Onze laatste week op Martinique

“ Er is niets mis met genieten van het kijken naar het oppervlak van de oceaan zelf, behalve dat wanneer je eindelijk ziet wat er onder water gebeurt, je je realiseert dat je het hele punt van de oceaan hebt gemist. De hele tijd aan de oppervlakte blijven is zoals naar het circus gaan en naar de buitenkant van de tent staren” van Dave Berry

Met deze quote begint het boek: Het geheime leven van de oceaan van Frauke Bagusche. Ik moest gelijk aan Rajesh en mezelf denken. Al vanaf dat ik een klein meisje was (ja ik ben echt ook klein geweest J) ben ik gek op water, maar dan wel vanaf een afstandje. Ik kon uren kijken naar de woeste golven van de zee, naar de vrachtschepen, zeilboten, surfers en zwemmers. Ik fantaseerde er uren op los dat ik een zeemeermin of dolfijn wilde zijn. Want diep vanbinnen wilde ik ook op en in dat water zijn, maar de diepte van de zee, de kracht van de golven en het onbekende onderwater zorgde ervoor dat ik geen stap verder de zee in durfde dan tot mijn knieën. Toen ik Jeroen leerde kennen, bleek al snel dat windsurfen zijn grootste passie was en dat elke schoolvakantie die hij had, van april tot en met oktober, hij ging windsurfen in Workum en zijn grote wens was om ooit te leren duiken. Dat wilde ik ook! Daar stond ik dan 7 jaar later aan de rand van het zwembad in Egypte, met angstzweet tussen mijn bilnaad en paniek in mijn ogen, volledig gehuld in mijn duikuitrusting. Mijn eerste duik les.  De les ging goed tot ik, onder water, mijn duikbril in zijn geheel van mijn gezicht moest halen en dan weer opzetten. Bij het opzetten van de duikbril ademde ik eerst in door mijn neus. FOUT! Ik schoot omhoog en kwam al proestend bovenwater (diepte van het zwembad is maar 2 meter).  Deze oefening was cruciaal en ik zou niet de zee in mogen als ik dit niet onder de knie kreeg. Na diverse mislukte pogingen lukte het me uiteindelijk 1 x. Ik wist dat als we onze eerste duik les op zee zouden krijgen we al deze oefeningen opnieuw moesten laten zien, maar dan op 10 meter diepte. Daar gingen we 2 dagen later met een boot de zee op. Ik keek Jeroen smekend en in paniek aan, maar die zei alleen maar je kunt het! Daar ging ik, de diepte in en ik wist niet dat het kon, maar je kan echt huilen onder water. Alles werd stil om me heen en doodsbang keek ik om me heen of er al zeemonsters aankwamen om mee de diepte in te trekken. Jeroen vlak onder mij die mijn buddy was. Ik kan me nog goed herinneren dat ik direct betoverd was door de kleuren en vormen van het koraal en de vissen. Adembenemend mooi. Ik hield Jeroen zijn hand stevig vast, heel langzaam kon ik me ontspannen en begreep ik wat ik al die tijd gemist had door alleen naar het wateroppervlak te hebben gekeken. De rust, ruimte, de geluiden onder water die de vissen maken. Alles kreeg vanaf dat moment een andere betekenis. Mijn angst voor diep water had ik overwonnen… tot ik, 12 jaar later, tijdens het windsurfen op het Grevelingen meer viel en mijn trapeze vast bleef zitten en ik niet onder het zeil vandaan kon komen. Jeroen heeft me op het nippertje weten te redden! Ik heb ontzag voor de dieptes en krachten van de zeeën en oceanen en respect voor alle bewoners erin. Duiken en snorkelen doe ik met zeer veel plezier, zolang de zichtbaarheid in het water goed is. Mijn grootste angst is en blijft verdrinken, maar ik weet ook dat ik hier hoor te zijn en ik dit moet doen. Toen wij Rajesh leerden kennen kon hij niet zwemmen en water trok hem niet echt. Hij houdt meer van de bergen, sneeuw en koudere landen. We hebben Rajesh leren zwemmen tijdens onze eerste gezamenlijke vakantie door India in een zwembad. Zwemmen in zee of windsurfen zijn niet zijn grootste hobby’s geworden, maar fotograferen wel. Een paar jaar later hebben we twee van zijn beste vrienden in India meegenomen op een vakantie naar de zee. Die hadden ze nog nooit in het echt gezien en dat wilden ze wel heel graag. Je kon daar vanaf het strand een klein koraalrif zien. We hebben snorkelspullen gehuurd en zijn met ze wezen snorkelen. Alle drie keken ze angstig en gespannen en ik kon me zo goed inleven wat er door ze heen moest gaan. Nadat we ze eerst les hebben gegeven in het ademen door de snorkel zijn we langzaam richting het koraalrif gegaan. Ze waren niet meer uit het water te krijgen zo gefascineerd waren ze op de wondere wereld onder water. Wat was het mooi om te zien hoe deze ervaring ze allemaal op een andere manier heeft leren kijken naar de zee. Net als dat het bij mij had gedaan. Nu snorkelt Rajesh uren en ik bedoel ook echt uren rond om de onder water wereld te verkennen en te bewonderen. Rajesh zijn angsten voor water zijn weg en ik ben trots om te zien hoe hij geniet. 

