Feestdagen rond de wereld

Feestdagen rond de wereld

De feestdagen in Nederland brengen altijd een bijzondere sfeer met zich mee. Het is een tijd waarin de dagen korter worden, maar de avonden des te meer oplichten door de kerstverlichting die overal verschijnt. Van fonkelende lichtjes in bomen tot indrukwekkende tuindecoraties met complete kerstsleeën en rendieren, sommige voortuinen lijken regelrechte kerstshows!

Buiten voel je de kou steeds meer in je wangen prikken, terwijl binnen de gezelligheid groeit. Dekentjes worden weer op de bank gelegd, en er gaat niets boven een mok dampende thee, koffie of chocolademelk met een flinke toef slagroom om warm te blijven.

Er heerst een gezellige sfeer van geheimzinnigheid, op dit moment in het huis van mijn zusje. We zijn namelijk allemaal druk in de weer, met het vinden van een leuk cadeau voor degene die we getrokken hebben voor onder de kerstboom. Het is een tijd waarin alles net een beetje meer straalt, zowel letterlijk als figuurlijk. 

Terwijl ik van alle gezelligheid met deze dagen geniet om ze door te brengen met familie, vieren de mannen de kerstdagen in Fakarava met zes andere boten. Hoe vergaat het hun op dit moment en hoe verloopt alles nu ik even niet op de boot ben. Jeroen en Rajesh hebben hier zelf een stukje over geschreven.

Brievenpost van de mannen

Jeroen:
Al 34 jaar samen, 29 jaar getrouwd, en inmiddels al tweeënhalf jaar samen zeilend op onze boot. Nu, voor het eerst, vier maanden zonder elkaar. Het voelt bijzonder en een beetje vreemd.

Praktisch gezien verwachten we geen problemen. We zijn allebei zelfstandig en weten ons goed te redden. Aagje is ondernemend, sociaal, en niet bang om alleen te reizen. Ze heeft een sterke band met familie, vrienden en zelfs oud cliënten. Terug in Nederland wordt ze met open armen ontvangen en zal ze eerder te druk zijn dan zich eenzaam voelen.

Op de boot gaat het leven ook gewoon door. Ik heb al op jonge leeftijd leren koken en weet me prima te redden met huishoudelijke taken. Samen met Rajesh pakken we het koken, broodbakken en wassen op. Aagje heeft ons zelfs een receptenboek achtergelaten met al onze favoriete gerechten, dus wat dat betreft verandert er niet veel.

Dit schrijf ik op 3 januari 2025. Ondertussen is het al ruim twee maanden geleden dat Aagje naar Nederland is vertrokken. Hoe gaat het nu écht zonder haar?

Wat me opvalt, is dat we elkaar veel meer te vertellen hebben. We maken onafhankelijk van elkaar van alles mee en delen dit graag met elkaar. We beeldbellen elke dag, vaak zelfs twee keer per dag, net zoals in onze verkeringstijd. Die momenten koester ik enorm.

Op het water hebben we inmiddels een fijn netwerk van vrienden en bekenden opgebouwd. Regelmatig komen we elkaar tegen op verschillende ankerplekken. Dat sociale contact zorgt ervoor dat we ons niet alleen voelen. Zo vierden we Kerst en Oud & Nieuw op een idyllische ankerplek met Barbara en Ralph op hun boot Lille Venn, samen met andere zeilers.

Wanneer ik Aagje spreek en zie hoe ze geniet van haar tijd in Nederland – vooral van het weerzien met alle mensen die belangrijk voor haar en ons zijn – besef ik dat deze keuze goed is geweest. Het gemis van haar aanwezigheid wordt daardoor minder zwaar.

Er is ook een ander positief aspect: met z’n tweeën de boot runnen betekent dat Rajesh een actievere rol moet spelen. Hij neemt het zeilen, manoeuvreren en navigeren op zich, en dat doet hij uitstekend. Het is mooi om te zien hoe hij in de afgelopen jaren een volwaardige zeeman is geworden.

Nog twee maanden en Aagje is weer bij ons. Tot die tijd hebben we genoeg te doen: de accu’s vervangen, de watermaker repareren, de 11 lieren onderhouden, de verstaging controleren, en een nieuw kastje timmeren. Het lijkt erop dat we het nog druk krijgen en weinig tijd hebben om stil te staan bij het gemis.

