De Caribbean way

De Caribbean way

Ter voorbereiding op ons leven aan boord van een zeilboot brachten we dagen, weken, maanden door met het kijken naar vlogs en het lezen van blogs van andere cruisers. Zoveel vragen, zorgen en willen weten wat je kunt verwachten. Eerlijk gezegd is het pas nadat je de zonsondergang tegemoet bent gegaan, dat je je realiseert dat je slechts gedeeltelijk bent voorbereid op wat je kunt verwachten. Vol enthousiasme zijn Jeroen en Rajesh begonnen aan de voorbereidingen voor het herinrichten van de elektra bekabeling, het installeren van de Victron Quattro-II en de walstroomtrafo. Na het maken van een uitgebreide onderdelen lijst, zijn ze naar de boot onderdelen winkel gegaan, waar ze zeer teleurgesteld van terug zijn gekomen. De eigenaar was aanwezig, maar nog bezig met uitpakken van alle voorraad, waardoor hij heeft besloten om de komende week nog dicht te blijven, zodat hijzelf rustig de tijd heeft om alles uit te pakken. Misschien dat hij donderdag weer open zal gaan (het is nu zaterdag). De dagen erna heeft het flink gestormd en tussen alle buien door hebben Jeroen en Rajesh zoveel mogelijk voorbereidingen gedaan, zoals verplaatsen van de watermaker en het ophangen van de Quattro-II. Dit zijn van die momenten waarop je vaste grond onder je voeten mist en ruimte. Alles ligt overhoop, de keuken, woonkamer en de cockpit liggen vol gereedschap en zijn onbegaanbaar voor mij. Omdat het buiten stormt is het maken van een wandeling geen optie en is de enige plek waar ik nog kan zijn onze slaapkamer. Ik heb me hier genesteld met wat te eten en te drinken en mijn laptop met Seizoen 4 van de serie Elementary. De komende uren vermaak ik me prima, maar het zijn wel van die momenten dat ik mijn familie en vrienden mis, waar ik anders even naar toe zou zijn gegaan om gezellig bij te kletsen of samen mee naar de film zou zijn gegaan. Ook hebben we de eerste verjaardagen, promoties en een bruiloft moeten missen. De fysieke afstand voelt dan groot en dat doet soms echt even pijn. Donderdag ochtend gaan Jeroen en Rajesh terug naar de winkel en stonden ze weer voor een dichte deur. Balen, maar dit is nu eenmaal de Carribean way of life. Wel hebben we hierdoor besloten om de volgende morgen door te zeilen naar het eiland Carriacou dat deel uitmaakt van het onafhankelijke drie-eilandenland Grenada – Carriacou en Petit Martinique. We checken uit in St. Vincent en de Grenadines, morgenvroeg om 7.00 uur verlaten we Bequia en zeilen naar Tyrell Bay in Carriacou. Het werd een prachtige zeiltocht waar we 5 uur over hebben gedaan. De wind was tussen de 13 en 20 knopen schuin vanachter en de boot ging met een mooie snelheid van tussen de 6 en 9,6 knopen. Carriacou (spreek je uit als Carry – a – coo) is de thuisbasis van 8000 bewoners. De hoofdstad is Hillsborough, de enige stad op het eiland. De havenautoriteiten bevinden zich in Tyrell Bay, waardoor we daar als eerst naar toe zeilen. Tyrell Bay is waar de mangroven en oesterbanken zich bevinden, beschermd gebied en wordt door jachten gebruikt om te schuilen tegen orkanen. Dit is voor ons de eerste baai waar we het echt druk vinden met boten. Het lukt ons toch nog om een plekje te bemachtigen en laten ons anker zakken. Jeroen gaat naar de immigratie en douane om ons en de boot in te checken. Tyrell Bay heeft twee jachthavens en een Budget Marine boot onderdelen winkel en we hopen hierdoor meer onderdelen te kunnen bemachtigen voor onze bootklus.

