Navigeren naar Barbados voor Visums en de Green Monkeys

Navigeren naar Barbados voor Visums en de Green Monkeys

Een ongewone zeilreis van Martinique naar Barbados, waarin onconventionele beslissingen en officiële verplichtingen samenkomen op de onvoorspelbare golven van de oceaan.

Wanneer zeilers de traditionele passaatwindroute oversteken en de Atlantische Oceaan doorkruisen, is Barbados vaak het eerste eiland waar hun voeten weer vaste grond raken. Voor de meeste zeilers betekent dit meestal ook hun enige kans om Barbados te bezoeken. Vanwege de locatie aan de loefzijde van andere eilanden in het oostelijke Caribisch gebied, wagen maar weinig zeilers zich tegen de overheersende passaatwinden in om Barbados te bereiken. Maar waarom besluiten we dan toch om in het orkaanseizoen tegen deze heersende winden richting Barbados te zeilen? Het antwoord ligt in onze mogelijkheid om hier alle drie onze Amerikaanse B1/B2-visums te regelen.

Eind juni hebben we alle benodigde formulieren ingevuld en een interviewafspraak gemaakt bij de Amerikaanse ambassade op Barbados, gepland voor dinsdag 15 augustus om 9.00 uur. Na ons afscheid van Hanneke, Teunis, Tessa en Jasper, zetten we koers naar Sainte Anne. Hier arriveerden we rond halfzeven ‘s avonds en lieten het anker zakken. Het is stil om ons heen en de vermoeidheid, vooral emotioneel, leidde ons vroeg naar onze bedden. Ik zonk weg in een diepe slaap en werd pas de volgende ochtend rond half 9 wakker. Na het ontbijt concentreerde ik me vooral op de voortgang van Hanneke, Teunis en de kinderen, die onderweg waren en op dat moment Antwerpen naderden (ze vlogen vanaf Fort de France naar Parijs, waar hun auto stond). Later in de ochtend bekeken we de weersvoorspelling voor de komende week. We merkten op dat de wind vanaf die avond zou draaien naar het noordoosten, en zonder veel woorden begrepen we dat dit onze kans was. Rust daar was nauwelijks tijd voor; we gingen meteen aan de slag. We checkten uit en haalden brood in Sainte Anne, en na de lunch voeren we met de dinghy naar Le Marin, ongeveer een half uur varen met de dinhy, om boodschappen te doen. Toen we tegen de avond terugkwamen, naderde het half 6. Rajesh was in de tussentijd begonnen het avondeten te bereiden. Eenmaal terug op de boot, bergen we de boodschappen op en herschikten we snel wat spullen (zoals de grote berg was en items die nog georganiseerd moesten worden, nu we weer met zijn drieën zijn) om ruimte te maken op ons passage bed voor iemand om te slapen. We aten rustig de door Rajesh bereide Biryani, voordat we rond kwart voor acht het anker op haalden. Jeroen en Rajesh stonden aan de voorkant met zaklampen, navigerend om visnetten te vermijden. Eenmaal buiten dat risicogebied hesen we de zeilen. We hadden nog 107 zeemijl te gaan naar Port St. Charles op Barbados. De wind blies met snelheden van 15 tot 20 knopen en de golven waren zo’n twee meter hoog. Tijdens de nacht draaide de wind meer naar het noordoosten, waardoor we recht op Port St. Charles konden zeilen. Met één rif in onze zeilen hielden we gedurende de hele nacht dezelfde koers. Soms kantelde de boot flink door hogere golven, maar niets om over te klagen. De gevreesde “overtocht from hell” bleef ons bespaard en tijdens onze wachttijden hoefden we niet veel aan te passen. We genoten rustig van sterren kijken, lezen of een film kijken. Na 15 uur zeilen draaide de wind naar het zuidoosten, precies de richting die we wilden. Indien we zouden opkruisen (zigzaggen zo dicht mogelijk aan de wind), dan zouden we nog ongeveer zeven uur onderweg zijn voordat we Port St. Charles bereiken. We hebben echter besloten om het laatste stuk op de motor te varen, waardoor we nog slechts drie uur verwijderd zijn van onze bestemming. Deze keuze hebben we gemaakt met het oog op een aankomst vóór het invallen van de duisternis en om nog voor het weekend ingecheckt te zijn.

