Bijna terug naar de Stille Oceaan – en een bijzondere mijlpaal

Bijna terug naar de Stille Oceaan – en een bijzondere mijlpaal

En dan is het bijna zover. Mijn laatste week in Nederland is ingegaan, en wat is de tijd gevlogen! Het voelt alsof ik nog maar net geland ben, en nu sta ik alweer op het punt om mijn koffers te pakken. De afgelopen maanden waren een wervelwind van werken, wennen aan het koude weer, genieten van Hollandse lekkernijen en, vooral, zoveel mogelijk dierbaren opzoeken.

Met mijn agenda tot de nok toe gevuld, reed ik na mijn werk kriskras door Nederland om bij te praten met vrienden en familie. Toch was de tijd te kort, en het spijt me als ik niet bij iedereen langs ben geweest. Hopelijk kruisen onze wegen zich weer, ergens ter wereld.

Een bijzondere mijlpaal

Tussen al die bijzondere momenten was er één extra speciaal: ik vierde mijn 50ste verjaardag. Iedereen die me kent, weet dat ik liever niet in de schijnwerpers sta—en al helemaal niet op mijn verjaardag. Maar dit keer kwam ik er niet onderuit.

Om 05.45 uur werd ik wakker gezongen door Hanneke, Teunis, Tessa en Jasper. Ze hadden mijn hele kamer versierd met vlaggetjes en enorme ‘50’-ballonnen. Een halve eeuw jong ben ik nu. Beneden wachtte een mand vol cadeautjes, die ik meteen mocht uitpakken. Ik ben flink in de watten gelegd!

Ook op mijn werk werd ik verrast. Mijn collega Wendy had mijn kamer feestelijk versierd met Sahara-vlaggetjes en ballonnen, allemaal met ‘50’ erop. Dit zorgde voor hilarische gesprekken met cliënten en de nodige grappen en grollen. En alsof dat nog niet genoeg was, gaf ik dat weekend een feestje voor mijn familie. Het was zo fijn om iedereen weer even bij elkaar te hebben, te lachen, herinneringen op te halen en gewoon samen te zijn. 

Tahanea

Terwijl de avond viel over Tahanea, trokken Jeroen en Rajesh op expeditie, eerst samen met Ralph en later met een hele groep, gewapend met zaklampen en een flinke dosis nieuwsgierigheid. Hun missie? Het opsporen van de mythische kokoskrab, de gigant van het land. En met succes! In het schijnsel van hun lampen doemden de indrukwekkende wezens op, hun massieve scharen en kleurrijke pantser schitterend in tinten van diepblauw en roodbruin. Geruisloos bewogen ze over de bosgrond, hun krachtige poten moeiteloos klauwend in boomstammen, omhoog de duisternis in. Een bijna buitenaards schouwspel voor wie ze nog nooit in actie had gezien.

Het is fascinerend hoe deze oersterke krabben met hun enorme scharen moeiteloos een kokosnoot openbreken, een vaardigheid die hen hun naam heeft gegeven. Maar ze staan ook bekend om hun opportunisme – en dat voedt de hardnekkige theorie dat kokoskrabben mogelijk de overblijfselen van Amelia Earhart hebben opgegeten na haar verdwijning op Nikumaroro (Kiribati). Bewijs ontbreekt, maar het idee dat deze robuuste krabben ooit een rol speelden in een van de grootste mysteries van de luchtvaartgeschiedenis, maakt hun verschijning in het maanlicht des te fascinerender.

De hamerhaai – een legendarische verschijning in de atollen, vaak besproken, maar zelden door onszelf waargenomen. We hadden verhalen gehoord van andere zeilers en duikers die dit majestueuze roofdier hier hadden gespot, maar zelf hadden we er nog geen gezien. Tot nu.

Jeroen, Rajesh en Ralph waren aan het snorkelen bij de middenpass van Tahanea, genietend van het heldere water en de overvloed aan zeeleven, toen Jeroen plotseling, op slechts vijf meter diepte, een schaduw onder zich zag bewegen. In een fractie van een seconde kreeg die schaduw vorm – de iconische, breed uitwaaierende kop, de gestroomlijnde vinnen. Een hamerhaai! Een korte schokgolf ging door hem heen; deze haaien zijn indrukwekkend groot, en het onverwachte moment gaf een adrenalinekick. Maar de haai gleed kalm en majestueus door het water, alsof hij hen nauwelijks een blik waardig gunde. Rajesh wist het hele tafereel vast te leggen op film.

Op naar nieuwe avonturen

En nu kijk ik vooruit. Er staat nog een belangrijke taak op mij te wachten, want mijn ticket terug naar Frans-Polynesië brengt me slechts tot Tahiti. Jeroen en Rajesh zijn inmiddels in Makemo aangekomen en wilden eigenlijk verder zeilen naar Hao. Helaas waren er geen tickets meer te verkrijgen naar Hao, maar gelukkig nog wel naar Makemo.

Tussen alle drukte door heb ik mijn ticket geboekt van Tahiti naar Makemo, een atoll waar de tijd zich niets aantrekt van haast en waar het ritme van de golven en de passaatwind de dagen bepalen. Over een week verruil ik de Nederlandse winter voor zonovergoten lagunes en het eindeloze blauw van de Stille Oceaan.

Maar eerst… de laatste ontmoetingen, de laatste kopjes koffie en afscheid nemen van iedereen. Het blijft een gek idee om weer weg te gaan, om weer een andere realiteit in te stappen. Maar ik weet ook: daar, aan de andere kant van de wereld, wacht een nieuw hoofdstuk op me. En ik kan niet wachten om het te beginnen.