Harde wind, zwarte stiften en de reis van Dot

Herfst in Fiji. Dat klinkt bijna onmogelijk. Wanneer mensen aan Fiji denken, zien ze waarschijnlijk wuivende palmbomen, een strakblauwe lucht en eindeloze dagen in zwemkleding voor zich, maar kort na onze aankomst in Fulaga breekt een lange periode met harde wind aan. Vooral de zuidelijke wind brengt ongebruikelijk koude lucht met zich mee. Regenbuien trekken over de lagune, de wind giert rond My Motu en de temperatuur daalt zoveel dat het soms aangenamer is om in het water te liggen dan erbuiten te staan.

We eten niet langer buiten in de kuip, maar verhuizen met onze borden naar de tafel in de kajuit. Ook de spelletjes worden voortaan binnen gespeeld en ’s nachts kruipen we ineens weer onder een dun dekbedje, iets wat wij in Fiji niet vaak nodig hebben. Buiten lijkt het leven in Fulaga tijdelijk tot stilstand te zijn gekomen, maar juist binnen ontstaat er van alles.

We liggen veilig voor anker tussen de grillige kalkstenen eilandjes die verspreid door de lagune liggen. Onder My Motu is het water helder en op slechts vijf meter diepte heeft het anker zich stevig vastgebeten in de zandbodem. Het voelt vertrouwd om hier weer te zijn. Misschien komt het door de beschutte ankerplek, door de bijzondere vormen en kleuren om ons heen of door de mensen die we hier opnieuw ontmoeten, maar Fulaga geeft ons nog altijd dat gevoel dat wij voorlopig nergens anders hoeven te zijn.

Paspoort II ligt er al en later zien we ook Skylark weer terug. Skylark ligt inmiddels al twee maanden in Fulaga en Phil en Jacqui behoren tot de fanatieke wingfoilers. Niet veel later komt ook Songster de lagune binnen, mensen die we al sinds Frans-Polynesië kennen. Dat blijft een van de mooiste kanten van dit leven: soms verlies je elkaar maandenlang uit het oog, vaart iedereen zijn eigen route en weet je niet of en waar je elkaar weer zult tegenkomen. Totdat er ineens een bekende boot de lagune binnenvaart en het voelt alsof je elkaar pas gisteren voor het laatst hebt gezien.

Niet lang na onze aankomst gaan we op de koffie bij Akky en Helwi. Het wordt een ontzettend gezellige middag waarin we uitgebreid bijkletsen, verhalen uitwisselen en al snel over creativiteit en kunst beginnen te praten. Akky is zelf ook heel creatief en we spreken af dat we binnenkort samen zullen gaan schilderen. Omdat het op dit moment slecht weer is en het ernaar uitziet dat dat voorlopig zo blijft, zullen we genoeg tijd hebben om in Fulaga door te brengen; die afspraak hoeft gelukkig niet lang te wachten.

Tijdens onze eerste creatieve afspraak blijkt dat Akky vooral heel graag haar eigen werk wil digitaliseren. Wat ik met woorden in mijn blogs doe, doet Akky met haar tekeningen: onze avonturen en herinneringen vastleggen, zodat ze niet verloren gaan. Wanneer we haar werk samen bekijken, ontdekken we dat de tekeningen niet zomaar losse beelden zijn, maar samen het verhaal van haar reis vertellen.

Daarom beginnen we niet direct met schilderen, maar fotograferen we eerst al haar werk. Daarna zetten we de foto’s op de computer, zoeken alles zorgvuldig uit en plaatsen de tekeningen in de juiste volgorde: vanaf hun vertrek uit Nieuw-Zeeland tot aan Fulaga, waar we nu zijn. Zo ontstaat er pagina voor pagina een getekend reisverhaal en maken we er samen een fotoboek van dat Akky later ook voor zichzelf kan bestellen.

Het is prachtig om te zien hoe blij ze daarmee is. Soms kun je met iets wat voor jezelf inmiddels bijna vanzelfsprekend is, iemand anders ontzettend gelukkig maken.