Rond 15.30 uur kondigden we via kanaal 77 aan dat we over 30 minuten zouden aankomen in Port St. Charles en wilden inchecken. Dit was een slimme zet, gezien het laagseizoen waarin douane- en immigratiepersoneel niet altijd aanwezig is. We legden aan bij de houten steiger bij het pompstation voordat we de douane en immigratie benaderden. Op Barbados is het vereist om eerst een formulier in te vullen bij de gezondheidsambtenaar voordat je verder mag. Na goedkeuring schuif je twee stoelen op naar de immigratieambtenaar en vervolgens nog twee stoelen naar de douaneambtenaar. Nadat alle formaliteiten waren afgehandeld en we de vlag van Barbados hadden gehesen, verplaatsten we ons niet ver om daar voor anker te gaan. Met een biertje in de hand vierden we onze succesvolle overtocht naar Barbados, die in totaal 18 uur en 40 minuten in beslag had genomen.

Het eerste dat opvalt zijn de witte stranden. We brachten tijd door met zwemmen en paddleboarden voordat ik aan het avondeten begon. Die avond gingen we vroeg naar bed en ontwaakten we op tijd. Na het ontbijt begonnen we aan onze verkenning van Barbados. We hadden pasfoto’s nodig voor onze visums en moesten een stuk lopen om dit te regelen. In het dorp Speightstown vonden we de locatie, maar helaas was de zaak op zaterdag gesloten. In de hoofdstad, Bridgetown, zouden we een nieuwe plek zoeken om pasfoto’s te maken. Onze afspraak bij de Amerikaanse ambassade stond gepland in Bridgetown op dinsdag. Op zondag zeilden we daarom verder naar Bridgetown en vonden een ankerplek vlakbij het strand. Jeroen en ik gingen op pad om een auto te huren en op zoek te gaan naar een plek voor pasfoto’s. We navigeerden met de dinghy door een kanaal, langs de vele feestboten en catamarans. Onder een brug zagen we een trapje waar we de dinghy aan vastmaakten en liepen we naar Voyager Rent-A-Car, een autoverhuurbedrijf dat we online hadden gevonden. Tot onze verbazing was het op zondag gewoon open. We huurden een auto voor drie dagen. Vlak naast het autoverhuurbedrijf vonden we een winkel voor pasfoto’s, en aan de andere kant was een opticien. Dit was geweldig, want ik heb contactlenzen nodig en hoopte deze hier te kunnen bestellen. De volgende ochtend zouden we de auto om 9.00 uur ophalen en daarna pasfoto’s laten maken. We stapten in en gingen op zoek naar de Amerikaanse ambassade. Aangezien Barbados een Britse invloed heeft, was het even wennen om weer aan de linkerkant te rijden en aan de rechterkant van de auto te zitten. Zonder navigatiesysteem moesten we onze kaartleesvaardigheden aanspreken. Na wat zoeken vonden we de ambassade en hadden we de rest van de dag vrij om in te vullen. We reden naar het plaatsje Oistins. Hier slenterden we rond en de geur van barbecues deed ons denken dat het tijd was voor de lunch. We namen plaats en genoten van een traditionele Bajan maaltijd met vis, aardappelen/rijst en een mix van groenten. Op de terugweg kwamen we langs een groot winkelcentrum waar we even stopten om te kijken. Er was een bioscoop aanwezig die nu gesloten was, maar de film “Mission Impossible Dead Reckoning part 1” zou komende woensdag nog draaien. We reden terug naar de boot en brachten de rest van de dag door in en op het water, terwijl we ook een wandeling op het strand maakten. 

