Van gebroken kabels tot historische dieptes: ons avontuur van Saint Martin naar de Amerikaanse Maagdeneilanden

Van gebroken kabels tot historische dieptes: ons avontuur van Saint Martin naar de Amerikaanse Maagdeneilanden

Het vertrek uit het oostelijke deel van het Caribisch gebied hangt in de lucht, geladen met enthousiasme. De boodschappen zijn zorgvuldig ingeslagen, de boot bijna klaar voor het grote avontuur. Een laatste stop bij het tankstation staat op de agenda, de brandstof en het water moeten worden bijgevuld. Met gevulde tanks en de rekening betaald, manoeuvreren we de boot behoedzaam achteruit in de nauwe doorgang en draaien we haar langzaam om. De klok tikt echter onverbiddelijk: we hebben net te laat getankt om uit te checken, waardoor we een uur moeten wachten. Geen probleem, denken we, terwijl we besluiten eerst rustig te lunchen voordat we op ons gemak koers zetten naar de Amerikaanse Maagdeneilanden.

De spanning stijgt als we zoeken naar een ankerplek en ontdekken dat de boot plotseling geen kant meer op wil. Shit! Frustratie vult de lucht. Gelukkig zijn we voldoende ver verwijderd van andere boten, dus laten we het anker gewoon zakken. Met 35 meter ankerketting uitgeworpen gaat Jeroen op zoek naar de bron van het probleem. De versnellingsbak is in orde, de propeller blijkt geen zorgenkind, en ook de motor vertoont geen gebreken. Alleen de versnellings- en gaskabel blijven als mogelijke boosdoeners over…

Snel concludeert Jeroen dat de gaskabel is gebroken. Een zucht van opluchting ontsnapt: wat een geluk dat dit niet bij het tankstation is gebeurd, of tijdens het achteruitvaren daar. Hoewel vervelend, beseffen we dat dit niet op een beter moment had kunnen gebeuren. Jeroen en Rajesh demonteren de oude kabels, waarna Jeroen naar de winkel sprint om de mogelijkheden te onderzoeken. Binnen 30 minuten keert hij terug, zijn gezicht straalt van opluchting. Standaardkabels bleken op voorraad te zijn, en na twee uur intensief werken liggen er gloednieuwe gas- en versnellingskabels. We kunnen uitchecken en ons avontuur alsnog beginnen. Een flinke slok rum voor Neptunes als dank voor een behouden overtocht, en om 17 uur lichten we het anker en varen we weg, met een mix van opwinding en opluchting in de lucht.

Langzaam ontspant de spanning van onze gezichten. We kijken elkaar aan met blikken die duidelijk zeggen: “Ja, we gaan het doen.” Een nieuw hoofdstuk van ons avontuur is begonnen. Saint Martin wordt geleidelijk kleiner, en daarmee verdwijnt ook het oostelijke Caribisch gebied uit het zicht. We hebben ongeveer 13 knopen wind schuin van achteren. De voordewindse paal wordt geïnstalleerd, en daarmee brengen we onze Genua verder naar buiten. Daarna hoeven we niet veel meer te doen. We kunnen bijna in een rechte lijn naar Saint John van de Amerikaanse Maagdeneilanden zeilen, en de wind verandert niet veel qua kracht. We houden constant uitkijk naar het scheepvaartverkeer, met vrachtschepen en cruiseschepen die dezelfde routes volgen. We roepen hen meerdere keren op om te controleren of ze ons hebben gezien en of ze eventueel hun koers kunnen aanpassen. We zeilen met een gemiddelde snelheid tussen de 4 en 5 knopen, en het voelt heerlijk.

