Van onzekerheid tot triomf: Onze epische zeiltocht naar Isla de Providencia

Van onzekerheid tot triomf: Onze epische zeiltocht naar Isla de Providencia

Ons zeilavontuur van de Maagdeneilanden naar Isla de Providencia ontvouwt zich van geplande routes tot onvoorspelbare golven. Ervaar de spanning van het trotseren van de elementen, vrachtschepen en het delicate evenwicht tussen voorbereiding en onzekerheid. Ga met ons mee terwijl we door de uitgestrekte oceaan navigeren, onze mentale veerkracht behouden en genieten van het leven aan boord. De reis is een emotionele achtbaan, van opwinding naar angst, met een hartverwarmende hereniging aan het einde van de storm.

We besteden dagen aan de voorbereiding van onze volgende zeiltocht. Op de gedownloade weervoorspellingen van Predictwind zien we twee grote depressies die we nauwlettend in de gaten houden, omdat ze aanzienlijke invloed zullen hebben op onze route en waar we onze vrienden van Sailing Mabul zullen ontmoeten. 

Hoewel we allemaal uitkijken om naar de Kaaimaneilanden te zeilen, worden we overvallen door een gevoel van bezorgdheid bij het vooruitzicht van de windrichting in de tweede fase van onze reis.  De wind draait dan naar het westen en vervolgens naar het noorden, perfect voor onze vrienden die vanuit Guatemala hun zeilreis zullen starten, maar een nachtmerrie voor ons, waardoor we recht tegen de wind in moeten zeilen om de gewenste bestemming te bereiken. De onvermijdelijke confrontatie zal ons dan dwingen tot een ware strijd met de elementen, waarbij we voortdurend overstag moeten gaan en constant proberen zo hoog mogelijk aan de wind te blijven zeilen, wat een uitdaging is voor onze boot. Ik hoor de hard klappen al die we op het water zullen maken en de vibraties die door de boot zullen gaan. Dee kans dat er iets kapot gaat aan boord is dan groot. 

Daarnaast waarschuwen de voorspellingen ons voor de opkomst van extra hoge golven, die onze reis van nog meer ongemak en onzekerheid zou kunnen voorzien. Dit moet je niet willen. De stress en constante alertheid moet je niet op willen zoeken als het niet echt nodig is.

Twee dagen voor ons vertrek, hebben we besloten dat de ontmoeting niet zal plaatsvinden op de Kaaimaneilanden, maar op het mysterieuze Isla de Providencia. Ons avontuur krijgt nu vorm, met een gedetailleerd plan voor onze route dat de opwinding doet stijgen. Nu kunnen we ons richten op hoe we, te midden van de uitgestrekte oceaan, verbonden blijven met de rest van de wereld. Aan boord hebben we zowel Starlink als een Iridium GO. Echter, Starlink is nog niet geactiveerd voor gebruik op open zee, en we overwegen nu of we zowel Starlink als de Iridium GO activeren of durven we alles op Starlink te zetten? Na grondig onderzoek weten we nu dat we de optie voor oceaangebruik kunnen inschakelen voordat we vertrekken, en deze weer kunnen uitschakelen zodra we aankomen op Isla de Providencia. Daarnaast, als een veiligheidsnet in deze zee van onzekerheden, zullen we ook de Iridium GO activeren. Wie weet, het zou weleens ons levenslijntje kunnen zijn als Starlink zijn belofte niet nakomt op de golven van de oceaan.

Het mentaal voorbereiden op een langere zeiltocht is ook belangrijk in de reisvoorbereiding. We zijn ons bewust van de mogelijke uitdagingen die zich kunnen voordoen en bereiden ons voor op de uitdagendere weersomstandigheden die we tegemoet gaan op deze overtocht. Deze voorbereiding omvat automatisch het rekening houden met de aanzienlijke schommelingen van de boot, waardoor de kans op zeeziekte toeneemt. Daarnaast vormt uitgebreid koken aan boord een grote uitdaging, waarbij we de verhalen van medezeilers kennen waarbij potten en pannen met inhoud door de galley vliegen. Hoewel deze scenario’s kunnen voorkomen, streven we ernaar ze zoveel mogelijk te beperken.

Om hierop voorbereid te zijn, ben ik een dag voor vertrek al vroeg in de keuken bezig. Ik bereid ruime porties kikkererwten curry, sperziebonen curry, Dahl, Chili Con Carne en Biryani voor, die ik vervolgens in porties verdeel en in de vriezer bewaar. Het belang van goed eten tijdens de overtocht staat voorop, en op deze manier kan iedereen eenvoudig iets opwarmen, zelfs als de kokkin onverhoopt zeeziek zou worden. 

Vermaak aan boord is van groot belang, vooral tijdens de momenten van wachten gedurende onze overtocht. Hoewel het wellicht vreemd klinkt, breng je zo’n 9 uur per dag min of meer in je eentje door en is het aan jou om jezelf te vermaken. Op dat moment slapen anderen, en onze dag- en nachtritmes kunnen verschillen. Iedereen kiest zelf welke boeken hij wil lezen, films of series hij wil kijken, of welke podcasts hij wil beluisteren, enzovoort. Voorafgaand aan de reis downloaden we alles en zorgen we ervoor dat het offline beschikbaar is.

