Tropische Avonturen: Schildpadden, Stormen en Onvergetelijke Momenten op Zee

Tropische Avonturen: Schildpadden, Stormen en Onvergetelijke Momenten op Zee

Onder de stralende zon en op de deinende golven deelden we lachende momenten en diepe gesprekken. Een avontuurlijke reis vol nieuwe ervaringen, van nieuwsgierige schildpadden tot tropische buien. Maar in het hart van deze herinneringen ligt de schaduw van afscheid en onzekerheid. Ook Hanneke deelt hun ervaringen van dit avontuur.

De nieuwsgierige schildpadden prikkelden onze nieuwsgierigheid en het duurde niet lang voordat we het anker lieten zakken en in het water doken. Terwijl we allemaal rondom de boot zwommen, zagen we diverse schildpadden die rustig aan het eten waren terwijl we naar hen staarden. Plotseling dook er een grote schildpad vlak voor ons op, die rustig naar het wateroppervlak zwom om adem te halen. Hij leek ons nieuwsgierig te bekijken, waardoor we spontane vreugde gilletjes om ons heen hoorden. Later op de middag besloten Hanneke en ik om verder het water op te gaan en bij het koraal te gaan snorkelen. Terwijl ik op zoek was naar verpleegstershaaien, hoopte Hanneke juist dat we ze niet zouden tegenkomen. Onderweg genoten we van de kleurrijke vissen die onze weg kruisten, terwijl we langzaam terug zwommen richting de boot. Hoewel we verschillende grote roggen tegenkwamen, zagen we geen spoor van verpleegstershaaien. Dichtbij de boot verzamelden zich talloze schildpadden en roggen, en we keken een tijdlang gefascineerd toe voordat we naar Tessa, Jasper, Teunis, Jeroen en Rajesh zwommen. Bij terugkomst bij de boot doemde een adelaarsrog voor ons op. Normaal gesproken erg schuw, maar deze leek onverstoorbaar op de zeebodem te speuren naar een maaltijd, waardoor we de kans kregen om hem van dichtbij te bekijken. De gevlekte adelaarsrog behoort zonder twijfel tot een van onze favorieten om te tegen te komen.

Aan boord hadden we een schaduwplek gecreëerd om te ontsnappen aan de zon. Hier konden we heerlijk zitten, kletsen, genieten van hapjes en drankjes en lekker lezen in een goed boek. De avond viel en we zagen donkere wolken zich verzamelden rondom de boot. Flitsen van bliksem verlichtten de omgeving. Die nacht brak de lucht open in een stortbui van regen. Plotseling barstte een oorverdovend spektakel van donder en bliksem los recht boven ons. Hanneke schoot overeind in bed, terwijl Jeroen, Tessa en Jasper onverstoord doorsliepen. Rajesh en ik liepen naar de cockpit konden zien hoe de bliksem rondom ons heen door de lucht en richting het water neerkwam. De oorverdovende klappen die er direct opvolgde trilde door alles heen. Een groot voordeel van al die regen was, dat de watertanks in no-time weer volledig gevuld zijn. Vier dagen lang hebben we hier gesnorkeld, gepaddeld, gezwommen en diverse eilandjes ontdekt. Naast het ontspannen op de boot met veel kletsen, lezen en spelletjes doen. Samen met Tessa ben ik op zoek gegaan naar de verpleegstershaai bij het koraalrif. Ja, daar zagen we er een, ontspannen rustend op de zeebodem naast het koraal. Even later zwom hij rustig verder. Tessa was super blij dat ze er een heeft gespot, terwijl Hanneke juist opgelucht was dat die ontmoeting haar bespaard is gebleven. Onderweg kwamen we ook een enorme barracuda tegen. Barracuda’s zwemmen vaak vrij dichtbij rondom je heen, hun koude ogen gefixeerd op je, terwijl ze genadeloos hun messcherpe tanden ontbloten. Alsof ze afwegen of we een mogelijke prooi zijn of wellicht buiten hun bereik vallen. Wij zwemmen ongestoord rustig verder en uiteindelijk zwemt hij verder van ons af en komen we al snel de leuke schildpadden weer tegen.