De volgende dag gaan we samen naar het strand. Dit keer worden de rollen omgedraaid en krijg ik tekenles van Akky. Zij heeft aan de kunstacademie gestudeerd en vroeger ook lesgegeven, dus ik krijg niet zomaar een beetje vrijblijvend advies. Ik word direct uit mijn vertrouwde manier van werken gehaald.

Bij mijn dot-art werk ik heel precies en gecontroleerd. Iedere stip krijgt zorgvuldig zijn plaats en ik kan eindeloos bezig zijn met kleuren, vormen en details. Akky zet daar een paar zwarte stiften tegenover en geeft mij een heel andere opdracht: grof en vrij tekenen. Niet twijfelen, niet eindeloos corrigeren en vooral niet proberen iedere lijn perfect te krijgen. Gewoon goed kijken, tekenen en doorgaan.

Daarna kleuren we de tekeningen in met waterverf. Deze manier van werken ligt volledig buiten mijn comfortzone, maar juist daardoor is het ontzettend leuk. Twee dagen lang zitten we samen te tekenen en te schilderen, terwijl we ondertussen over van alles en nog wat praten. Over kunst, reizen, het leven, keuzes die we hebben gemaakt en alle onverwachte wegen die ons uiteindelijk hier hebben gebracht: op een strand in Fulaga, met zwarte stiften, waterverf en alle tijd van de wereld.

De harde wind die ons naar binnen jaagt, is voor de fanatieke wingfoilers juist een cadeau. De beschutte lagune, de ruimte en de constante wind maken Fulaga tot een ideale speelplaats. Zodra de omstandigheden goed genoeg zijn, verschijnen overal gekleurde wings op het water en verdwijnen de mannen voor uren uit beeld.

Zelf oefen ik nog op een stabiel SUP-board. Eerst wil ik de wing goed leren begrijpen: voelen waar de kracht vandaan komt, ontdekken hoe ik hem moet vasthouden en mijn evenwicht bewaren terwijl de wind voortdurend probeert te bepalen welke kant ik op ga. Het draaien begint inmiddels steeds beter te lukken en mijn volgende uitdaging is om vanuit mijn knieën overeind te komen zonder mijn handen op het board te gebruiken.

Dat klinkt eenvoudiger dan het is. Mijn gewicht moet op de juiste plek blijven, de wing moet mij als het ware omhoog helpen en alles moet ook nog op precies het goede moment gebeuren. Zodra één onderdeel niet klopt, lig ik alweer in het water. Gelukkig is dat zelfs tijdens deze koude dagen meestal geen grote straf.

De overstap naar een echt foilboard is voorlopig nog een paar stappen verder, maar iedere keer dat iets beter lukt dan de keer daarvoor, voelt toch weer als een kleine overwinning.

Op een van de zeldzame ochtenden waarop de wind is gaan liggen en de zon zich weer laat zien, drinken Jeroen en ik eerst rustig koffie en stappen daarna samen in de dinghy. We varen naar een strand verderop in de lagune en trekken onze reefschoenen aan voor een wandeling. Het is laagwater, waardoor lichte zandplaten tevoorschijn komen en we door het warme, kristalheldere water richting de natuurlijke poelen kunnen lopen. Na al die grijze dagen lijken de kleuren bijna extra fel: wit zand, turquoise water en overal om ons heen de grillige groene eilandjes van Fulaga. Juist omdat het weer ons de meeste dagen dicht bij de boot houdt, voelt zo’n eenvoudige ochtendwandeling ineens als een klein cadeautje.

Op een andere ochtend neemt niet alleen de regen af, maar valt ook de wind bijna helemaal weg. De zon schijnt en de lagune ziet er ineens weer uit zoals veel mensen zich Fiji waarschijnlijk voorstellen. Jeroen en ik besluiten meteen van de gelegenheid gebruik te maken en te gaan snorkelen in de pass van Fulaga en de false pass. Helwi van Paspoort II en Steph van SV Gisele gaan met ons mee.

We zijn alleen iets te enthousiast vertrokken en blijken nog wat te vroeg te zijn. De stroming staat nog te sterk naar buiten om meteen veilig door de passen te snorkelen. In plaats van in de dinghy te blijven wachten, gaan we daarom eerst in de lagune het water in. Dat is na alle grijze en onstuimige dagen bepaald geen vervelend tijdverdrijf.