De dag van vertrek is aangebroken. We downloaden de laatste weerberichten en maken nog een laatste inspectieronde rond de boot voor grondige controles. We controleren zorgvuldig of alles stevig is vastgezet en goed opgeborgen, terwijl Jeroen de laatste oliechecks uitvoert. Na deze laatste voorbereidingen geven we Neptunus een royale slok rum, omhelzen elkaar en wensen elkaar veel plezier en succes tijdens de overtocht. Onze overtocht van de Amerikaanse Maagdeneilanden naar Isla de Providencia is zo’n 1051 zeemijlen en we hebben allemaal zin in de overtocht. We halen het anker op en de andere boten, met wie we gisteravond pizza’s hebben gegeten, zwaaien ons uit. Je weet niet of je elkaar nog eens weer zult zien. Langzaam zien we de pier en de beschutte baai van Fredericksted kleiner worden. 

Het zonnetje schijnt en al snel hebben we een ruime wind, met windsnelheden tussen de 21 en 30 knopen. Het duurt niet lang en voordat we onze downwind poles opzetten. Hierdoor kunnen we de Genua verder naar buiten uit trimmen, waardoor de boot met meer souplesse en stabiliteit over het water glijdt. De koers is bijzonder aangenaam en ondanks de golven van ongeveer 2 meter hoog, ervaren we nauwelijks hinder. Je merkt slechts dat de achterkant van de boot geleidelijk omhoogkomt en vervolgens rustig mee surft op de golven, als een soepele glijbaan. Onze vertrouwde hengel komt weer tevoorschijn, en we zijn nieuwsgierig of het geluk aan onze zijde zal staan bij het vissen. Zodra we op de juiste koers zeilen, zie je al snel iedereen ontspannen. Op de achtergrond klinkt aangename muziek, terwijl we gezellig kletsen en de diepblauwe oceaanoppervlakte afspeuren. De golven, die bij het breken een turquoise tint krijgen met een witte schuimlaag, dragen bij aan de steeds rustiger wordende sfeer aan boord van de boot. Groepen vliegende vissen springen uit het water, wellicht opgejaagd door grotere vissen eronder, terwijl ze boven water ook het risico lopen ten prooi te vallen aan de vogels in de lucht. 

Terwijl de dag langzaam overgaat in de nacht merken we om ons heen veel scheepvaartverkeer, voornamelijk vrachtschepen en af en toe een cruiseschip dat we zien op ons Automatic Identification System (AIS). Vooral ‘s nachts is het essentieel om extra waakzaam te zijn. Tijdens mijn wacht maak ik contact met een vrachtschip op vier zeemijl afstand. Ik vertelde hen dat we de zeilboot My Motu aan hun stuurboordzijde hadden en dat onze routes elkaar zouden kruisen. Ik vraag vriendelijk of ze ons hebben opgemerkt en wat het beste plan is om elkaar, voor of achter, te passeren. Het werd mij al snel duidelijk dat ze ons nog niet hadden opgemerkt en ik kreeg een dringend verzoek om snelheid te minderen omdat ze van plan waren voor ons uit te varen. Ik leg uit dat als ik een golf afsurf, ik een snelheid bereik van ongeveer 7 zeemijl per uur, maar gemiddeld houd ik 6 zeemijl per uur aan. Uit voorzorg wijzig ik onze koers een paar graden naar het westen. Een kwartier later, op een afstand van iets minder dan één zeemijl, passeert het vrachtschip veilig voor ons, met het turbulente water achter hun schip duidelijk zichtbaar

De eerste vijf dagen van onze reis kunnen we zonder veel aanpassingen aan de zeilen onze koers aanhouden. Gedurende die tijd zijn we erin geslaagd twee vissen te vangen: een barracuda, die we zo vriendelijk hebben vrijgelaten, en een mahi-mahi, die, ondanks onze inspanningen, twee meter ontsnapte voordat hij hem aan boord werd gehesen vanwege de meedogenloze snelheid van onze boot. Dat was een tegenvaller, want dit was onze geplande smakelijke maaltijd. Teleurgesteld gooiden we snel de hengel weer uit, maar helaas hebben we daarna geen vis meer gevangen!

De nachten zijn rustig en we genieten van activiteiten zoals boeken lezen, films of series kijken en de sterren bewonderen. Starlink werkt redelijk goed, zolang de golven maar niet te ruw zijn en we zelfs midden op zee een videogesprek kunnen voeren. Op de zesde dag veranderde het weer, zoals verwacht. Met snelheden tussen de 28 en 33 knopen draait de wind naar het westen en vervolgens naar het noordwesten. Golven, die met een interval van minder dan 3 seconden een hoogte van 3,5 meter bereiken, slaan meedogenloos tegen de romp. Hierdoor voelt de boot alsof hij in een wilde achtbaan zit, waarbij hij ongeveer 40 graden zijwaarts wordt geduwd. Zelfs de gangboorden gaan onder water, wat bij onze boot niet zo snel gebeurt, en in het begin is het behoorlijk zenuwslopend.

