Van schuimkoppen naar volle maan, we zijn in Nieuw-Zeeland!

De wind raast met ruim 23 knopen langs de boot en buiten Minerva Reef bouwen de golven zich op tot vijf meter hoog. Aan de andere kant van het rif zien we het witte schuim, maar hierbinnen liggen we nog betrekkelijk rustig, beschermd door een rand koraal die ineens heel waardevol voelt. Alleen rond hoogwater, wanneer de oceaan wat meer ruimte krijgt om over het rif heen te komen, beweegt Lille Venn onrustiger aan haar anker.

Het blijft een bijzonder idee: we liggen midden op de oceaan, met nauwelijks iets boven water om ons heen, en toch biedt dat rif ons precies de beschutting die we nodig hebben.

De mannen bekijken die harde wind gelukkig ook nog van een andere kant: er kan gesurft en gekitet worden. Terwijl ik naar de schuimkoppen buiten het rif kijk en me afvraag hoe prettig die straks vanaf een varende boot zullen aanvoelen, komen hun spullen alweer tevoorschijn. Waar de één vooral nadenkt over de oversteek, ziet de ander nog een heerlijk middagje op het water. Ook dat is het leven aan boord. 😂

Ondertussen zijn we druk met de volgende etappe. Weerkaarten openen, voorspellingen vergelijken, routes bekijken en vervolgens toch nog maar eens de nieuwste verwachting ophalen, in de hoop dat die iets aangenamers laat zien. Tussen ons en Nieuw-Zeeland ligt nog een kleine duizend zeemijl oceaan, ongeveer een week varen waarin er met het weer nog van alles kan veranderen.

De golven lijken voorlopig nauwelijks onder de drie meter te willen zakken, maar ze komen dit keer schuin van achteren in plaats van schuin van voren. Aan dat verschil houden we ons maar vast. Het klinkt in ieder geval vriendelijker, al moet nog blijken of mijn maag daar hetzelfde over denkt.

Langer wachten maakt de oversteek ook niet aantrekkelijker, want bij Nieuw-Zeeland dreigt een lagedrukgebied op onze route te komen, met harde wind uit precies de richting waar wij naartoe willen. Daar willen we graag vóór blijven.

En dus komt het moment waarop de weerkaarten even dichtgaan, alles aan boord wordt vastgezet en we het anker ophalen. De rand koraal die de golven al die tijd voor ons brak, verdwijnt langzaam achter ons.

Nieuw-Zeeland, we komen eraan.

De eerste twee dagen laat de oceaan ons meteen voelen dat we weer onderweg zijn. Hoge golven tillen Lille Venn op, rollen onder ons door en maken van de eenvoudigste handelingen een kleine evenwichtsoefening. Even iets pakken, iets te eten maken of naar het toilet gaan: het vraagt allemaal net wat meer planning en vooral een goed geplaatste hand.

Mijn maag heeft er, zoals gevreesd, ook een duidelijke mening over. Die had graag nog wat langer achter het rif gelegen.

De eerste dagen bestaan dan ook vooral uit wennen aan het bewegen, onze wachten draaien en proberen voldoende rust te pakken. Gelukkig vinden we met zijn drieën al snel ons ritme. We nemen het van elkaar over, houden de boot op koers en zorgen dat iedereen tussendoor kan slapen. Juist op zulke dagen merk je hoe fijn het is wanneer je op elkaar kunt rekenen.

En dan wordt het langzaam aangenamer.

De golven zijn er nog steeds, maar worden vriendelijker, de bewegingen van de boot minder onrustig en ook mijn maag besluit uiteindelijk weer mee te doen. Wat een verschil maakt dat. Er komt weer ruimte om van de overtocht te genieten, om langer buiten te zitten en verder te kijken dan de volgende golf.

Zodra de golven wat vriendelijker worden en er nog genoeg wind staat om lekker door te zeilen, komt ook de vishengel tevoorschijn. We kunnen inmiddels weer aan eten dénken zonder dat mijn maag protesteert, dus een vers visje voor het avondeten lijkt ons wel wat.

