Langs het Pad der Herinneringen: Zeilen met Henk en Yvonne in Martinique

Langs het Pad der Herinneringen: Zeilen met Henk en Yvonne in Martinique

Henk en Yvonne stappen aan boord van onze boot, herinneringen aan avonturen in Australië komen weer boven. Samen verkennen we de baaien van Martinique en zorgen: zeilen, samen zijn en “klootzakken” ervoor dat deze week tot een onvergetelijk reis behoort. Na alle hoogtepunten, ontberingen en historische ruïnes, wacht hen een onverwachte uitdaging wanneer de zeebenen van Henk hem verlaten. De zee geeft en neemt, maar hun herinneringen zullen voor altijd bewegen in de diepten van hun hart.

Henk en Yvonne zijn geen groentjes als het op zeilen aankomt, samen met ons. Onze eerste kennismaking met zeilen vond plaats in Australië, in 2003. Het was een onvergetelijk avontuur toen we vijf dagen lang een zeilboot huurden in de Whitsunday Islands en dat staat nog steeds in ons geheugen gegrift. Zodra we ‘s nachts in een baai voor anker lagen, voelden we al dat zeilen iets mysterieus had. De wind streelde onze gezichten terwijl we over de azuurblauwe wateren van de Whitsunday Islands voeren, omringd door prachtige parelwitte stranden in dit tropische paradijs. Daar op die Whitsunday Islands ontdekten Jeroen en ik pas echt de passie voor het zeilen! Het gevoel van vrijheid en één zijn met de natuur was met geen pen te beschrijven. Het raakte ons tot in onze ziel en we wisten: de zee zal altijd een speciaal plekje in ons hart hebben.

En nu, 20 jaar later, stappen Henk en Yvonne aan boord van My Motu, een boot die ze alleen maar van plaatjes kennen, en beginnen we aan een tiendaags avontuur rond Martinique. Toen we het strand naderden, voelden we de opwinding bij ons aan boord. Hoe zal het voor Henk en Yvonne zijn om de zeilboot voor het eerst vanaf de kustlijn te zien terwijl we voor anker gaan? Henk zei: “Een feest van herkenning en vreugde om onze kinderen en kleinzoon weer te zien, en die boot… wauw, wat een machtig gezicht! We vragen ons af of we dezelfde gevoelens zullen ervaren als tijdens onze avonturen in Australië in 2003. En verdomd, zodra we voet aan dek zetten, voelt alles vertrouwd en als thuiskomen.” Het was zo’n geweldig gevoel dat Henk en Yvonne zonder aarzelen besluiten om het appartement direct achter zich te laten en de komende tien dagen aan boord van de boot door te brengen.

Ze willen elk moment van dit langverwachte weerzien volop genieten. Voor ons is het ook een opluchting, want nu zitten we niet vast aan strakke zeilschema’s en maximale afstanden per dag. Sainte-Anne en Saint-Pierre waren nu ook haalbare bestemmingen. Na de lunch zeilen we als eerste naar Fort-de-France, waar we extra proviand inslaan en proberen onszelf en de boot weer in te checken. Zodra we voor anker liggen, gaan we op verkenning in de stad en meteen voelen we de broeierige hitte die er hangt. Het is zaterdag vandaag en dat betekent dat de meeste winkels om half 2 sluiten, inclusief de inchecklocatie. Alleen de supermarkt was open tot acht uur vanavond. We besluiten om niet te lang rond te dwalen in Fort-de-France. Eenmaal terug op de boot, waar de zachte wind verkoeling brengt, nestelen we ons lekker en laten we Henk en Yvonne kennismaken met de sundowner. Een drankje en wat lekkers terwijl de zon langzaam ondergaat.