Bij het aanschouwen van die hoge golven in het begin, ondergaat mijn lichaam een onmiddellijke reactie: mijn nek-, schouder- en kaakspieren spannen zich krachtig aan, als een automatische verdedigingsreactie tegen de overweldigende kracht van de zee. Ik worstel met de intensiteit van het moment, waarbij mijn zintuigen scherp staan en mijn geest heen en weer geslingerd wordt tussen het verleden en het heden.

Ik probeer wanhopig mijn focus in het nu te houden, maar de angst om te verdrinken sluimert als een donkere schaduw in mijn bewustzijn. Het is alsof ik teruggevoerd word naar dat angstaanjagende moment onder het surfzeil op het Grevelingenmeer, waar ik lag, verstrengeld in mijn eigen worsteling, vastberaden om los te komen. De herinneringen aan die benauwende ervaring knagen aan mijn innerlijke rust, terwijl ik de onrustige golven trotseer.

In mijn gedachten weerklinkt de echo van Jeroens reddende handeling, net op het nippertje, wat mijn huidige gevoelens verder intensifieert. De uren verstrijken, maar het duurt even voordat ik me aanpas aan de deining van de boot. Langzaam verandert de oorspronkelijke angst in een vertrouwd gevoel, en lukt het me om het vertrouwen in zowel mezelf als de boot te herwinnen.

Plotseling doorklieft een oorverdovende knal de lucht, en onze ogen registreren met ongeloof de brute aanval van een golf die meedogenloos tegen de onderkant van de dinghy beukt, waardoor een spanband abrupt knapt. In een flits omgordt Jeroen zich met zijn reddingsvest en met vastberadenheid aan onze zojuist verworven levenslijnen, grijpt hij een nieuwe spanband en stuurt hij zichzelf richting de geteisterde dinghy. De dreiging van een mogelijk verlies van onze waardevolle dinghy drijft ons adrenalinepeil omhoog, terwijl Jeroen zich vastklampt aan zijn taak, wetende dat het voorkomen van een tweede spanband falen cruciaal is.

Bij elke naderende monsterlijke golf slaat mijn hart over, en ik roep waarschuwingen naar Jeroen, zodat hij zich kan vastklampen en niet het gevaar loopt te worden meegesleurd door de woeste zee. De angst voor het verlies van een bemanningslid aan de genadeloze oceaan is tastbaar, en de lucht is doordrongen van spanning terwijl we machteloos toekijken terwijl de natuur haar meedogenloze kracht ontketent. Uiteindelijk, wanneer Jeroen veilig terugkeert naar de beschermende omhelzing van de cockpit, voelen Rajesh en ik een golf van opluchting door ons heen spoelen.

Af en toe wordt valt er iets van zijn oorspronkelijke plek. We onderzoeken dan wat er precies is gevallen en bergen het op een veiligere plek. Die dag lijkt de tijd tergend langzaam voort te kruipen, alsof de golven genadeloos en met opzet elke stap voorwaarts proberen te dwarsbomen, hoewel de realiteit anders suggereert. Toch zeilen we langzamer dan op de andere dagen. Binnen in de boot worden zelfs eenvoudige taken, zoals het bereiden en opwarmen van voedsel, een ware beproeving. Binnenin de boot is het cruciaal om je stevig vast te houden tijdens het koken en/of voortbewegen; een kort moment van onoplettendheid kan onbedoeld leiden tot een abrupte lancering. Ik herinner me één dergelijk incident, terwijl Jeroen er zelfs twee keer het slachtoffer van werd.

Tijdens onze nachtwachten bleek rustig een boek lezen of een film kijken vrijwel onmogelijk, omdat de onvoorspelbare zee voortdurend onze aandacht opeiste. We waren gedwongen voortdurend waakzaam te zijn, met een scherp oog op de golven en onze omgeving.

Ik moest radiocontact opnemen met twee vrachtschepen omdat we anders een aanvaring zouden kunnen krijgen. Opnieuw bewees het belang van ons contact zichzelf; anders hadden ze ons waarschijnlijk over het hoofd gezien. Gelukkig pasten beide vrachtschepen hun koers en snelheid aan en passeerden ze veilig achter ons. Dit roept de intrigerende vraag op: is er altijd een attente bemanning aanwezig in de navigatieruimte van deze gigantische schepen?

Na vijf dagen onder een stralende zon en drie dagen geteisterd te zijn door stormen op de onstuimige zee, bereikten we Isla de Providencia. Een overvloedige regenbui begroette ons terwijl we dichterbij kwamen, maar zelfs dat kon de opborrelende vreugde niet bedwingen. De emoties kwamen tot leven toen we onze zeilvrienden van Sailing Mabul weer omhelsden, de onderlinge band voelbaar. Het was een vreugdevolle hereniging, en we kijken enthousiast uit naar het volgende hoofdstuk van onze gezamenlijke reis.