De eerste die zich meldt, heeft alleen een iets ander formaat dan we in gedachten hadden: een grote blue marlin! Wat een indrukwekkend dier, en terwijl we hem dichter bij de boot krijgen, wordt al snel duidelijk dat dit wel héél veel avondeten is. Die krijgen we met zijn drieën nooit op. We besluiten hem weer vrij te laten en kijken hoe hij terug de diepte in verdwijnt.

Later, wanneer het al bijna helemaal donker is, hebben we opnieuw beet. Dit keer is het een bigeye-tonijn van een mooi formaat, en die heeft minder geluk. Nog geen uur later ligt hij keurig gefileerd in de koelkast en de vriezer, met een heerlijke verse maaltijd in het vooruitzicht.

Zo zorgt de oceaan vandaag niet alleen voor het vervoer en het uitzicht, maar ook voor de boodschappen. 🎣

Later neemt ook de wind af en krijgt de oceaan een heel ander gezicht. Het water wordt rustiger, de horizon lijkt eindeloos en tijdens de nachtwachten hebben we de maan als gezelschap, die een zilveren spoor over zee legt. De dikke trui is inmiddels wel tevoorschijn gekomen, want met iedere mijl naar het zuiden voelen we duidelijker dat we de tropen achter ons laten.

Gelukkig zorgt de oceaan onderweg ook voor verrassingen die we alleen maar hoeven te bewonderen.

Op ongeveer honderd meter van de boot zien we een walvis. Een enorme kop met witte pokken verschijnt boven water en we zien hem twee keer ademhalen, terwijl wij alle drie vol verwondering staan te kijken. De drone gaat de lucht in en Lille Venn komt helemaal stil te liggen. Nu moeten we hem toch kunnen vinden, denken we, met dat uitzicht van bovenaf en onze ogen op het water gericht.

Maar hoe goed we ook zoeken, de walvis laat zich niet meer zien. We blijven nog een hele tijd turen, hopend op nog een glimp of een nieuwe ademwolk boven het water, maar de oceaan houdt hem verder voor zichzelf. Wat kan zo’n enorm dier verrassend goed verdwijnen.

En dan zijn er de dolfijnen. Honderden tegelijk! In grote groepen zwemmen ze van de boot vandaan, terwijl ze uit het water springen en de oceaan voor ons veranderen in een indrukwekkend schouwspel. Overal zien we dolfijnen boven het water uit komen en we weten nauwelijks waar we de camera op moeten richten. Vol verwondering proberen we alles in ons op te nemen. Wat een voorrecht om midden op de oceaan zoiets moois te mogen zien. Ook nadat we hebben gefilmd, blijven we kijken, want we willen geen enkele sprong missen. 🐬

Zo worden de mijlen naar Nieuw-Zeeland langzaam minder. Eerst zijn het er nog honderden, daarna tientallen, en uiteindelijk kijken we naar een kustlijn die steeds duidelijker zichtbaar wordt.

Nieuw-Zeeland.

Een land waarvan we nooit hadden gedacht dat we er met een zeilboot zouden aankomen, en nu varen we er gewoon naartoe.

Op 27 oktober, rond drie uur ’s nachts, nemen we contact op met New Zealand Maritime Radio om te melden dat we de rivier op gaan richting Marsden Cove Marina. Inmiddels is het windstil en staat de volle maan boven ons. Na alle beweging van de afgelopen dagen voelt die rust bijna onwerkelijk.

De doorgang naar de marina is extreem smal en in het donker vraagt dat alle aandacht, maar met dit kalme weer en het maanlicht durven we het aan. We kijken, controleren en helpen elkaar, terwijl Lille Venn rustig verder naar binnen vaart.

Eenmaal in de marina blijkt het overvol. Waar gaan we liggen?