De volgende ochtend halen we het anker op na het ontbijt en beginnen we aan een zeiltocht van ongeveer 7 uur richting Sainte-Anne. We genieten allemaal van het mooie uitzicht over het water en de kustlijnen van Martinique. Wij vonden het leuk om Henk en Yvonne de zeilkwaliteiten van de boot te laten ervaren. Ondanks de aanzienlijke hoeveelheid sargassum die zich in het water bevindt, kunnen we de verleiding niet weerstaan om onze vishengel uit te werpen en een poging te wagen. Helaas dienen we telkens weer naar de hengel te lopen, om dat vervelende sargassum van de haak te verwijderen, in plaats van een smakelijke vis te vangen. Het lijkt erop dat onze interacties met het zeewier de hoofdrol spelen in dit visavontuur, en we kunnen er stiekem wel om lachen. Als we Sainte Anne naderen worden we nieuwsgierig naar de drukte bij Sainte Anne, nadat tropical storm Bret twee dagen geleden overgewaaid is.  Normaal liggen hier zo’n 200 boten voor anker. Als we bijna onze ankerplek naderen schatten we dat er nu zo’n 100 boten voor anker liggen. Zodra we het anker hebben laten zakken, proberen we in het stadje nog in te checken. Maar ja, je raadt het al, ook deze keer zijn we te laat en maken we een korte wandeling door het stadje voordat we teruggaan naar de boot. Daar zwemmen we rondom de boot om verkoeling te zoeken en genieten daarna van een lekkere sundowner. Na het avondeten is het tijd voor spelletjes, en man, oh man, we hebben vijf fanatiekelingen bij elkaar! Henk en Yvonne zijn net zo verzot op spelletjes als wij. Vooral het kaartspel “klootzakken” is favoriet. Ja, sorry voor het woord, maar dat is echt hoe het spel heet. De competitie is aanwezig, en niemand is bereid om de titel van klootzak te krijgen (de verliezer!). Grappen vullen de lucht terwijl we ons in het spel storten.

De volgende ochtend trekken Jeroen, Henk en Yvonne eropuit naar het dorpje Le Marin om stokbrood te halen en eindelijk in te checken bij de autoriteiten. Ondertussen genieten wij van een rustdag, gevuld met verfrissende duiken, gezellige gesprekken, een goed boek en heerlijk eten. Henk en Yvonne genieten volop van het mooie uitzicht op de kustlijn en de charmante stadjes van Martinique. Even overwogen we om verder te zeilen, maar Henk en Yvonne geven aan dat ze graag nog wat langer willen blijven om de omgeving verder te verkennen. Het gaat hen vooral om het samenzijn met ons en ze voelen geen drang om elke dag naar een nieuwe plek te varen. Dus besluiten we unaniem om hier nog een dagje te blijven. En wat een perfecte timing! Morgen hebben Jeroen en ik ons 28-jarig huwelijksjubileum, en hier in Le Marin is een goede plek met allerlei eetgelegenheden om ons jubileum te vieren met een etentje. We verheugen ons op deze avond en halen herinneringen op van de afgelopen 28 jaar.

In Sainte-Anne is er ook de mogelijkheid om te snorkelen. We testen de snorkels die aan boord zijn bij het strand, en daarna varen we naar een ankerboei bij een klein rif en genieten we van de onderwaterwereld. Die avond zit bijna iedereen weer klaar voor een potje kaarten, terwijl ik aan de volgende (“vorige”) blog werk. Er hangt een enthousiaste sfeer en de kaarten worden met een pokerface vastgehouden en iedereen probeert elkaar te slim af te zijn. Heerlijk om er van een afstandje naar te kijken en luisteren. De volgende dag maakt de zon plaats voor donkere wolken en regen. Korte regenbuien vergezellen ons gedurende de dag en we maken er het beste van. We praten, lezen en pakken momenten voor onszelf. Morgen staat er een kleine zeiltocht gepland, en we zetten koers naar Anse d’Arlet of Grande Anse. Als we de baai van Anse d’Arlet binnenvaren kijk je uit op een charmant stadje, met kleurrijke Creoolse huizen langs de baai gezellige strandtentjes op het strand. Helaas is er niet voldoende ruimte om te ankeren en varen we verder naar Grande Anse, waar voldoende plek was. Jeroen checkt het anker en ziet gelijk een grote schildpad onder hem doorzwemmen. Yvonne heeft het geluk om meerdere schildpadden te zien aan het wateroppervlak. Henk was helaas net te laat. Terwijl ik het avondeten bereid, strekken Henk, Yvonne Jeroen en Rajesh nog even de benen en lopen een rondje door het stadje. Na het avondeten, de afwas en een lekker kopje koffie, waren we in de stemming voor de volgende kaart ronde. Henk besloot om Jeroens geluks plek uit te proberen, in de hoop dat het hem meer geluk zou brengen. Helaas bleek dat niet het geval te zijn. Anse d’Arlet staat bekend om een paar rotsen die ongeveer twintig meter van het strand liggen en waar het verrassend genoeg slechts drie meter diep is. De lokale vissen lijken er dol op te zijn, vooral wanneer het strand niet al te druk is. Dus na ons ontbijt besloten we naar Anse d’Arlet te wandelen en rond de rots te snorkelen. We waren echt verbaasd over de hoeveelheid vissen en dat ze zo dicht om ons heen kwamen te zwemmen. Na wat verkoeling in het water te hebben gezocht, genoten we van een lunch op het strand. We namen nog wat tijd om in het water te snorkelen voordat we terugliepen naar Grande Anse.