Wanneer de stroming voldoende is afgenomen, varen we alsnog naar de pass en daarna naar de false pass. Zo snorkelen we die ochtend eerst in de lagune en daarna op twee heel verschillende plekken bij de doorgangen naar buiten. Helwi en Steph zijn achteraf ontzettend blij dat ze zijn meegegaan. Ze vertellen dat zij deze snorkeltocht waarschijnlijk zelf nooit hadden ondernomen en zijn ons dankbaar dat we hen hebben meegenomen.

Wanneer we Steph voor de snorkeltocht bij hun boot SV Gisele ophalen, ontdekken we toevallig dat zijn vrouw Caroline ook met waterverf schildert. Hoe bijzonder is dat? Eerst Akky en nu blijkt er nog iemand in de lagune te zijn die graag schildert. Het duurt dan ook niet lang voordat we een nieuwe creatieve middag afspreken.

Niet veel later zitten Akky, Caroline en ik samen op My Motu. De tafel ligt vol met papier, verf, zwarte stiften, penselen en dotting tools. We schilderen, tekenen en dotten een hele middag, ieder op onze eigen manier en toch gezellig samen. Ondertussen praten we over onze ideeën, laten we elkaar zien waar we mee bezig zijn en wisselen we tips uit. Ik vind het heerlijk om op deze manier tijd met elkaar door te brengen. Je hoeft niet voortdurend tegenover elkaar te zitten en een gesprek gaande te houden; terwijl je handen bezig zijn, ontstaan de gesprekken vanzelf.

De harde wind geeft mij ondertussen de rust om plannen op te pakken die al veel langer in mijn hoofd zitten. Terwijl buiten de regen over de lagune trekt en de mannen ieder geschikt moment aangrijpen om het water op te gaan, zit ik binnen aan tafel met mijn laptop voor mij.

Ik begin met het volledig vernieuwen van onze website van My Motu. Onze blogs waren altijd al in het Nederlands en Engels te lezen, maar de rest van de website nog niet. Al lange tijd wilde ik dat de volledige website tweetalig zou worden en dat is nu eindelijk gelukt. Daardoor is alles veel overzichtelijker geworden en kunnen ook mensen die geen Engels spreken voortaan alle andere pagina’s goed lezen. De verhalen zijn eenvoudiger terug te vinden, de interactieve kaart laat beter zien welke route we hebben afgelegd en de fotografie heeft meer ruimte gekregen. Onze blogs, boeken, reisroute en andere creatieve projecten zijn nu veel logischer met elkaar verbonden.

Na ongeveer twee weken hard werken valt alles steeds beter op zijn plaats en kan de vernieuwde website van My Motu gelanceerd worden. Dat moment maakt mij ontzettend blij, vooral omdat ik al zo lang wist wat ik wilde veranderen, maar nooit eerder de rust en tijd vond om het ook daadwerkelijk uit te voeren.

Voor de oplettende lezer: de vernieuwde website is inmiddels alweer een maand online. Dat zegt dus vooral iets over hoe ver ik nog achterloop met mijn blogs. Ik werk hard om die achterstand in te halen, maar het leven blijft ondertussen gewoon nieuwe verhalen produceren.

Ondertussen werk ik verder aan The World of Dots. Ook daar is het een grote verbetering dat de volledige website nu zowel in het Nederlands als in het Engels te lezen is. Ik richt de webshop opnieuw en veel overzichtelijker in en ontwerp een nieuw logo in dezelfde herkenbare groen-blauwe stijl als My Motu. Daardoor krijgt de website een rustigere en mooiere uitstraling en verandert hij steeds meer in de plek die ik al die tijd voor ogen had: een wereld waarin mijn schilderijen, boeken en creativiteit samenkomen.

Alsof twee websites nog niet genoeg zijn, begin ik daarnaast aan een nieuwe website voor Aagje Mondzorg, bedoeld voor mijn toekomstige waarnemingen als mondhygiënist in Nederland. Het zijn heel verschillende onderdelen van mijn leven, maar door de kleuren en uitstraling horen ze op een bepaalde manier toch bij elkaar.

