Van Een Déjà Vu tot Spierpijnen

Van Een Déjà Vu tot Spierpijnen

Een onverwacht déjà vu-moment wekt herinneringen op aan een grijze dag in Noorwegen en intense spierpijnen maken het soms best pittig om enthousiast door te blijven gaan tijdens bootklussen.

Na het uitzwaaien van Henk en Yvonne, lopen we terug naar de boot en halen we het anker op. De wind waait krachtig tussen de 25-36 knopen terwijl we de zeilen hijsen en onze koers zetten naar de Grande Anse. Binnen enkele minuten barst een hevige regenbui los, en we worden omringd door een dikke mist van regen, die ons zicht belemmert. We navigeren aan de hand van onze kaarten richting de baai van Grande Anse.

Met de zeilen ingehaald varen we verder op de motor. Jeroen staat aan de boeg van de boot, alert om de vispotten, plasticflessen met lange touwen die aan viskooien op de bodem zijn bevestigd, in de gaten te houden. Met zijn aanwijzingen stuur ik de boot door de potentiële gevaren. Het is belangrijk om te voorkomen dat we een touw in onze schroef krijgen, waardoor we stuurloos zouden kunnen raken en/of onze schroef kunnen beschadigen.

Langzaam maar gestaag navigeren we verder de baai in, terwijl de regen geleidelijk afneemt en de zon door de wolken prikt. Wat een welkome verrassing! We laten het anker zakken en Jeroen zwemt naar beneden om te controleren of het anker stevig in het zand is verankerd. Met zijn vertrouwde duim omhoog zwemt hij terug naar de boot. De regen begint opnieuw te vallen, en ik krijg te maken met een déjà vu. Het is als een reis terug in de tijd naar die ene dag in Noorwegen, waar we door de dichte wolken en motregen de beroemde Preikestolen beklommen. Ondanks het grijze weer en de miezerige regen, waren we vastbesloten om de 2,5 uur naar de top te lopen.

Eenmaal aangekomen op het uitkijkplatform van de Preikestolen, veranderde het weer plotseling. De regen stopte, en de wolken weken uiteen, waardoor de zon door brak en de fjorden en bergen voor ons werden onthuld. Het uitzicht was prachtig en het voelde een echt bijzonder, dat op het moment dat we op het uitkijkplatform aan waren gekomen alles opentrok.  Twee uur lang hebben we daar genoten van de natuur, voordat we aan onze afdaling begonnen. We stonden op om aan de afdaling te beginnen en tot onze verbazing verschenen de wolken weer en begon het opnieuw te miezer regenen. 

Terug in het heden, op de boot in Grande Anse, voelt het als een déjà vu, dat de regen even plaats maakt voor de zon zodat wij goed kunnen ankeren. Ik glimlach om de speling van het “lot”, want deze gelijkenis herinnert me eraan dat de schoonheid van de natuur vaak onvoorspelbaar en vluchtig is.

We brengen vier dagen door in Grande Anse, voordat we verder varen naar Sainte Anne, waar de boot uit het water zal worden gehaald voor onderhoud aan het onderwaterschip en de C-drive. Rajesh’s duikcursus duurt zes dagen. Zodra de klussen zijn geklaard en we Hanneke, Teunis, Tessa en Jasper aan boord gaan verwelkomen, zullen we voor twee dagen terug naar Grande Anse zeilen, zodat Rajesh de laatste dagen van zijn cursus kan afmaken, terwijl we de familie dan kennis laten maken met de snorkelrotsen bij Anse D’Arlet.

Op 10 juli volgt het moment: onze boot wordt uit het water getild. Het is altijd een spannend en enigszins angstig moment. In dat ene ogenblik vertrouwen we ons hele hebben en houden toe aan vreemden, zij die verantwoordelijk zijn voor ons kostbaar bezit, ons thuis, ons leven op het water. Zodra de boot stevig staat en de ladder is geïnstalleerd, stappen we aan boord en beginnen we direct met de klussen die op ons wachten.