De maan verschijnt pas laat, rond 2.30 uur, en Rajesh geniet van dat moment. Tijdens onze wachten lezen we of kijken we een film. Als we dichtbij Saint John zijn, meld ik ons aan via de Roam App die de Amerikaanse Maagdeneilanden gebruiken. We zien dat we in de wachtrij staan voor goedkeuring. Plotseling zie ik dat ze bezig zijn met onze aanvraag en binnen drie minuten krijg ik het bericht dat onze toegang tot de Amerikaanse Maagdeneilanden is geweigerd. Waarom? Geen idee, maar we ontvangen wel de instructie om ons te melden bij de havenmeester. Zodra we onze boot aan een ankerboei hebben gelegd, laten we de dinghy te water, monteren we de buitenboordmotor en haast Jeroen zich naar het havenkantoor. Binnen tien minuten keert hij terug met de mededeling dat we allemaal aanwezig moeten zijn. Snel stappen we in de dinghy en varen we gezamenlijk naar het havenkantoor.

Eenmaal op het havenkantoor aangekomen, moest ik alle gegevens nogmaals invullen via de Roam-app. Gelukkig vond deze procedure plaats in hun kantoor. Uiteindelijk werd alles goedgekeurd. De reden voor de eerdere afwijzing was simpelweg dat we geen Amerikaanse burgers zijn, en daarom dienden we ons gewoon te melden bij het havenkantoor. Met de benodigde stempels in ons paspoort, die we toch nodig hadden, konden we daarna alsnog probleemloos de Amerikaanse Maagdeneilanden verkennen.

Terug bij de boot besluiten we een baai verder te gaan en pakken daar een ankerboei. 80% rondom Saint John is een nationaal park en hierdoor ten strengste verboden om te ankeren. Er komen geen Park Rangers langs om geld te innen voor de ankerboeien, dit wordt op goed vertrouwen geregeld door een envelop te pakken bij een drijvend vlot en hierop de naam van de boot en het aantal dagen in te vullen dat je wilt blijven liggen. Na ons te hebben geregistreerd liggen we niet veel later in het verfrissende water, genietend van de aanblik van schildpadden, pijlstaartroggen en zelfs een imposante barracuda die recht op ons af zwemt. Het is een waar genot om weer ondergedompeld te zijn in de onderwaterwereld, iets wat we allemaal erg gemist hebben.

Die nacht neemt de wind flink toe en bij het ontwaken de volgende ochtend voelen we de deinende bewegingen van de boot. Het is duidelijk dat we een meer beschutte baai gaan opzoeken. Na een half uurtje motoren bereiken we een baai die beter beschermd is tegen de wind. De wind heeft echter ook zijn invloed op het water waardoor het zicht onder water beperkt is tot nog geen meter.

We besluiten daarom een wandeling over het eiland te maken. Onze dinghy leggen we aan op het strand. We volgen het pad dat eerst door de mangrovebossen loopt en vervolgens verder gaat via de grote weg. Op het eiland zijn niet veel auto’s en ezeltjes lopen vrij rond. We wandelen naar de ruïnes van de Annaberg suikerplantage.

In het begin van de 18e eeuw was de lucht boven plantage Annaberg getuige van een grimmig maritiem ballet. Schepen, beladen met tot slaaf gemaakte Afrikanen meerden aan, aan de oevers van St. John. De vruchtbare gronden van Deens West-Indië waren voorbestemd om het gewicht van het menselijk lijden te dragen, terwijl de plantage floreerde dankzij de arbeid van degenen die tegen hun wil de Atlantische Oceaan overstaken.

De komst van tot slaaf gemaakte Afrikanen werd georkestreerd door meedogenloze Europese handelaren, die de vruchtbare gronden van het Caribisch gebied probeerden te exploiteren voor de suikerteelt. Terwijl de plantage-eigenaren genoten van hun welvaart, zwoegden de slaven onder de meedogenloze Caribische zon. De kilometerslange suikerrietvelden werden een angstaanjagend landschap van dwangarbeid.

De opzichters hielden met zwepen en onderdrukking een wreed regime in stand. De slaven koesterden echter dromen van vrijheid. Tijdens geheime bijeenkomsten onder de sluier van de nacht spraken ze over rebellie, terwijl de hoop in hun ogen flikkerde.

