Anse La Roche

Anse La Roche

Carriacou werd gesticht door de Fransen, maar werd in 1763 samen met Grenada aan de Britten afgestaan. De meerderheid van de inwoners van vandaag is van Afrikaanse afkomst, met de invloed op het eiland voornamelijk Brits, zoals links rijden, hoewel Franse namen nog steeds worden opgemerkt, vooral in het dorp L’Esterre.  Het dorp Windward was de thuisbasis van een groep Schotse botenbouwers die zich hier in de 19e eeuw vestigden.

Anse La Roche is een van de mooie stranden van Carriacou in het Marine Park gebied en onze volgende ankerplek. Dit strand voelt volledig afgesloten van de wereld omdat het wordt omgeven door een dicht loofbos en uitkijkt op niets anders dan de Caribische Zee. Er is een unieke rotsachtige uitloper die lokale vogels aantrekt en waar je mooi kunt snorkelen. Het is ook de thuisbasis van een unieke strandbar ervaring. De baai heeft ruimte voor ongeveer 4 boten. Tijdens zonsondergang drinken we met alle andere cruisers een cocktail en ’s avonds gaan we hier met zijn allen eten. Verse kreeft, rode snapper en conck curry stonden voor iedereen op het menu en alles wordt met elkaar gedeeld.

Alex van SV Mabul heeft nog mooie drone foto’s gemaakt die hij met ons heeft gedeeld. Elke dag hebben we gesnorkeld. Rajesh en Jeroen hebben daarnaast nog meegeholpen om kreeften te vangen en een aantal tips gekregen waarop te letten. Ik ben zeer benieuwd wanneer we onze eerste eigen kreeft hebben gevangen. Wordt vervolgd. We krijgen te horen dat er een erg mooie wandelroute is. De High North Nature Trail. Deze hebben we de volgende dag gelopen. 

Het eerste deel van de High North Nature Trail wandeling is redelijk steil en voert je langs een pad dat niet erg goed gedefinieerd is, maar wel goed aangegeven met rode schildpaden. Het pad slingert door het vrij dichte loofbos dat bestaat uit een verscheidenheid aan bomen planten en struiken. Door de dikte van de vegetatie zijn er beperkte uitzichten en daarom geen externe referentiepunten om je algemene richtingsgevoel te helpen.  We waren bewust van onze omgeving en hierdoor op onze hoede voor de vele prachtige dingen om ons heen. Als we niet uitkeken stapten we op slaperige landschildpadden die rustig op de paden liepen. Ook zagen we een boom die op een giraf leek. Ik maak geen grapje, het lijkt echt op een giraf! Het is gewoon verbazingwekkend waartoe de natuur in staat is, ook al is het totaal per ongeluk. Ook hebben we mieren gezien die druk bezig waren met het transporteren van bladeren. Ook komen we langs overblijfselen van een 2 meter hoge stenen muur, die in de koloniale tijd als vee hok werden gebruikt. In feite wordt aangenomen dat het dateert van rond 1750. Vlak bij de peak wordt het pad weer steiler, maar is het zeer de moeite waard als je die hebt bereikt. Hier kun je genieten van weidse uitzichten langs de westkust van Carriacou, van de hoofdstad Hillsborough tot aan Paradise Beach. Bovendien zie je vanaf hier de drie kleine eilanden die op korte afstand van de westkust liggen: jack-A-Dan, Sandy Island en Mabouya. Iets verder naar beneden lopen kun je de oostkant van Carriacou zien met de prachtige, levendige turquoise wateren van de getijdenlagune die je vlak voor de kust ziet liggen en daarachter zie je het eiland Petit Martinique, Petit Saint Vincent en de Tobago Cays liggen. Na 4 nachten Anse La Roche, waarvan de laatste twee nachten van veel slaap geen sprake was, vanwege het heen en weer schudden van de boot is het tijd om ons anker te lichten en verder te zeilen. We zeilen terug naar Hillsborough Bay en om de voorraad aan boord weer bij te vullen. Eenmaal terug op de boot is het altijd later dan je verwacht en besluiten we hier te overnachten en morgenvroeg door te zeilen naar Grenada. Dit is een zeiltocht van ongeveer 7 uurtje. Die middag koelen we nog wat af in het water en snorkelen we rond in de baai waar we liggen. Snorkelen geeft zo drijvend aan de oppervlakte een ontspannende, bijna meditatieve ervaring in dit kalme water met al die mooie kleurrijke vissen onder je. 

