and responsibilities that come with that.
It’s a ceremony of few words but deep meaning. And it opens doors you won’t find anywhere else; an invitation to a church service, a plate of papaya from an old woman, a rugby game with the kids, or just a smile that says, “You belong here.”
Why is it so important?
In Fiji, land isn’t just owned by individuals; it’s customary land, collectively held by village communities and their chiefs. Stepping ashore without presenting a sevusevu is not only seen as impolite, but as ignoring the very foundation of the Fijian social structure. It’s like walking into someone’s living room, flopping onto their couch, and opening the fridge, without even saying hello.
As cruisers, we might think: “We are only staying a couple of nights.” But to the village, that makes no difference. Showing respect through sevusevu, both literally and figuratively, opens doors.
A ritual that moves you; Our moment with Sala and Mama Lu
We were lucky enough to experience this ritual at Sala’s home – the same woman who helped us with our permit. So warm and welcoming, she invited us for dinner and to experience sevusevu firsthand.
Before taking us to her home, she brought us into town, helped us buy a sulu (the official attire when visiting villages), pointed us to the right place to buy kava, and taught us what a fair price was. Then we quickly returned to our boat to change. Together with our buddy boat Lille Venn, we came ashore, where Sala picked us up by car.
At her home, we were greeted by Mama Lu – Sala’s 73-year-old aunt. She lives with Sala in a spacious house where the living room floor is covered with a beautiful woven mat made by one of her daughters. Mama Lu has ten children and worked all her life in the kitchen of a ferryboat. Now retired, most of her children live in or around Suva.
With her infectious laugh and lively energy, Sala placed a wooden bowl in the middle of the room, filled it with water, and added the finely ground yaqona root wrapped in a cloth. As she squeezed it tightly, the extract slowly mixed with the water. The result looked like muddy ditch water, which is exactly how it’s supposed to look.
Once the drink was ready, she spoke a blessing aloud and clapped twice. Then she filled a half coconut shell with the grog (as it’s called) and handed it to one of us. You clap once before receiving the shell, drink it in one go, and clap twice as you hand it back. That’s the ritual.
We participated in about twelve rounds. At first, your tongue and lips tingle a little, but you feel very little else. It doesn’t make you drunk (there’s no alcohol), and you definitely don’t hallucinate. It’s more of a calm, grounding sensation – or maybe it’s the ceremony itself that leaves the biggest impression. The silence. The connection. The honour of simply being there.
But… isn’t it an unhealthy habit?
Among cruisers, there’s a story going around that kava is an addictive drug, and that by bringing it, you’re contributing to an unhealthy lifestyle. Some feel it’s like offering alcohol to someone with an addiction.
Yes, in some villages you’ll see young men having long kava sessions in the evening. That can certainly lead to passivity. But here’s what’s important: the kava we bring as cruisers is symbolic. It’s a gift of respect, not an encouragement to overuse. It’s part of an ancient ceremony. Just like wine at communion in church, it’s about meaning, not intoxication.
What if you refuse to participate?
Some cruisers choose not to do sevusevu. Sometimes out of principle, sometimes out of discomfort. But this has social consequences:
- You’re not allowed to come ashore
- You won’t be invited to community activities
- You may miss out on access to water, fruit, or help
- You contribute to growing distrust towards sailors
In Fiji, no one personally owns land, it belongs to the community. By doing the ritual, you acknowledge that. You show respect. As a village chief once told a fellow cruiser:
“If you bring sevusevu, we give you our land. If not, you are just passing through.”
A Small Gesture, a World of Difference
A bundle of kava, fifteen minutes of your time, and an open mind. That’s all it takes to experience Fiji from the inside, not just from the deck of your boat. We will never forget our moment with Sala and Mama Lu. Not because it was exotic or thrilling, but because it was genuine. A meeting from heart to heart.
What the Ritual Really Means
The more we anchor in Fiji, the more we realize that sevusevu is not just a traditional custom. It’s not a formality, nor a tourist show. It’s a message, an invitation, and a mirror.
In a culture where land, sea, and people are deeply intertwined, entering a village or a bay is not something you do lightly. It requires recognition. Not of rules, but of relationships. Between you and the people who live there. Between you and the land you walk on. And between your world and theirs.
The yaqona root you offer on arrival is much more than a gift. It’s a symbol of humility. You are asking for permission. With this gesture, you say: “I come in peace. I want to share, not take.”
And that is exactly what makes it so powerful.
When the mixture of kava and water is prepared, when the shell is passed in silence, when hands clap in rhythm – something happens that’s hard to put into words. You no longer feel like an outsider. Not because you speak the language or know the customs, but because you had the courage to open your heart.
Sevusevu reminds us never to take anything for granted. Gaining access to a place begins with showing respect, not just in words, but in action. And that true connection begins when we are willing to give first, even if we don’t fully understand.