Onder leiding van moedige individuen die onvoorstelbaar lijden hadden doorstaan, werden de zaden van verzet gezaaid. Er ontwikkelde zich een communicatienetwerk, een geheime taal die op gedempte toon werd gesproken en de vlammen van verzet verspreidde. Deze leiders, waarvan sommigen fragmenten van hun Afrikaanse identiteit behielden, droegen het gewicht van de hoop van hun volk.

De opstand bij Annaberg barstte los als een lang onderdrukte vulkaan. De slaven, gevoed door een verlangen naar vrijheid, kwamen in opstand tegen hun onderdrukkers. De nachtelijke hemel was getuige van een hevige strijd om de vrijheid, terwijl de slaven vastberaden vochten tegen de plantage-eigenaren en opzichters.

De echo’s van de rebellie weergalmden over het eiland en de gebeurtenissen op Annaberg werden een symbool van verzet. De strijd voor de vrijheid heeft een onuitwisbare stempel gedrukt op de bladzijden van de geschiedenis, en toch bleven de geesten uit het verleden hangen.

Tegenwoordig fungeert Annaberg als een historische plek, een grimmige herinnering aan de wreedheden begaan tijdens het slavernijtijdperk. De geesten van de slaven, eenmaal tot zwijgen gebracht, vinden een stem in de ritselende bladeren en afbrokkelende stenen, waardoor de wereld eraan wordt herinnerd dat de menselijke geest zelfs ondanks onvoorstelbare tegenspoed blijft bestaan. De ruïnes, hoewel verweerd, staan hoog en vormen een stille getuige van de kracht van degenen die zich durfden te verzetten. Zowel toeristen als de lokale bevolking lopen door de afbrokkelende muren en voelen het gewicht van de geschiedenis en de echo’s van een opstand die ooit de fundamenten van Annaberg deed schudden. 

Terwijl we teruglopen naar onze dinghy, merken we een politieagent op, die druk bezig met het uitschrijven van “iets”. We maken kennis met de parkwachter, die benadrukt dat onze dinghy niet op het strand mag liggen, maar aan de andere kant van de baai is dit wel toegestaan. Na het verstrekken van onze gegevens blijft het bij een waarschuwing en ontvangen we het verzoek om de verkregen kaart grondig te bestuderen, zodat we buiten de verboden zones blijven.

Zodra het officiële deel is afgerond, ontstaat er ruimte voor een vriendelijk gesprek. Die avond ontdek ik tot mijn vreugde op de NoForeignLand-app dat bekenden zich bij het eiland St. Croix bevinden. Ik neem contact op met Stefan en Amy van SY Kaya en tot mijn blijdschap bevinden ze zich nog steeds in Frederiksted. Aangezien we over drie dagen vanaf dit eiland naar Isla de Providencia of de Kaaimaneilanden willen zeilen, besluiten we de volgende ochtend de tocht van 40 zeemijlen aan te vangen.

Ondanks de voorspelde harde wind en golven van ruim 2,5 meter, bleek de overtocht verrassend aangenaam. Tot onze grote verbazing troffen we nog twee boten aan die we kenden, genaamd SY Nizhoni met Leslie en Michael en SV Meraki van Liz en John. Het leuke is dat blijkt dat ze elkaar ook allemaal kennen. De pier bij Frederiksted bleek een uitstekende snorkel- en duiklocatie te zijn. Gedurende twee dagen hebben we meerdere keren per dag onder de pier gesnorkeld en genoten van de diverse tropische vissen en het prachtige koraal.

Het was bijzonder om te zien hoe in de loop van tientallen decennia zoiets moois is ontstaan op de betonnen palen van de pier. Tweemaal per week legt hier een enorm cruiseschip aan, en officieel mogen wij als zeilers dan niet snorkelen. Op dat moment is het de beurt aan de betalende gasten van de cruiseschepen.

Er werd een heerlijke pizza-avond georganiseerd op de catamaran van Leslie en Michael de avond voordat we het anker ophaalden en aan onze zeiltocht naar Isla de Providencia, een klein Colombiaans eiland, begonnen. Het zal ons ongeveer acht dagen kosten en we kijken uit naar deze zeiltocht. Om 10.00 uur halen we het anker op en varen opgewonden weg.