• We starten met het reinigen van het onderwaterschip, waarbij we alle algen en zeepokken verwijderen. • De verf op het achterschip en de rode lijn vereist aandacht. De belletjes in de verf zijn ontstaan doordat de boot dieper in het water ligt dan de waterlijn. We inspecteren dit zorgvuldig en herstellen alle ontstaan “plekjes”.
• Een belangrijke taak is het uitzetten van de nieuwe waterlijn. We besluiten de waterlijn te verhogen, wat betekent dat we de oude verflaag eraf schuren en de antifouling lijn zullen verhogen. 
• Jeroen laat de olie uit de c-drive lopen. We hadden water in de olie aangetroffen en willen uitzoeken of dit van buitenaf naar binnen is gekomen of dat er iets anders aan de hand is. Samen met een technicus van Amel werkt Jeroen aan het loskoppelen van de schroef en vervangen van de schroefas keerring om het probleem te achterhalen.
• de waterlijn krijgt 3 nieuwe lagen antifouling en de gehele boot 1 extra laag.  Antifouling is een aangroei-werende verf. De antifouling zorgt ervoor dat (micro)organismen zich niet of slecht kunnen hechten aan de romp waardoor het onderwaterschip glad blijft en vrij van aangroei.|
• Bij de dinghy lift achter op de boot, ontdekten we een gebroken lasnaad, deze zal voorzien worden een nieuwe lasnaad en indien mogelijk proberen zullen we nog wat extra versteviging aan te brengen.
• Het ankerketting en ankerkettingbak gereinigd 
• En last but not least, zullen we de hele boot boven de waterlijn schoonmaken en polijsten. 

De tijd dringt, want we hebben slechts één week om al deze klussen af te ronden. Ondanks de uitdagingen waar we voor staan, zijn we vol energie en vastberaden om deze taak te volbrengen. Veel van deze klussen doen we voor bet eerst en het wordt weer een nieuwe ervaring, want bootklussen maken nu eenmaal deel uit van deze levensstijl. Hoewel we weten dat dit niet de laatste keer zal zijn, zijn we vastbesloten om er het beste van te maken.

Het gaat niet alleen om het klaren van de klussen, maar ook om het delen van de hele ervaring. We zullen samen intense spierpijn beleven, de hitte aan land trotseren en zweten op plekken waarvan we niet eens wisten dat we daar poriën hadden. We zullen te maken krijgen met tegenslagen, muggen en jeuk, koken op het droge en camping-achtige toilet- en douchefaciliteiten. Maar ondanks alles zullen we de vermoeidheid en vreugde delen. Het zijn juist die herinneringen waar we straks met plezier op terug zullen kijken. Tijdens het klussen verlangen we alweer naar het moment waarop we onze boot te water laten en kunnen genieten van het fijne leven op het water, omgeven door de schoonheid van de natuur en de vrijheid van het zeilen. Het avontuur stopt niet, zelfs als de boot tijdelijk uit het water is.

Dan komt eindelijk de dag waarop alle klussen zijn afgerond. We zijn uitgeput en lichamelijk doet alles pijn, maar er verschijnt een glimlach op onze gezichten als we onze prachtige boot weer in het water zien zakken. We starten de motor en varen langzaam de haven uit. We hebben het voor elkaar gekregen!

Terug op weg naar Sainte Anne, laten we de ramen wijd openstaan zodat de frisse wind door de boot kan waaien. Maar er is geen tijd om achterover te leunen en te ontspannen. De wasmachine draait op volle toeren en we beginnen met de grote schoonmaak van de boot. Ook huren we een auto om naar Decathlon en de grote Carrefour te rijden voor de laatste boodschappen. De boot is weer schoon en de voorraad is aangevuld. Morgenochtend zeilen we naar Fort de France, want dan arriveren Hanneke, Teunis, Tessa en Jasper. We hebben zo lang uitgekeken naar hun komst en kunnen niet wachten om hen weer te zien. We gaan drie weken vol avontuur samen met hun beleven.