Or as one chief told a sailor friend:
“You don’t have to understand our ways. But you do have to respect them.”
And maybe that’s exactly what Fiji teaches us:
That we are welcome, as long as we take the time to ask.
That nothing is a given and in that lies its true beauty.
Vinaka vakalevu. 🌺
My book “Your Dreams, Your Future. Make Them Happen” is now also available on Kobo.com and Bol.com – perfect for those who want to read it directly on an e-reader or prefer alternative payment options.
Sevusevu: Meer dan een ritueel
We liggen voor anker net buiten Levuka, de oude hoofdstad van Fiji, koloniaal, verweerd en vol verhalen, waar de tijd een stapje trager lijkt te lopen. Aan wal staan nog steeds de houten panden uit de 19e eeuw, met veranda’s en gietijzeren hekjes die herinneren aan vervlogen tijden. Zelfs de bar waar zeelieden zich twee eeuwen geleden verzopen in rum, staat er nog, krakend, maar fier. In het straatje achter de haven ligt het kantoor waar we onze cruising permits moeten regelen. Daar ontmoeten we Sala, een ambtenaar met een warm hart, die ons hielp met de vergunning én uitnodigde voor het avondeten. Maar voordat je de bijboot pakt en zomaar ergens aan land stapt, is er iets wat je moet weten: je bent hier niet automatisch welkom. Niet uit onvriendelijkheid. Integendeel. Juist omdat je welkom bént, bestaat er in Fiji iets dat sevusevu heet.
Wat is sevusevu eigenlijk?
Sevusevu is het traditionele ritueel waarmee bezoekers toestemming vragen om op het land en in de wateren van een dorp te verblijven. Je brengt een bundeltje gedroogde yaqona-wortel (kava) naar de chief van het dorp, vaak in aanwezigheid van andere dorpsleden. In ruil daarvoor word je , letterlijk, in de gemeenschap opgenomen. Je bent geen toerist meer, maar een gast. Een onderdeel van het dorp, met alle rechten én verantwoordelijkheden die daarbij horen.
Het is een ceremonie van weinig woorden, maar diepe betekenis. En het opent deuren die je nergens anders vindt: een uitnodiging voor een kerkdienst, een bord papaya van een oude vrouw, een rugbywedstrijd met kinderen, of gewoon een glimlach die zegt: “Jij hoort hier.”
Waarom is dat zo belangrijk?
In Fiji bezit niemand zomaar land, alles is customary land, in handen van dorpsgemeenschappen en hun chiefs. Als je voet aan wal zet zonder een sevusevu te brengen, wordt dat niet alleen als onbeleefd gezien, je negeert daarmee het fundament van het Fijiaanse sociale systeem. Het is alsof je iemands woonkamer binnenloopt, op de bank gaat zitten en de koelkast opentrekt, zonder ook maar hallo te zeggen.
Voor ons als cruisers is het misschien makkelijk om te denken: “We blijven maar een paar nachtjes.” Maar voor de dorpsgemeenschap maakt dat niets uit. Het tonen van respect via sevusevu opent, letterlijk en figuurlijk, deuren.
Een ritueel dat je raakt, ons moment met Sala en Mama Lu
Wij hadden het geluk dit ritueel te mogen meemaken bij Sala thuis, een bijzondere vrouw die ons hielp met de vergunning voor cruisers, en die zó hartelijk en warm was dat ze ons uitnodigde voor het avondeten én om het sevusevu-ritueel zelf te ervaren.
Voordat we bij haar huis aankwamen, nam ze ons eerst mee de stad in. Ze hielp ons bij het kopen van een sulu (de officiële kleding voor bezoek aan dorpen), vertelde waar we de juiste kava konden vinden en wat een eerlijke prijs was. Daarna zijn we snel terug naar de boot gevaren om ons om te kleden. Samen met onze buddyboat Lille Venn gingen we aan wal, waar Sala ons met de auto ophaalde.
Bij haar huis werden we welkom geheten door Mama Lu, een 73-jarige Fijiaanse vrouw en Sala’s tante. Ze woont bij haar in, in een ruim huis waar de woonkamer is bedekt met een prachtig rieten kleed, gemaakt door een van haar dochters. Mama Lu heeft tien kinderen en werkte haar hele leven in de keuken van een veerboot. Nu is ze met pensioen, en de meeste van haar kinderen wonen in of rond Savusavu.
Sala, goedlachs en met een aanstekelijk enthousiasme, zette een houten kom in het midden van de kamer, vulde deze met water en voegde de fijngemalen yaqona-wortel toe in een soort kaasdoek. Terwijl ze de doek stevig uitkneep, vermengde het extract zich langzaam met het water. Het resultaat zag eruit als slootwater, maar dat hoort zo.