Na de lunch varen we naar Frigate Bay op Union Island. De zee lag als een spiegel, geen enkele rimpel te bekennen. Binnen een mum van tijd waren we er en gelukkig kon Jasper tijdens deze zeiltocht zijn trouwe vriend de blauwe emmer, in de opbergkast laten staan. Er waren nog slecht 2 ankerboeien vrij, waarvan er 1 direct afviel in verband dat die te dicht bij de rotsen lag voor ons. De andere ankerboei was dicht bij de kust, waardoor Jeroen eerst in de dinghy met de dieptemeter en een walkie talkie in de aanslag op onderzoek is uitgegaan. Jeroen geeft aan dat alles goed is en ik vaar de boot rustig naar de ankerboei terwijl Rajesh de ankerboeilijn vastmaakt. In Frigate Bay is het windstil en warm, heel erg warm. Hier besloten Jeroen, Tessa en Jasper voor het eerst onze kajak uit te testen, terwijl Teunis en Rajesh rond paddelden op de sub boards. Hanneke en ik hebben al zwemmend afkoeling gezocht in het water.

Als het einde van de middag nadert gaan Jeroen en Hanneke naar het nabijgelegen dorpje om enkele essentials te scoren, zoals brood en eieren. Door de aanhoudende windstilte en de hitte liggen we de volgende ochtend al vroeg in het water op zoek naar enige afkoeling, alhoewel het water zelf ook erg warm is met 29,5 graden. We besloten naar de aangrenzende Chatham Bay te varen, een mini-avontuur van twintig minuten. Daar begroette ons een klein briesje in de baai, bevonden zich strandtentjes met de belofte van verfrissende koude sundowners. Het strand werd niet alleen bewoond door dorstige zeilers, maar ook door een onverwachte verrassing – een schattig nest met pasgeboren landschildpadjes. Deze worden over een paar weken weer vrijgelaten in de vrije natuur. Tussen het lachen en het delen van avonturen, ontmoetten we: Akko en Lisa van sailing Choctaw en Jeroen & Karin van de White Pearl op reis – een gezellige mix die zich verzamelde rond een lange tafel en de sterke verhalen komen al snel over tafel heen. Tessa en Jasper hebben geleerd wat alcohol met iemand kan doen en dat als Jeroen een glaasje te veel op heeft hij het leven van een cabaretier kan aannemen. Zijn woorden stroomden als een bruisende rivier, hij maakte heel veel grapjes en Hanneke, Teunis en ik wisten zeker dat we nog een tijd lang op de boot naast de reling zullen zitten terwijl Jeroen gewoon door blijft praten en grapjes blijft maken en zo nu en dan de vissen voert. De volgende ochtend zijn er een aantal nog wat brak, maar na het ontbijt en een sterke kop koffie gaat het weer. We blijven nog dagje en de volwassenen maken een leuke wandeling naar de top, terwijl de Tessa en Jasper blijven chillen op de boot. Die avond bak ik een hele stapel pannenkoeken en we smikkelen deze allemaal op.

Onze zeiltocht terug naar Bequia is de volgende dag aangebroken. We testten de vissen met onze lijnen en vingen niet één, maar twee vissen – een Mahi-mahi en een Barracuda. Het was een mooie rustige zeiltocht en in Bequia kunnen we ankeren dicht bij het strand. Die avond heb ik mijn culinaire vaardigheden volledig ingezet om zelfs Teunis, die normaal gesproken een liefhebber is van vlees, te verleiden om iets te proeven. Hoewel hij het wel kon waarderen, blijft zijn voorkeur toch uitgaan naar vleesgerechten. Na het eten organiseerden we een openlucht- bioscoopervaring onder de sterrenhemel in onze cockpit, waarbij de popcorn en een lekker drankje ook niet ontbraken. We blijven nog een extra dag in Bequia voordat we aan onze reis terug naar Martinique beginnen.