Maar toch, lieverd, ik zal ontzettend blij zijn als je er weer bent. Want samen is en blijft het allerleukst!

Rajesh;
Sinds we begonnen met zeilen, ben je nog nooit zo lang weg geweest. Het voelt vreemd om je de afgelopen twee maanden niet hier te hebben. Er zijn een paar dingen veranderd op My Motu sinds je vertrokken bent.

Voor mij persoonlijk zijn deze veranderingen een kans geweest om te groeien en me aan te passen. Toen je hier was, nam jij zoveel verantwoordelijkheden op je – koken, de boot sturen, de was doen en plannen maken voor wat er daarna komt. Nu hebben wij die taken zelf op ons moeten nemen.

Ik ben degene die nu meestal de boot stuurt, wat een grote aanpassing is geweest. We missen allemaal je heerlijke maaltijden, maar dankzij je receptenboek leren we koken en worden we zelfs creatief in de keuken. De was doen is niet zo’n grote klus, maar toen jij het deed, rook de was altijd zo heerlijk fris, het zijn juist die kleine dingen die we het meest missen.

Wat ik echter het meest mis, is samen zeilen. We waren zo’n geweldig team, en zonder jou voelt het gewoon niet compleet.

Met je bijna elke dag videobellen laat het toch een beetje voelen alsof je dichtbij bent, en dat helpt om de afstand te overbruggen. Zoals je weet, brengen we ook tijd door met andere zeilers, vooral de bemanning van Lille Venn. Samen doen we leuke activiteiten, wat ervoor zorgt dat we blijven genieten van het leven op het water.

Ik ben zo blij voor je dat je nu tijd kunt doorbrengen met je dierbaren. En ik weet dat je over slechts twee maanden weer bij ons bent.

Ik hou ontzettend veel van je, Mama.

Hoewel onze feestdagen op twee totaal verschillende plekken worden gevierd, blijven we dicht bij elkaar, in gedachten en via onze verhalen. Het gemis wordt verzacht door de wetenschap dat het tijdelijk is en dat we straks weer samen zijn, waar we ook op de wereld mogen zijn.

Dit jaar vierde ik Oud en Nieuw op een heel bijzondere plek: Finestrat in Spanje. Hier overwinteren Jeroens ouders, zijn zus en zwager. In vijf dagen werd ik door hen helemaal in de watten gelegd. Samen verkenden we de omgeving, genoten we van sangria op zonovergoten terrassen en sloten we de avonden steevast af met gezellige spelletjes, een traditie die nergens lijkt te ontbreken. 

Zelfs in Spanje konden we een stukje Hollandse nostalgie terugbrengen: Mijn schoonvader wist waar ze echte oliebollen verkochten! Een smakelijke herinnering aan thuis. Op oudejaarsavond proostten we met champagne op het nieuwe jaar, omringd door gezelligheid en liefde. Nieuwjaarsdag werd traditioneel gestart met een nieuwjaarsduik. Zelf sloeg ik die over! Met 11,1 graden watertemperatuur was dat me iets te fris! Maar mijn schoonvader en schoonzus bewezen ware bikkels te zijn. Wat was het fijn om weer even samen te zijn en deze dagen op zo’n bijzondere manier te beleven.

De feestdagen laten zien hoe belangrijk verbondenheid is, ongeacht waar je bent. Of het nu in Nederland of in Spanje is met familie, of op een boot ergens op de oceaan, het draait om de momenten die je samen deelt.

De brieven van Jeroen en Rajesh maken duidelijk dat afstand misschien lastig is, maar ook de waardering voor elkaar kan versterken. Tegelijkertijd laten ze zien hoe flexibel je kunt zijn en hoe je, zelfs als dingen anders lopen, nieuwe manieren vindt om het beste ervan te maken.

Het belangrijkste is dat de feestdagen niet afhankelijk zijn van waar je bent of hoe je ze viert. Het gaat om de mensen met wie je die tijd deelt en de herinneringen die je samen maakt. Uiteindelijk zijn het die momenten die ervoor zorgen dat de feestdagen altijd bijzonder blijven.