Terwijl de wind ons dagenlang op dezelfde plek houdt, verandert de tafel in de kajuit steeds meer in mijn tijdelijke kantoor. Tussen de gezamenlijke maaltijden en spelletjes door staat mijn laptop er bijna voortdurend open en groeit pagina na pagina langzaam alles wat al zo lang in mijn hoofd zat.

Dus mocht iemand nog een mooie nieuwe website nodig hebben: ik weet ondertussen hoe het moet. :-)

Tussen alle websites, tekeningen en andere creatieve projecten door gebeurt er nog iets waar ik misschien wel net zo blij van word: De reis van Dot is eindelijk verkrijgbaar.

Dot is een klein, kleurrijk visje dat op reis gaat door de oceaan en onderweg ontdekt hoe belangrijk nieuwsgierigheid, moed, luisteren en zorgen voor de zee zijn. Het is een rijk geïllustreerd voorleesboek van 166 pagina’s, met maar liefst 82 kleurrijke, paginavullende illustraties die het verhaal tot leven brengen. Het boek is ontstaan uit mijn liefde voor kleur, verhalen en natuurlijk voor de onderwaterwereld die ons tijdens onze reis iedere dag opnieuw omringt.

De reis van Dot begon ooit als een idee in mijn hoofd. Daarna kwamen de eerste woorden, de kleuren en steeds meer zeedieren die Dot onderweg ontmoette. Zoals bij bijna alles wat ik maak, bleef ik kijken, aanpassen en twijfelen of het echt goed genoeg was. Er is waarschijnlijk altijd nog wel een zin te vinden die anders kan of een detail waarover je opnieuw kunt nadenken, maar uiteindelijk komt er een moment waarop je tegen jezelf moet zeggen: het is goed zo. Dot mag op reis.

Nu het boek werkelijk verkrijgbaar is, voelt dat ontzettend bijzonder. Buiten raast de wind langs My Motu, terwijl Dot aan haar eigen reis door de wereld begint. Misschien vind ik dat nog wel het mooiste eraan.

Ondertussen vliegen de dagen voorbij. Iedere avond komt Ralph van Lille Venn bij ons eten en verschijnen er telkens weer andere gerechten op tafel: risotto, Indiase curry’s, gehaktbrood met tomaten en kikkererwten, pasta met zelfgevangen tonijn en een heerlijke pastasaus van pompoen volgens een recept van Barbara.

Na het eten blijven we aan tafel zitten om spelletjes te spelen. Omdat we één persoon tekortkomen, kunnen we ons favoriete spel Brändi Dog niet spelen en daarom halen we verschillende kaartspellen tevoorschijn. Natuurlijk blijft het niet altijd bij rustig en ontspannen kaarten. Zodra er punten te verdienen of te verliezen zijn, komt bij iedereen vanzelf de fanatieke kant naar boven.

Later nodigen Phil en Jacqui ons allemaal uit voor een sundowner aan boord van Skylark. Buiten is het nog steeds slecht weer, maar binnen is het warm en gezellig en hebben we alle tijd om uitgebreid met elkaar bij te praten.

Ook Steph en Caroline blijken graag spelletjes te spelen. Op een avond worden we bij hen aan boord uitgenodigd. Al snel liggen de kaartspellen op tafel en wordt er fanatiek gespeeld en veel gelachen. Het is precies het soort avond dat ongemerkt voorbijvliegt.

Akky en Helwi zijn inmiddels al ruim twee weken bezig met het plannen van hun terugreis naar Nadi. Iedere keer lijkt er een geschikt moment aan te komen, maar dan verandert de weersverwachting weer of is het simpelweg te gezellig om te vertrekken. Zo wordt hun vertrek steeds een stukje langer uitgesteld. :-)

Misschien is dat wel precies wat Fulaga deze keer met mij doet. Het weer legt het leven hier niet stil, maar geeft iedere dag een ander ritme. De harde wind is fantastisch voor de foilers, terwijl de regen en de onverwachte kou ons op andere momenten juist naar binnen jagen. Zo ontstaat er vanzelf tijd om creatief bezig te zijn, achter mijn laptop te werken en samen rond de tafel te zitten. En ergens tussen dat alles door begint ook Dot eindelijk aan haar eigen reis.