Uiteindelijk vinden we een plek bij het fuel dock. De lijnen gaan aan de wal, de boot ligt vast en dan kijken we naar de klok.

03.48 uur. Veilig in Nieuw-Zeeland.

Wat zijn we trots. En blij. We hebben het gedaan!

Na de ruige start, de wachten, het steeds kouder worden en al die mijlen oceaan liggen we hier nu met zijn drieën. Moe, maar met een geweldig gevoel. Wat zijn we een fijn team samen. ❤️

Voorlopig willen we alleen nog maar slapen.

Die wens wordt ons gegund tot half acht, wanneer we alweer worden gewekt omdat een andere boot bij het fuel dock moet zijn. Onze eerste nacht in Nieuw-Zeeland is daarmee vooral een heel korte nacht geworden. Gelukkig is er inmiddels een boot vertrokken van het quarantainedok, zodat we daar kunnen aanleggen.

We verhuizen Lille Venn en wachten op de officiële inklaring. Het land is nu heel dichtbij, maar zomaar de wal op mag nog even niet.

Rond half tien komen de mensen van Customs, Immigration en Biosecurity aan boord. De papieren worden bekeken, vragen beantwoord en de controles uitgevoerd. Na ongeveer drie kwartier is alles goedgekeurd.

We mogen van boord.

Na een week op zee zetten we officieel voet aan wal in Nieuw-Zeeland. We kijken om ons heen, nog een beetje slaperig en met ons hoofd ergens tussen de oceaan en deze nieuwe bestemming.

Een paar dagen geleden stonden we bij Minerva nog naar de schuimkoppen buiten het rif te kijken, ons afvragend hoe de overtocht zou worden. Nu ligt Lille Venn veilig aan het dok en kunnen wij op ontdekking.

Maar eerst koffie. En misschien straks toch nog heel even slapen. 😉🇳🇿

Een klein stukje grond, een eigen thuis

En terwijl we hier aan de andere kant van de wereld voet aan wal zetten, willen we ook een wens met jullie delen die ons terugbrengt naar Nederland: een eigen, blijvende thuisbasis. Een plek waar we de deur opendoen en weten: dit is van ons, hier kunnen we thuiskomen.

Het leven aan boord heeft ons geleerd dat we niet veel ruimte nodig hebben om fijn te wonen. We zien een compact huis voor ons, met ongeveer 70–100 m² woonoppervlak en een klein stukje tuin eromheen. Jeroen is handig en we willen graag veel zelf bouwen. Samen nadenken over de indeling, de handen uit de mouwen steken en het langzaam zien groeien tot een huis dat helemaal bij ons past.

Daarvoor zoeken we een stukje bouwgrond te koop rondom Ede, binnen ongeveer 30–45 minuten rijden. Een groot perceel hoeft het niet te zijn; we denken aan ongeveer 150–200 m², als dat voldoende ruimte biedt voor de woning en aan de bouwregels voldoet. Het moet wel een plek zijn waar we een zelfstandige woning mogen bouwen en permanent mogen wonen, bij voorkeur met een al verleende bouwvergunning.

Misschien heeft iemand een kleine bouwkavel, een extra bouwmogelijkheid op zijn erf of een vergund plan dat uiteindelijk in de la is blijven liggen. Iemand die er zelf niets meer mee gaat doen, maar die het mooi zou vinden als wij daar ons thuis kunnen bouwen.

Van maart tot half augustus 2027 zijn we in Nederland. In die periode komen we graag persoonlijk kennismaken en rustig bespreken of onze woonwens en de mogelijkheden van de plek bij elkaar passen.

En dus leggen we onze wens ook hier neer, bij jullie. Want misschien leest precies de juiste persoon mee, of kent iemand weer iemand.

Heb je een tip of een mogelijke plek? Stuur ons gerust een bericht. En als je iemand kent bij wie onze wens zou kunnen passen, mag je dit stukje natuurlijk doorsturen. Wie weet begint ons toekomstige thuis wel met een berichtje van een van jullie.