Elk land en elke baai is weer nieuw en voor ons is er niets leukers om dan eerst op ontdekkingstocht te gaan waar alles precies zit. Ze gaan aan wal bij Carriacou Marina en lopen vanaf daar richting de weg. Verdwalen lukt je niet op een eiland, je kunt namelijk het eiland of linksom of rechtsom rond. We volgende de weg richting de andere jachthaven die aan de andere kant van de baai ligt. Het is rustig op straat, de vogels horen we fluiten, de zon schijnt en we lopen onder een waaier van groene bomen in de schaduw. Uit sommige huizen waar we langs lopen komt vrolijke Caribische muziek en zie je mensen relaxen in hun hangmat onder de veranda en de geur van een joint ontbreekt ook deze keer niet. Langzaam zien we de eerste kleine vrolijke winkeltjes, barretjes en straatrestaurantjes en weten we dat we dichter bij de kern van de baai komen. Er is een grote supermarkt aanwezig en we kunnen de verleiding niet weerstaan om even naar binnen te lopen om te oriënteren wat ze allemaal hebben. We zien druiven en worden helemaal blij en kopen deze voor onze de wandeling terug langs het strand. De Budget Marine boot onderdelen winkel hebben we nog niet gevonden. De supermarkt heeft gratis Wifi en hier maken we op dat moment even flink gebruik van om een aantal series en films te downloaden op onze telefoons. Op regenachtige avonden/dagen houden we geregeld een filmavond of kijken we een aantal afleveringen van een serie. Na wat rondvragen bij andere boten, blijkt dat we nog 300 meter verder hadden moeten lopen voor de Budget Marine boot onderdelen winkel. Met veel goede hoop zijn we de volgende dag daar naartoe gegaan en kwamen we terug met alleen een vlaggetje van Grenada die we nog niet hadden. Ook hier hadden ze niet de spullen die Jeroen en Rajesh nodig hebben voor hun bootklus. We besluiten om de klus even te vergeten en gaan genieten van onze tijd hier op Carriacou. We maken een prachtige wandeling van Tyrell Bay naar de hoofdstad Hillsborough, waar op zondag alles dicht blijkt te zijn, ook de barretjes en restaurants. Alles ziet er verlaten en stil uit. Een plaatselijke bewoner was zo vriendelijk om uit te leggen dat ergens achteraf een klein wegrestaurantje zit die wat eten verkoopt, wij hadden er namelijk op gerekend dat we hier ergens zouden gaan lunchen. Mr Grill, bleek heerlijke kippenvleugeltjes met rijst te maken en die smaakten extra lekker. Na onze buiken weer vol te hebben zijn weer verder gelopen. Waar de weg eindigt bij Lauriston Airport, volgden we het strand naar een gestrand scheepswrak en zochten we een spoor door de mangroven.

Dit verkorte pad snijdt gemakkelijk door Lauriston point en verbindt Hillsborough Bay met L’Esterre Bay en Paradise Beach. We kwamen uit de mangroven en plonsde in het ondiepe water met onze kleren aan voor wat afkoeling, waarna we de weg verder hebben gevolgd tot we terug waren in Tyrell Bay. De volgende dag maken we een korte zeiltocht naar Sandy Island. Sandy Island is een klein onbewoond eilandje tegenover de stranden van Lauriston Point, Hillsborough Bay en L’Esterre Bay. Vandaag is het minder mooi weer en er staat een straffe wind van 25-30 knopen en uiteindelijk zijn wij de enige boot die voor het eiland aan een mooring liggen. Het is jammer dat we geen opnames met onze drone kunnen maken. Er is een tijdens een dinghy toch een beetje zout water op de joystick van de controller terecht gekomen en helaas heeft dit, ondanks alle pogingen van Jeroen om hem te repareren, geresulteerd in dat de controller niet meer werkt.  We snorkelen elke dag en naast de gebruikelijke Caribische rif vissen, zien we grote scholen ansjovis en haring.

Naast onze boot zijn we regelmatig toeschouwers van deze visjes die soms met honderden tegelijk uit het water springen omdat ze van onder worden aangevallen door grotere vissen, boven water worden ze opgewacht door de roofvogels en pelikanen. ’s Avonds lopen we langs het verlaten strand en kijken we naar de prachtige zonsondergang. Tegenover Sandy Island ligt Paradise Beach Club. Een echt levendige kleine restaurant/bar, waar we de eerste avond hebben gegeten. Ze komen je ophalen van je boot en brengen je na het eten weer terug, dit is veel beter dan een ruige dinghy tocht in het donker. Elke woensdagmiddag hebben ze bij de Beachclub een schildermiddag, waar je de naam van je boot op een stuk hout kunt schilderen en deze zal samen met alle andere aan de muur worden bevestigd. Het is tevens een leuke middag om andere cruisers te ontmoeten. We hebben veel andere cruisers ontmoet die net als ons pas zijn gestart met hun zeilavontuur. Zo herkenbaar hoe iedereen de eerste weken hebben ervaren. De cruisers met wat meer ervaringen hebben we bestookt met veel vragen, vooral het verkrijgen van Wifi aan boord van de boot is een onderwerp waar lang over wordt gepraat. Starlink lijkt een goede oplossing te zijn, waar we ons verder in zullen verdiepen. Na vijf dagen Sandy Island is de voorraad aan boord een stuk minder geworden en is het tijd om boodschappen te doen. We motoren we een klein stukje verder naar Hillsborough Bay. Hier liggen we nu voor anker en gaan we, naast de boodschappen doen, opzoek naar een plek met Wifi voor het bijwerken van de website