Rajesh vroeg informatie over een duikcursus die hij graag wilde doen, en na overleg boekte hij zijn level 2 cursus voor volgende week. Deze week was extra bijzonder omdat we niet alleen onze trouwdag hadden gevierd, maar het was ook precies één jaar geleden dat we aan ons zeilavontuur begonnen. Om dit te vieren, maakte ik een citroenkwarktaart en malaga ijs als traktatie. We vervolgen ons zeilavontuur naar Saint-Pierre. Het was een enerverende tocht waarin we alle facetten van het zeilen hebben meegemaakt. Van windstiltes en stralende zonneschijn tot regenbuien en onverwachte windvlagen die wel 35 knopen bereikten (windkracht 8). Het was zo plotseling dat Jeroen, die op dat moment druk bezig was in de keuken om een lunch te bereiden, alles uit zijn handen moest laten vallen en naar boven moest rennen om te helpen met het reven van de zeilen. Met 3 reven in al onze zeilen vervolgden we onze koers naar Saint-Pierre.

Henk en Yvonne vonden het leuk om dit allemaal mee te maken, hoewel niet iedereen, van de visite, dat zo snel zou hebben gezegd. Eenmaal aangekomen in Saint-Pierre, verkenden we met z’n allen deze stad vol historie. Saint-Pierre was ooit de bruisende hoofdstad van Martinique en stond bekend als het “Parijs van het Caribisch gebied”. Helaas werd de stad in 1902 verwoest door de vulkaan uitbarsting van de Mont Pelée. Bijna de hele bevolking kwam om door de lavastromen en giftige gassen. Er waren slechts twee bekende overlevenden: gevangene Louis-Auguste Cyparis en een lokale inwoner genaamd Léon Compère-Léandre. De ruïnes van het theater, de meisjesschool, de gevangenis en verschillende huizen die nooit herbouwd zijn, houden de geschiedenis levendig. De 10 dagen waren ondertussen al bijna voorbij en we zeilden terug naar het strand waar Henk en Yvonne een appartement hadden gehuurd. Ze pakken daar de laatste spulletjes in die ze daar hadden liggen en leggen de sleutel weer op zijn plek. Ook de laatste avond besluiten ze aan boord te blijven. We ankeren bij een nabijgelegen strandje waar we die avond uit eten gaan. Eenmaal terug op de boot maken we ons klaar voor een potje kaarten en zorgen we ervoor dat het weer een gezellige avond wordt. De volgende ochtend varen we op de motor naar Fort de France en lopen we samen met Henk en Yvonne naar de taxistandplaats. We nemen afscheid van ze en zijn ontzettend blij en dankbaar dat ze deze reis hebben willen maken en dat we deze tijd samen hebben kunnen doorbrengen. Bedankt! Lots of love van Jeroen, Aagje en Rajesh.

P.S. Henk en Yvonne hadden echte zeebenen tijdens de reis, want ze trotseerden zonder problemen de golven! Maar toen Henk eindelijk veilig thuis was begon alles voor zijn ogen te bewegen. Jullie raden het goed, hij kreeg last van zeeziekte! Gelukkig duurde het maar een dag of twee en was hij daarna weer helemaal de oude!