Een zeiltocht waar de Hanneke, Teunis, Tessa en Jasper niet naar uitkijken. Een langere zeiltocht vinden ze door zeeziekte en het geschommel niet leuk. Na het uitchecken en de laatste boodschappen halen we om halfvier het anker op, klaar voor de laatste week van onze reis. Terwijl we gestaag door de golven zeilen, werd ons pad plotseling gekruist door de grillen van een tropische bui en reven we net iets te laat voor Hanneke, Teunis, Tessa en Jasper. De boot helt zo’n 30 graden en de schrik zit er hierdoor goed in bij Hanneke en Jasper. In het heetst van de strijd en alle hens aan dek, terwijl Hanneke en Jasper hun toevlucht zochten in een ‘schietgebedje’ binnen in de boot, reefden Jeroen, Rajesh en ik alle zeilen. In een oogwenk was de chaos voorbij en met gereefde zeilen zetten we vastberaden onze weg voort door de regen en wind, Ook dit soort momenten horen er nu eenmaal gewoon bij. Door het ritme van de golven heeft Hanneke moeite om in haar leesbubbel te komen, waardoor het voor haar lastig is om zich volledig te verliezen in de wereld van het boek dat voor haar ligt. Uiteindelijk besluit ze vroeg naar bed te gaan. Tessa en Teunis proberen ook beneden te gaan slapen, terwijl Jasper, die flink last heeft van zeeziekte, in de cockpit blijft liggen. Eén van ons slaapt ook buiten op de bank, terwijl de ander binnen bij de salontafel slaapt. Dit geeft voor degene die wacht heeft een beter overzicht in de cockpit en stelt diegene in staat om de zeilen te bedienen zonder over anderen heen te manoeuvreren. De nacht verloopt rustig, waarbij we alleen een vrachtschip hebben gezien en we behouden een stabiele snelheid van ongeveer 6,5 knopen. Vroeg in de ochtend arriveren we bij Sainte Anne en laten we het anker zakken rond half 7. Iedereen geniet nog van een paar uur slaap, zonder geschommel, voordat we van boord gaan om in te checken en vers stokbrood te kopen. Na een nacht van zeilen verloopt de daaropvolgende dag vaak in een rustig tempo, waarbij iedereen de benodigde extra rust neemt. ’s Middags gaat Jeroen samen met Tessa en Jasper naar een waterpark waar ze hun energie goed kwijt konden.

Morgen zetten we koers naar Grande Anse, een korte zeiltocht van drie uurtjes, waar we nog drie dagen zullen doorbrengen. Dagen van snorkelen en dromen, wandelen en verwondering, momenten van diepe gesprekken en stille tranen en de lach van gezamenlijke spelletjes. Toch, in het midden van dit alles, ligt het moeilijkste deel van dit avontuur, de schaduw van een onzekere toekomst. Hanneke en ik, we delen dit gevoel, deze knagende leegte die blijft na het afscheid nemen. We zijn blij dat ze deze reis met ons wilden maken en dat we hen hebben kunnen laten kennismaken met het zeilen en het leven aan boord, inclusief de uitdagingen die daarbij horen. Het heeft even geduurd voordat ik al deze gedachten op papier kon zetten. Het afscheid viel me zwaar en een gevoel van verlies bekroop me toen ik de taxi zag vertrekken. Er was een verlangen om de taxi tegen te houden, om nog langer samen te kunnen zijn. Dit is het meest uitdagende aspect van het zeilers leven: het afscheid nemen van dierbaren, zonder zekerheid over wanneer we elkaar weer zullen zien. Terwijl ik nu onder het zonnedoek op het voordek zit en deze laatste woorden typ, besef ik hoezeer deze plek, dit dek, deze zee een belangrijk deel van onze tijd samen vertegenwoordigt. Hanneke, ik mis je verschrikkelijk en houd zielsveel van jullie allemaal. Dat geldt natuurlijk namens ons alle drie, voor jullie allemaal.