Toen we bij de Amerikaanse ambassade aankwamen merkte Jeroen op dat hij het gevoel had in een filmscène terecht te zijn gekomen. Alles was extreem beveiligd en rondom zijn hoge zware metalen hekken. Je mocht niet stilstaan voor de ambassade en we werden direct naar de zijkant van het gebouw geleid door de beveiligers. Hier sloten we aan in een lange rij, onder de brandende zon en zonder een zuchtje wind. Er werd verwacht dat je netjes gekleed was. Daar stonden Jeroen en Rajesh, in spijkerbroeken met overhemden, en voor het eerst in lange tijd had ik schoenen met hakken aan, samen met een jurkje. Al snel stroomde het zweet uit elke porie en was mijn gezicht zo rood als een tomaat. Na 45 minuten wachten, nog steeds buiten, werden onze paspoorten en papieren gecontroleerd. Voordat we de ambassade binnen mochten, moesten horloges, tassen, telefoons, laptops en riemen worden afgegeven. Niets mocht mee naar binnen. Dit hadden we al in de papieren gelezen en daarom hadden we alleen onze papieren bij ons. Na een uur wachten ging de deur eindelijk open en mochten we naar binnen, waar airconditioning was. Wat een opluchting. Hier werden onze papieren, vergelijkbaar met handbagage op een luchthaven, door een beveiligingsscanner gehaald en gingen we door een beveiligingspoortje. Vervolgens werden we naar een hal geleid waar onze vingerafdrukken werden genomen en de pasfoto’s werden gecontroleerd en gescand. Daarna namen we plaats en wachtten we tot we in de rij konden gaan staan voor de interviews. Na het interview moesten we direct naar buiten gaan en mochten we nergens blijven staan. Nu zijn we paspoortloos en is het wachten tot we ze weer zouden terugkrijgen. Ze gaven geen indicatie van hoe lang dit zou duren. We zouden een e-mail krijgen wanneer we onze paspoorten konden ophalen bij een DHL-locatie. Die middag reden we naar Holetown, waar ook een marinepark is om te snorkelen. De aanblik van het koraal bracht bijna tranen in onze ogen, want alles was zo levensloos en waren dan ook verbaasd dat er nog verschillende vissen te zien waren. Tegen het einde van de middag, toen de zon langzaam onderging, maakten we een wandeling door de straten. Ons oog viel op een Indiaans restaurant waar we ‘s avonds heerlijk hebben gegeten. Laat in de avond keerden we terug naar onze boot. De volgende ochtend begonnen we vroeg aan een nieuwe dag. Naast de witte stranden staat Barbados bekend om zijn groene apen, die onder anderen te vinden zijn in de Barbados Wildlife Reserve. De apen bewegen vrijelijk door het gebied, maar ze weten dat er op bepaalde tijden voedsel beschikbaar is. Na hun maaltijd verdwijnen ze weer in het bos. We maakten een wandeling door het bos, observeerden de apen uitgebreid en zagen ook talloze landschildpadden. Het was paartijd, wat duidelijk te zien was doordat de schildpaddenparen overal aanwezig waren, en de mannetjes soms in de rij stonden voor de aandacht van een vrouwtje.

Daarna reden we naar de Mount Gay destilleerderij, maar tot onze spijt kwamen we erachter dat we vanwege het ontbreken van een geboekte tour het terrein niet mochten betreden. Aangezien er die dag geen beschikbare tours waren om aan deel te nemen, vervolgden we onze reis naar de oostkust. Onderweg stopten we op verschillende plekken om van het kustlandschap te genieten en Rajesh maakte pmooie dronefoto’s en -video’s. Terwijl de zon langzaam onderging, keerden we terug naar de Mall, waar we iets aten voordat we naar de bioscoop gingen. Terug op onze boot genoten we van een drankje terwijl we de dag bespraken. De daaropvolgende dag leverden Jeroen en ik vroeg in de ochtend de huurauto weer in en brachten we een bezoek aan de opticien. Gelukkig kon ik nieuwe lenzen bestellen. Het zou ongeveer 1 tot 2 weken duren voordat ze arriveren. We kunnen nu toch geen kant op en we verwachten dat het terugkrijgen van onze paspoorten ook ongeveer 1 a 2 weken zal duren. Terug op de boot zeilen we richting de kust bij Holetown. Hier hebben we genoten van prachtige strandwandelingen, maar we moesten ook verschillende kleine reparaties uitvoeren aan boord. De bilgepomp stopte ermee, één van de toiletten had onderhoud nodig en er ontstonden wat kleine scheurtjes bij de Genua, die we hebben gerepareerd.

Ontdek binnenkort onze nieuwste blog, waarin Jeroen, Rajesh en ikzelf samen terugblikken op ons avontuurlijke eerste jaar aan boord van onze zeilboot.