Wij lagen de afgelopen 5 dagen in een haven waar één achterstag(staaldraad) zou worden vervangen. Verstopt onder de bouten bleek de schakel echter op diverse plekken scheurtjes in het metaal te hebben en dit kan ook bij de andere 14 het geval zijn! We hebben hierdoor de beslissing genomen om alle verstagingen te laten vervangen. Het is even slikken, maar achteraf zijn we zo blij dat we dat gedaan hebben. Veiligheid gaat boven alles en ook bij diverse andere verstagingen bleek er scheurtjes in het metaal te zitten. Omdat deze staaldraden de masten omhooghouden moet je er toch niet aan denken dat je midden op zee bij een grote oversteek je mast breekt doordat de staaldraden het begeven. Dit gaf ons tevens de mogelijkheid om 2 dagen een auto huren en meer van het eiland te zien. In Martinique heb je buiten de hoofdstad echt een auto nodig. Taxi’s zijn kostbaar en hierdoor voor ons geen optie. Verspreid over het eiland tref je prachtige bananenplantages en suikerrietvelden. Voor Martinique is dit het voornaamste exportproduct de bananen. De grote smaakmaker van dit eiland de rum. Er zijn nog diverse distilleerderijen op het eiland met als oudste de Rhum Clément. Deze plantages en velden zijn een mooie afwisseling met het heuvelachtige landschap met ongerepte tropische wouden. Een van onze wandeltochten kwam langs “mémorial de l’anse cafard” (le diamant, Martinique) Dit monument, dat uitkijkt over de zee, herdenkt zowel de tot slaaf gemaakte mensen die omkwamen bij een schipbreuk voor de kust van Martinique in 1830, als meer in het algemeen, de tienduizenden tot slaaf gemaakte Afrikanen die naar Martinique werden gebracht als onderdeel van de trans-Atlantische slavenhandel.  De 15 stenen figuren zijn gerangschikt in een driehoek en worden gepresenteerd als geabstraheerde, geometrische vormen, waarbij alle individualiserende gezichts- of lichaamskenmerken worden weggenomen.  De figuren kijken naar de oceaan, leunen naar voren, hun ogen naar beneden gericht en hun monden open, alsof ze een schreeuw uitspreken.

In een haven liggen kent vele voordelen, water en elektriciteit zijn aanwezig, je kunt lopend een boodschapje doen als je iets bent vergeten, maar het kent ook nadelen. In de haven is het windstil, benauwd warm, geen mogelijkheden om te zwemmen en muggen die hongerig op je zitten te wachten. Na 5 dagen in de haven waren we blij dat we een baai op konden zoeken. We wachten nog op een stuk gereedschap die we hadden geleend van de technische dienst van Amel en hebben laten kopiëren, een moersleutel grootte 65 om de moer van ons roer mee aan te kunnen draaien die voorkomt dat er water langs het roer naar binnen sijpelt. Deze komt over 3 a 4 dagen binnen. Daarna zeilen we richting de eilandengroep Sint Vincent en de Grenadines. We zullen naar Bequia Island zeilen dat deel uitmaakt van de Grenadines, waar weer een nieuw avontuur op ons wacht.