Toen de drank klaar was, sprak ze hardop een zegen uit en klapte twee keer in haar handen. Daarna vulde ze een halve kokosnootschaal met de “grog”, zoals het wordt genoemd, en gaf deze aan een van ons. Eén keer klappen voordat je de schaal aanneemt, in één teug leegdrinken, en dan twee keer klappen als je de schaal teruggeeft, zo gaat het ritueel.
We gingen zo’n twaalf rondes mee. In het begin voel je je tong en lippen een beetje tintelen, maar verder merkten we weinig. Je wordt er niet dronken van (er zit geen alcohol in), en je gaat er zeker niet van hallucineren. Het is meer een soort kalme roes – of misschien is het vooral de ceremonie zelf die indruk maakt. De stilte. De verbondenheid. De eer om erbij te mogen zijn.
Maar… is het geen ongezonde gewoonte?
Onder cruisers gaat soms het verhaal rond dat kava een verslavende drug is – en dat je, door het mee te brengen, bijdraagt aan een ongezonde levensstijl. Dat voelt voor sommigen alsof je alcohol geeft aan een verslaafde.
Ja, in sommige dorpen zie je dat jonge mannen ’s avonds lange kava-sessies houden. Dat kan zeker tot passiviteit leiden. Maar belangrijk om te weten is: de kava die wij meenemen als cruisers is symbolisch. Het is een gift van respect, geen aanmoediging tot overmatig gebruik. Het is onderdeel van een eeuwenoude ceremonie. Net zoals wijn bij het avondmaal in de kerk: het gaat om de betekenis, niet om de roes.
Wat als je weigert mee te doen?
Er zijn cruisers die ervoor kiezen om geen sevusevu te doen. Soms uit principe, soms uit ongemak. Maar dat heeft sociale gevolgen:
- Je mag niet zomaar aan land komen
- Je wordt niet uitgenodigd voor dorpsactiviteiten
- Je mist toegang tot water, fruit of hulp
- Je draagt bij aan het groeiende wantrouwen richting zeilers
In Fiji bezit niemand persoonlijk land – het land is van de gemeenschap. Door het ritueel te doen, erken je dat. En daarmee toon je respect. Zoals een dorpshoofd ooit zei tegen een bevriende cruiser: “If you bring sevusevu, we give you our land. If not, you are just passing through.”
Een kleine moeite, een wereld van verschil
Een bundeltje kava, een kwartiertje tijd, en een open houding. Meer is er niet nodig om Fiji echt te mogen ervaren, niet vanaf je boot, maar vanaf binnenuit. Wij zullen het moment bij Sala en Mama Lu nooit vergeten. Niet omdat het exotisch of spannend was, maar omdat het oprecht was. Een ontmoeting van hart tot hart.
Wat het ritueel écht betekent
Hoe vaker we in Fiji ankeren, hoe meer we voelen dat sevusevu niet zomaar een traditioneel gebruik is. Het is geen formaliteit, geen toeristisch toneelstukje. Het is een boodschap, een uitnodiging en een spiegel.
In een cultuur waar land, zee en mensen één geheel vormen, is het betreden van een dorp of een baai een daad die je niet zomaar verricht. Het vraagt erkenning. Niet van regels, maar van relaties. Tussen jou en de mensen die hier wonen. Tussen jou en het land waarop je staat. En tussen jouw wereld en die van hen.
De yaqona-wortel, die je bij aankomst aanbiedt, is veel meer dan een geschenk. Het is een symbool van nederigheid. Je vraagt toestemming. Je zegt met je gebaar: “Ik kom in vrede. Ik wil delen, niet nemen.”
En juist dát maakt het zo krachtig.
Wanneer het mengsel van kava en water wordt bereid, wanneer de schaal in stilte wordt doorgegeven, wanneer handen klappen in ritme, dan gebeurt er iets dat moeilijk uit te leggen is. Je voelt dat je even geen buitenstaander bent. Niet omdat je de taal spreekt of de gewoonten kent. Maar omdat je het lef had om je open te stellen.
Sevusevu herinnert ons eraan dat we niets vanzelfsprekend moeten vinden. Dat toegang tot een plek begint bij het tonen van respect. Niet met woorden, maar met daden. En dat échte verbinding begint als we bereid zijn om eerst te geven, zelfs als we niet alles begrijpen.
Of zoals een chief zei tegen een bevriende zeiler:
“You don’t have to understand our ways. But you do have to respect them.”
En misschien is dat precies wat Fiji ons leert:
Dat we welkom zijn, zolang we de moeite nemen om te vragen.
Dat er niets vanzelfsprekend is en daarin schuilt de werkelijke schoonheid.
Vinaka vakalevu. 🌺
Goed nieuws!
Mijn boek “Jouw dromen, jouw toekomst. Maak het waar” is nu ook verkrijgbaar via Kobo.com én Bol.com ideaal voor wie het direct op een e-reader wil lezen of andere betaalopties zoekt.