Overtocht van Cooper Island (Britse Maagdeneilanden) naar Sint-Maarten

Overtocht van Cooper Island (Britse Maagdeneilanden) naar Sint-Maarten 

Op 27 juli 2022 zijn we om 10.00 uur vertrokken voor onze passage naar Sint-Maarten. In deze tijd van het jaar komt de wind maar zelden uit de juiste hoek, hierdoor wisten we dat we recht tegen de wind moesten. Dit betekent dat we diverse malen overstag zullen moeten gaan om bij Sint-Maarten te kunnen komen. Een tocht van normaal 90 NM zal dan in ene keer 165 NM worden en hierdoor zal de tocht ongeveer 24 uur in beslag nemen. Vanuit Nederland hebben we spullen verstuurd naar Sint-Maarten en dit zal onze eerste prioriteit zijn om te regelen dat we alle spullen aan boord krijgen van onze boot. Nu eerst de overtocht. 

Alle drie zijn we in een euforische stemming als we ’s morgens wakker worden. Vandaag zullen we de Britse Maagdeneilanden achter ons laten en vertrekken we naar een nieuw te ontdekken eiland Sint-Maarten. Onze eerste gezamenlijke passage. De zon brand hard en er staat een windje van rond de 20 knopen. Om 10 uur hebben we de zee een slokje rum gegeven en de blessing gevraagd voor een goede passage, daarna hebben we de lijnen losgemaakt van de mooring op Cooper Island en de zeilen gehesen. We zijn nu officieel onderweg. Na nog geen 10 minuten zeilen stopt onze windmeter ermee. Grote vraagtekens waarom. Hierdoor kunnen we niet zien hoe hard het waait en uit welke richting de wind komt. Na het nodige WhatsApp contact met de verkoper van de windmeter (hij zit er namelijk net twee weken nieuw op), besluiten we om door te varen. We hebben een vlaggetje goed in het zicht opgehangen om de windrichting goed te kunnen zien. Na 5 uurtjes zeilen zitten we op de Caribische zee en ligt de Britse Maagdeneilanden officieel achter ons.

De wind is toegenomen naar ongeveer 25 knopen en de zee heeft veel korte golven achter elkaar. Doordat je ze hoog mogelijk aan de wind probeert te blijven zeilen betekent dit dat de boot soms met een harde klappen op het water komt. Veel nieuwe geluiden krijgen we te horen die de boot maakt en we proberen deze geluiden allemaal in ons opnemen. Zo nu en dan valt er iets binnen van zijn plek af, dit is een klein leermoment dat we soms dingen anders moeten inrichten en/of opruimen voor een passage. We hebben alle drie de zeilen gehesen: de Genua (iets groter zeil dan een fok voor op de boot), het grootzeil en de mizzen (tweede zeil van onze tweede mast) en de boot gaat als een speer met 7,4 knopen.

Kijkend vanaf achter het roer neem ik de omgeving in me op, de golvende zee met witte schuimkopjes, de verschillende soorten en kleuren wolken. In de verte achter ons boven Anegada zie ik regen uit de wolken komen. Zo nu en dan zie ik een groep vliegende vissen boven het water uitspringen en af en toe krijg een splash water over de boot en voel je de waterdruppels in je gezicht. Als je met je tong langs je lippen gaat dan proef je de zilte zoute smaak van het water. Jeroen en Rajesh liggen beide te slapen in de cockpit. De wind blijft constant en we hoeven de zeilen niet veel aan te passen. Er is nog een andere catamaran die dezelfde kant op gaat (en ook zijn AIS aan heeft staan) en net iets voor ons vaart zien we op ons kaartplotter. Rond 19 uur begint de zon onder te gaan.

Onze eerste zonsondergang op zee. Het is altijd een mooi gezicht ook al verdwijnt de zon achter de wolken, de lucht kleurt oranje en hierdoor lijkt het of de lucht in brand staat. Langzaam wordt het donker en neemt Jeroen het van mij over. Al snel merk ik doordat ik de horizon niet meer zie ik iets last begin te krijgen van zeeziekte. Ook Jeroen en Rajesh klagen hierover en we hebben allemaal zeeziekte pleisters achter onze oren geplakt. Bij Jeroen werken ze het snelst en alleen hij heeft ’s avonds wat warm gegeten. Dit had ik vooraf al gekookt wat alleen iets hoefde te worden opgewarmd. Rajesh had het iets moeilijker en hing uiteindelijk over de reling om zijn nog niet verteerde middageten aan vissen in de zee te geven. Hij is binnen gaan liggen slapen. Ik lag in de cockpit met een handdoekje over me heen en voelde me vooral wat weeïg. We hebben de zeilen iets gereefd (kleiner gemaakt) en we zeilden met een snelheid tussen de 4 en 7 knopen. Het was een heldere nacht met veel sterren. De golven werden hoger en kwamen korter op elkaar hierdoor stampt de boot verder door de zee. Ondanks alles doen we dit met een smile op onze zielen, misschien iets minder op onze gezichten op dat moment. Rond 1.45 am kwam Rajesh weer boven dat hij zich weer goed voelde en nam het van Jeroen over. Helaas kreeg hij binnen 20 minuten weer last van zeeziekte dat ik het heb overgenomen en Rajesh ook buiten lag in de cockpit. Als ik stond kon ik in de verte waarschijnlijk 2 eilanden zien waar licht vandaan kwam en hierdoor kon ik daar ook de horizon zien. Ik heb me hierop geconcentreerd en hierdoor ging alles goed. Af en toe kreeg ik een grote splash water in mijn gezicht wat verfrissend was en waardoor je weer echt wakker was. Rond 4.15 uur heeft Jeroen het weer overgenomen en kon ik mijn ogen even dicht doen. Rond 5 am begon het lichter te worden in de lucht en om 05.30 uur kwam de zon op. Wat een mooi en fijn moment is dit. Niet alleen onze zielen, maar ook onze gezichten krijgen weer een big smile. Door de hoge golven worden we verder van onze koers afgeworpen en hebben we wat vaker overstag moeten gaan, maar om 13.15 uur zeilen we Great Bay in van Sint-Maarten. We zijn veilig over, we zijn trots en voelen ons (weer) goed.

Het eerste wat gedaan moet worden is je melden bij de immigratie. Helaas waren we hiervoor net te laat in Great Bay. Hierdoor hebben we besloten om naar Simpson Bay te varen naar een groter immigratiekantoor. Dit is nog een half uurtje varen op de motor. In Simpson Bay is het gelukt om in te checken. Die avond zijn we lekker uit eten geweest bij een Indiaas restaurant waarna we terug op de boot allemaal zijn gaan douchen en vroeg naar bed zijn gegaan. We hebben allemaal 12 uur geslapen!