Zeilen in ruw weer!

Zeilen in ruw weer!

De sensatie van zeilen kan echt opwindend zijn, terwijl je over de golven glijdt met de wind in je haren en de zon op je gezicht. Maar wat gebeurt er als het weer omslaat? Wanneer de eens zo kalme wateren schokkerig worden en de wind aantrekt, kan de spanning snel omslaan in angst en zeeziekte. Of je nu een doorgewinterde zeiler bent of een beginner, navigeren door stormachtig weer en de gevolgen daarvan voor je lichaam kan een uitdaging zijn. Vandaag zijn we begonnen aan een wilde zeiltocht naar Gordons Beach op de zuidpunt van Long Island, een zeiltocht van 53 NM met windsnelheden tot 32 knopen en ik kan je vertellen, door de hoge en vooral korte golfslag niet een die prettig was. Rondom ons heen zagen we overal regenbuien, heel bijzonder was het dan ook dat wij geen druppel hebben gevoeld. Helaas voelde Rajesh zich al snel niet lekker en probeerde snel weer te slapen. Hij vocht tegen een ernstig geval van zeeziekte en had pleisters achter zijn oren geplakt in de hoop om de symptomen te verlichten. Jeroen en ik daarentegen voelden ons prima, maar ik kon me niet concentreren op lezen of schrijven. Dus besloot ik om me heen te kijken, opzoek naar tekenen van leven van de onderwaterwereld. Mijn getuur werd een paar uur later beloond, want toen zag ik ze. Walvissen! Ze waren in de verte aan het springen. Ik was zo opgewonden dat ik bleef roepen “Walvissen!”, “Walvissen!” Jeroen had geluk, ook hij zag er ook een springen. Rajesh, die vanuit een diepe slaap wakker werd en toch de cockpit kwam in gerend was te laat. Vanaf dat moment kon ik het niet laten om naar het water te staren, in de hoop dat ze nog een keer te zien of dat ze dichterbij zouden komen, dat gebeurde niet. Net toen we op het punt stonden de baai rond South Point in te gaan, begon onze hengel te draaien als een hamster op een wiel. Beet! We vertraagden de boot en maakten een extra rondje totdat Jeroen en Rajesh een Yellow Jack hadden gevangen, een vis die we nog nooit eerder hadden geproefd. Toen we eenmaal voor anker lagen, ging ik aan het werk om de vis schoon te maken en te marineren voor ons avondeten. We waren nog ver van het strand en omdat we de volgende ochtend onze reis zouden voortzetten, besloten we de bijboot niet te laten zakken. In plaats daarvan gingen Jeroen snorkelen rond de boot, waarschijnlijk in de hoop nog meer vis te vangen! 