Een lekkere plek om te zitten tijdens een rustige zeiltocht is voor op de punt, ook wel preekstoel genoemd. Jeroen en Rajesh hebben deze mooie zit plek ook bij ons op de boot vervaardigd. We zijn allemaal trots op het mooie resultaat en hij kan goed uitgetest worden tijdens de zeiltocht naar St. George in Grenada. De zon was een uurtje op en de waterlijn ziet er kalm en ontspannen uit. Het lijkt bijna een spiegel zo glad. Vanaf Carriacou is het 49 NM-zeilen en kom je langs verschillende eilanden die bij Grenada horen. Ronde eiland, Caille eiland, Diamond eiland, Large eiland, Saline eiland en fregat eiland. Er staat weinig wind tussen de 8 en 12 knopen en we zeilen met een snelheid van tussen de 3,5 en 6 knopen richting St. George. Onderweg zien we weinig andere zeilboten, wat ons enigszins verbaasd. In verband met het orkaanseizoen zouden hier de meeste boten zijn. We doen er 8 uur over en besluiten om in Port Louis te gaan liggen met onze boot. Er wordt voor de komende 2 weken veel regen voorspeld en dan is het fijn om toch even je benen te kunnen strekken als er ook flink geklust gaat worden aan boord. Daarnaast zal Jeroen geregeld teruggaan naar een bootonderdelen shop voor nog wat extra onderdelen. Port Louis is en een gezellige haven waar we ook meerdere Amel boten zien liggen. Het uitwisselen van informatie over upgrades, reserveonderdelen en/of andere slimmigheidjes neemt zo een paar avonden in beslag. Superleuk en gezellig. 

Grenada is van oorsprong een vulkanisch eiland. Het heeft een bergachtig binnenland en verschillende explosiekraters, waaronder Lake Antoine, Grand Etang Lake en Levera Pond. Het hoogste punt van Grenada is Mount St. Catherine, oplopend tot 840 m boven zeeniveau. Andere grote bergen zijn Mount Granby en South East Mountain. Verschillende kleine rivieren met watervallen stromen vanuit deze bergen de zee in. De kustlijn bevat verschillende baaien, met name aan de zuidkust die is opgesplitst in talloze dunne schiereilanden.

In 1763 heette het vasteland Grenada toen de Britten de controle overnamen van de Fransen die het land La Grenada hadden genoemd. De naam is afkomstig uit Granada, gegeven door de Spanjaarden in de jaren 1520. Toen de Britten de controle herwonnen, faalden ze in hun pogingen om het eiland te ontdoen van Franse invloeden die waren opgelegd sinds 1649 toen de Fransen het eiland vestigden. Tegenwoordig onthullen de eilanden van Grenada invloeden van Indiaanse gebruiken, Franse en Engelse nederzettingen versmolten met Afrikaanse, Oost-Indische en Caribische voorouders. De eerste mensen die zich in Grenada zouden hebben gevestigd, waren de Arawak-sprekende indianen uit Zuid-Amerika. Archeologische vindplaatsen hebben bewijzen van deze kolonisten opgegraven, die bekwame landbouwers en vissers onthullen die hun eigen boten bouwden, met achterlating van vaardigheden die we vandaag de dag nog hebben. Andere archeologische schatten zijn de rotstekeningen in de baai van Duquesne in de parochie van San Marco, waar gravures op grote rotsblokken gezichten en tekeningen uit het verleden weergeven.

Grenada wordt ook wel “Spice Isle”/ “kruiden eiland” genoemd. Lokaal verbouwen ze hier 8 kruiden: De productie van nootmuskaat en foelie maakt al meer dan 100 jaar deel uit van de geschiedenis van Grenada. Het eiland was na Indonesië de tweede grote internationale exporteur ter wereld. Grenada heeft zijn eigen Nutmeg Spice Festival, zo belangrijk in cultuur en industrie hier. De nootmuskaat wordt gebruikt als symbool op de nationale vlag en veel ander promotiemateriaal. Nootmuskaat is de belangrijkste reden waarom het eiland nu het “Spice Isle” wordt genoemd. Naast de nootmuskaat wordt er kurkuma, kaneel, kruidnagel, piment, Laurierblad en gember geproduceerd. Allemaal ingrediënten voor het maken van een heerlijke stoofschotel!