Ik had Hanneke gevraagd of ze een stukje wilde schrijven over hoe zij alles hebben ervaren. Dit is wat ze schreef:

“Het moment dat Aagje me vertelde – eigenlijk stuurde ze een app – dat ze een boot hadden gekocht, zal ik nooit vergeten. Het was al laat, ik lag al in bed en had mijn telefoon niet op stil gezet. Plotseling verscheen er een berichtje van Aagje met de woorden – ik citeer – ‘we hebben een boot gekocht’. Ik liep naar de badkamer en liet mijn emoties de vrije loop; het was nu echt definitief. Ze gingen hun droom waarmaken, maar dat betekende ook dat we hen voorlopig niet meer ‘live’ zouden zien. Meer dan een jaar geleden, bij hun afscheid, wisten we al dat we deze zomer hun kant op zouden vliegen en een paar weken op de boot zouden doorbrengen. Ik moet toegeven, voor iemand die niet van varen houdt, vooral niet op zee, was dit een grote stap. Maar we wilden de kans om Aagje, Jeroen en Rajesh weer te kunnen knuffelen en zien absoluut niet missen. We waren alle vier nieuwsgierig naar het leven op de boot en het zeilen zelf. Vooral waren we benieuwd hoe Jasper het zou doen, gezien zijn neiging tot wagenziekte tijdens autoritten. Ondanks pleisters en pillen had Jasper helaas tijdens het zeilen regelmatig last van zeeziekte. De blauwe emmer, een doekje en een fles water werden Jaspers trouwe metgezellen tijdens elke zeiltocht. Gelukkig waren er ook momenten waarop hij de emmer niet nodig had, maar voor Jasper was zeilen beslist geen pretje. Gelukkig, zodra we eenmaal op onze bestemming waren en Jasper een duik had genomen, verdween de zeeziekte snel. Zelf heb ik heel wat angsten overwonnen: zeilen op de boot, zwemmen in open water (vooral op plekken waar ik niet kon staan…) en snorkelen op plekken waar zoveel prachtigs onderwater te ontdekken viel, ook al vond ik het soms best eng. Met Aagje als steunpilaar heb ik op diverse plekken gesnorkeld en ervan genoten. Jasper vond snorkelen de eerste keer best eng, maar met geruststellende woorden van Jeroen overwon hij snel zijn angst. Hij vond het vooral leuk om van de boot te springen en allerlei trucjes uit te halen :). Teunis en Tessa hebben altijd al van zwemmen in zee gehouden, zonder enige angst, en hebben volop genoten van de onderwaterwereld. Ze doken zelfverzekerd met hun snorkels naar de zeebodem om nog meer pracht te ontdekken. Het was fascinerend om te ervaren hoe afhankelijk we waren van wind, stroming en weer terwijl we op de boot waren. Een plotselinge regenbui kon de wind plotseling versterken of van richting doen veranderen. Ook opvallend was hoe snel de wind kon veranderen zodra we voorbij een eiland zeilden. De weken op de boot waren een bijzondere ervaring, waarbij we het nieuwe huis/thuis van Aagje, Jeroen en Rajesh mochten bewonderen. Het is prachtig om te zien hoe gepassioneerd ze bezig zijn, of de boot nu stilligt of tijdens het zeilen. Het is geruststellend om te zien dat ze volop genieten van het zeilen en elkaars gezelschap, en dat ze overtuigd zijn van de juiste keuze die ze hebben gemaakt. Naast het zeilen, snorkelen/zwemmen en wandelen op afgelegen eilandjes, hebben we genoten van gezelschapsspelletjes en vooral heb ik (Hanneke) genoten van momenten onder het tentdoek (dat we bij aankomst weer ophingen) waar we met Aagje konden lezen en praten. Uiteraard genoten we samen van de heerlijke ‘sundowners’. Dit afscheid was moeilijker dan voorheen, omdat we niet weten wanneer we elkaar weer ‘live’ kunnen ontmoeten. Desondanks hebben we intens genoten van de afgelopen weken die we met hen hebben gedeeld.”