 Terwijl de zon ondergaat en de nacht ons omhult, proberen we allemaal in slaap te vallen, maar de meedogenloze golven in de baai maken het bijna onmogelijk. De boot schommelt heen en weer, schokt ons van links naar rechts. Uiteindelijk slagen we erin om in slaap te vallen, maar het is een rusteloze slaap. De volgende ochtend voelen we ons allemaal een beetje brak en besluiten we iets later weg te gaan. Onze bestemming is Clarence Town, dat slechts 30 zeemijl verder naar het noorden ligt. Het zal een zware tocht worden, want er staat een harde wind met 25-30 knopen en de golven zijn hoog en ongecontroleerd komend van alle kanten. Vooral Rajesh heeft het moeilijk. Hij heeft bonzende hoofdpijn en het schommelen van de boot maakt het nog erger. Hij besluit te gaan liggen, in de hoop dat zijn hoofdpijn minder zal worden en zijn zeeziekte op afstand te houden. Als we zuidpunt ronden, realiseren we ons dat we een tijdje tegen de wind en de golven zullen moeten zeilen. In plaats van continu overstag te gaan, besloten we de motor aan te zetten. De boot raakt met harde klappen het water en we voelen dat de golven en stroming ons gevaarlijk dicht bij de rotsen duwen. Plots zien we dat de dieptemeter nog maar 7 meter aan geeft en zie je grote rotsen op de zeebodem. Op dit punt wordt het echt spannend. We moeten vol gas geven om de andere kant op te varen, in een wanhopige poging om uit de buurt van de rotsen te blijven. Ons hart bonst en we houden allemaal onze adem in en vragen ons af of dit het einde van ons avontuur is. Gelukkig weten we na ongeveer 20 minuten de boot in veiligheid te brengen, maar de schrik zat er goed in. We besloten wat verder uit de kust te zeilen dan waarschijnlijk nodig is. We zijn allemaal opgelucht en dankbaar dat we veilig zijn, en we weten dat we blij zullen zijn onze bestemming te bereiken en veilig voor anker te gaan. Terwijl we verder zeilen, kunnen we niet anders dan ons verbazen over de kracht van de wind en de golven. Het is een nederige herinnering aan de ontzagwekkende kracht van de natuur, en we zijn dankbaar dat we deze ervaring ongedeerd hebben doorstaan. Ondanks de moeilijkheden weten we dat dit allemaal deel uitmaakt van het avontuur. Toen we de ingang van de baai bij Clarence Town naderden, werd we door de golven bijna 40 graden opzij geduwd. We hielden ons stevig vast en deden ons best om niet te vallen, terwijl we in de verte tuurden naar de rode en groene boeien die de ingang van de baai markeerden. De baai wordt snel ondiep en we wisten dat het belangrijk voor ons was om tussen de boeien door te navigeren om obstakels te vermijden. Ondanks onze inspanningen konden we alleen de rode boei zien en we wisten dat we op onze zeekaarten op ons B&G-systeem en Navionics op onze telefoon moesten vertrouwen om veilig onze ankerplaats te bereiken. Eindelijk, na wat een eeuwigheid leek, kwamen we aan bij onze ankerplaats. We lieten ons anker zakken en lagen stil, koesterend in de vrede en rust van het kalme water. Alle spanning en stress van deze zeiltocht gleden weg. Het was geen leuke zeiltocht, maar dat hoort er ook bij en er zullen er vast meer volgen zoals deze. Terwijl we de zon achter de horizon zagen ondergaan, bespraken we onze volgende stap. De wind gaat over twee dagen draaien en vanaf het noorden komen, wat betekend of morgenvroeg verder zeilen of wachten tot de wind weer gedraaid is en van het zuidoosten komt. Rajesh voelt zich te slecht om morgenvroeg verder te zeilen, waardoor we besluiten om hier vier dagen te blijven.

Ik moet toegeven dat toen we aankwamen in Clarence Town op Long Island, Bahama’s, ik kristalhelder water en witte zandstranden verwachtte, geen haaien, haaien en nog eens haaien! We konden onze ogen niet geloven toen we er vijf zagen zwemmen bij de dinghysteiger waar we aan land moesten en later hoorden dat er ook in de haven diverse haaien rondzwemmen. We wisten wel beter dan in het water te springen. Die haaien zagen er behoorlijk hongerig uit en ik wist niet zeker of ik hun volgende maaltijd wilde worden. De vissers kunnen hier bij de dinghysteiger hun vangsten direct schoonmaken en gooiden de resten in het water zodat de haaien ervan konden smullen. Om het beter te kunnen bekijken, bevestigden we een GoPro aan een stok en maakten we enkele foto’s en filmpjes van de haaien, terwijl ik mijn ledematen kon behouden. Het was opwindend en angstaanjagend tegelijk! Onze boot lag op nog geen 100 meter hier vandaan. 

We besloten een auto te huren om het binnenland te verkennen. Onze eerste stop was Deans Bluehole, een 202 meter diep “gat” vlakbij de kustlijn waar wereldkampioenschappen freediven worden gehouden. Het was erg verleidelijk om direct onze zwemspullen aan te trekken en hier te blijven, maar we wilden ook nog wat verder rijden om te zien wat het eiland nog meer te bieden had. Terwijl we rondreden, kwamen we een bord tegen met de tekst “Shrimp Hole” met een pijl die naar een verwoeste kerk wees. We besloten om op onderzoek uit te gaan en het bord naar de “Shrimp hole” te volgen. Na een korte wandeling kwamen we aan bij de ingang van een grot met water erin. Dit was de “Shrimp hole”. We trokken onze zwemspullen aan en sprongen in het water. Tot onze verbazing was het water kristalhelder en gevuld met kleine oranje/roze garnalen die overal om ons heen op de rotsen zaten of zwommen. Sommigen van hen zwommen zelfs ondersteboven toen ze ons naderden, wat hilarisch was om te zien. We konden ons geluk niet geloven dat we dit verborgen juweeltje tegenkwamen. Na een tijdje zwemmen en verkennen, besloten we voordat we teruggingen naar Deans Bluehole ergens een hapje te eten. Een lastigere opdracht dan gedacht en we kwamen uiteindelijk bij een “take away”, waar we toch ook konden gaan zitten. De maaltijd bestond uit een kippenpoot met rijst en het smaakte verassend lekker. Toen we terugreden naar Deans Blue Hole, vingen onze ogen een glimp op van een meer met twee flamingo’s op de oevers. Deze vogels met hun kenmerkende roze veren en spindelachtige poten blijven bijzonder om te zien. Bij Deans Blue Hole, zagen we een diverse mensen die een poging waagde om te freediven. We wisten dat we niet konden concurreren met hun vaardigheden, dus namen we genoegen met een ontspannende duik langs de randen en snorkelden er rondom heen. Je kunt zo’n 30 meter naar benende kijken, daarna is alles pitch black! Ik krijg het al benauwd als ik eraan denk om zover naar beneden te moeten heb dan ook respect voor de kampioen Arnaud Jerald en kampioene Alenka Artnik die hier een record hebben staan van 120m! Aan het einde van de dag maakt Rajesh nog een aantal mooie foto’s met de drone. Een mooie afsluiting van deze dag. 

Die nacht zeilen we verder naar Cat Island, New Bight baai. Een zeiltocht van 82,5 NM waar we ongeveer 14 uur over zullen doen. We vertrekken om 02.00 uur en navigeren op de zeekaarten de baai uit bij Clarence Town. Gelukkig was de zee kalm en vredig, een welkome afwisseling van het ruige weer dat we hadden toen we aankwamen en zeilen met halve wind richting het Noorden. We windsnelheid is tussen de 16 en 25 knopen en de golven ongeveer een halve meter en de boot zeilt rustig door het water. Ik ga nog 2 uurtjes terug naar bed, terwijl Jeroen de eerste wacht houdt. Doordat we redelijk dicht bij land zeilen, heeft Jeroen internet bereik en kletst hij een tijdje met zijn ouders, die net wakker zijn in Spanje. Om 05.30 uur los ik Jeroen af en kan ik van de zon die langzaam opkomt en hoef verder niet veel aan de zeilen te veranderen. Het beloofd een mooie heldere dag te worden. Ik kan me geen betere plek voorstellen dan hier, in de cockpit, met de wind door mijn haren en de zon die langzaam opkomt en schijnt op mijn gezicht. Rajesh neemt de wacht over vanaf 8.00 uur en ik doe mijn ogen nog even dicht in de cockpit. Een uurtje later wordt er hard geroepen; “Dolfijnen!” We zijn volledig in extase als we dolfijnen langs de boot en voor bij de boeg hebben en de euforie bleef de rest van de reis bij ons. Het is en blijft toch het perfecte plaatje wat je voor ogen hebt van een mooie zeiltocht. Zon, blauwe zee, een lekker windje die je rustig de juiste richting opduwt en dolfijnen langs de boot en voor bij de boeg. Na 12 uur zeilen bereiken we New Bight baai. Zodra we aankwamen zeilen, werden we weggeblazen door de grootte van de baai – het was enorm! Het water was al ver uit de kust behoorlijk ondiep, zo’n 3 meter en omdat het vloed was, besloten we iets verder uit de kust voor anker te gaan.

Nadat we de bijboot hadden neergelaten en de buitenboordmotor hadden gemonteerd, gingen we met onze dieptemeter op onderzoek uit of we nog een stuk dichter bij de kust konden ankeren. Dit was zeker het geval en toen we terug op de boot waren, startten we de motor en varen we nog een stukje verder naar voren.  Toen we ons anker lieten zakken en ons klaarmaakten om aan land te gaan, waren we opgewonden om de “stad” New Bight te verkennen. Tot onze verbazing bestond de stad uit slechts 4 kleine restaurants en 3 bars een slaperig gehucht met 5 locals aan de bar, waarvan 2 politieagenten. We blijven hier 2 a 3 dagen afhankelijk van de wind. Vanaf hier zeilen we verder naar de Exumas. Een deel van de Bahama’s waar we erg naar uitkijken.