Een gevecht met de elementen: de tropische storm Bret overleven en zeilen naar Martinique

Een gevecht met de elementen: de tropische storm Bret overleven en zeilen naar Martinique

De afgelopen twee weken waren een wervelwind van onzekerheid en onvoorspelbaarheid, gevuld met een mix van emoties en onverwachte wendingen. Onze reis begon met het voorlopig definitief afscheid nemen van Saint-Martin, terwijl we koers zetten naar Martinique. Hier werden onze plannen snel gewijzigd vanwege de tropische storm genaamd Bret. Naarmate de storm heviger werd, werden de kracht en het potentiële gevaar ervan duidelijk, wat ons dwong de beslissing te nemen om onze toevlucht verder naar het zuiden te zoeken. Terwijl Henk en Yvonne vrijdagavond veilig op Martinique waren aangekomen, navigeerden wij terug naar Martinique, slechts zes uur nadat de storm was gaan liggen. 

We verzamelen ons rond de tafel, nemen onze to-do-lijst nog een keer door en proberen ervoor te zorgen dat we niets over het hoofd zien. Vooral als het gaat om de bevoorrading van de reserveonderdelen voor de boot. Daarna beginnen we aan onze laatste grote boodschappen trip, waarbij we ons verwennen met de voorlopig laatst te verkrijgen Nederlandse lekkernijen om van te genieten tot het op is. Met alles voorbereid, nemen we het besluit om vrijdag naar Martinique te zeilen en daarmee voorlopig definitief afscheid te nemen van Saint Martin. Maandag heeft Jeroen in Martinique een afspraak met een Amel-technicus, in de hoop dat alle noodzakelijke taken voor het aanstaande bezoek van Henk en Yvonne worden afgerond. 

Na drie weken klussen aan boord hebben we allemaal zin om de zeilen weer te hijsen. Het is onze traditie om Neptunus te eren met een slokje rum, voor een veilige en vlotte oversteek. Vol enthousiasme lichten we het anker op vanuit Marigot Bay en laten we de baai met boten die in de golven heen en weer dobberen achter ons. De afgelopen dagen hebben we al een sterke wind gezien van ongeveer 25 knopen in de baai, onze nieuwsgierigheid groeit en we vragen ons af of die nog sterker zal worden als we buiten de baai zijn.

Zodra we de boot rond de noordwestelijke punt van Saint Martin hebben genavigeerd, zetten we koers richting Martinique, varend op een halve tot bovenwindse koers. Onze zeiltocht is zo’n 300 zeemijl, waar we naar schatting zo’n 2 tot 2,5 dag over zullen doen. Terwijl we aan deze maritieme odyssee beginnen, neemt de wind af tot een aangenaam snelheid van 18 tot 22 knopen. Het is lastig om in enkele woorden de pure verrukking te beschrijven, hoe fijn en goed de zoute waterspetters en de streling van de wind op ons gezicht aanvoelen, vooral na alle bootklussen van de afgelopen weken. Omringd door niets anders dan uitgestrekte watervlakten met af en toe eilanden aan de horizon. Een gevoel van rust komt langzaam over ons.

Zodra we onze zeilen hebben bijgesteld en de juiste koers hebben uitgezet, neemt de trouwe automatische stuurautomaat de besturing over en gunt ons een moment van rust. We zitten in de kuip en staren urenlang naar de grenzeloze zee, met een glimlach die tevredenheid uitstraalt. Vliegende vissen springen in groepen uit het water en trekken onze aandacht. Hun ontwijkende manoeuvres kunnen suggereren dat ze worden opgejaagd door grotere vissen, waardoor Rajesh in actie komt en de vishengel uitwerpt. Hoewel ik al een maaltijd voor vanavond had klaargemaakt, lichten bij de gedachte aan een eigen vers gevangen vis, onze ogen op. 

Na een paar uur neemt de adrenaline in onze lichamen geleidelijk af en maakt de ritmische beweging van de zee ons slaperig. We pakken om de beurt een uur of twee extra slaap, terwijl we ervoor zorgen dat iemand waakzaam blijft en het steeds veranderende panorama van de oceaan in de gaten houdt. Terwijl de zon langzaam naar de horizon zakt, heeft onze hengel tot nu toe alleen zeewier weten te vangen en dus geen lekkere vis voor bij het avondeten vandaag. We halen de vishengel binnen voor de nacht en maken de Biryani die ik eerder heb klaargemaakt warm. Terwijl we genieten van het avondeten, kijken we naar de zonsondergang die de lucht kleurt met diverse tinten rood, oranje en geel. Vrij snel na het avondeten gaat ons wachtsysteem in. Ieder trekt zich terug en wordt het rustig in de kuip. De boot glijdt over en door de golven, waarbij er soms een grote golf over de punt van de boot stroomt en je de spetters van het water in je gezicht voelt. 

Het is nieuwe maan, dit betekent dat de maan precies tussen de aarde en de zon in staat en het maanlicht nauwelijks waarneembaar is. Jeroen heeft de eerste avondwacht, terwijl de wolkeloze nacht zich onthult en begint het zwarte canvas boven Jeroen, zijn talloze sterren een voor een te onthullen. Tijdens Jeroen zijn wacht veranderde er niet veel en heeft hij een film gekeken die we hadden gedownload voordat we vertrokken uit Saint Martin.. 

De wind neemt af tijdens mijn wacht, waardoor de boot rustiger door de golven glijdt. In de cockpit word ik omhult door een verstilde stilte, en dompel ik me onder in de schoonheid die me omringt, troost en inspiratie vindend in de sterrenhemel boven mijn hoofd. Twee vallende sterren schieten langs de hemel en laten een schittering in hun kielzog achter. De wind draait iets meer naar het zuidoosten waardoor ik de koers iets aanpas. We zeilen bij de eilanden St. Kitts & Nevis, waarvan de verlichte kusten in de duisternis van de nacht zichtbaar zijn. Afgeschermd door deze eilanden, neemt de hoogte van de golven en het hellen van de boot af. Dit zorgt ervoor dat we beter kunnen slapen, zonder het risico uit je bed te worden gerold. Rajesh neemt de wacht van mij over. Net als Jeroen, geeft Rajesh zich over aan een film, waarbij zijn blik af en toe afdwaalt naar de steeds veranderende nachtelijke hemel. De wind, keert terug uit het oosten, waardoor Rajesh de koers aanpast naar zijn oude koers. 

Ter hoogte van Guadeloupe veranderde de wind van koers en waaide uit alle richtingen.  Naarmate de tijd verstreek, nam de kracht ervan geleidelijk af en vervaagde het gefluister van de wind tot een bijna stilte.  We hoorde alleen nog het opspatten van water tegen de romp. Met een snelheid van slechts 2 knopen dobberen we langzaam enige tijd vooruit, totdat Jeroen besloot de motor te starten. Na een half uur op de motor te hebben gevaren, kreeg de wind weer kracht en trok langzaam weer aan. We hijsen de zeilen opnieuw. Jeroen werpt de vishengel uit, maar helaas wemelde de zee van de sargassum en vangen we niets anders dan sargassum. De dag vullen we naast het trimmen van de zeilen en het aanpassen van de koers, met lezen, slaap inhalen, kletsen, het kijken naar de vele vliegende vissen, het scannen van de diepe wateren op zoek naar dolfijnen of walvissen, terwijl we onze eetlust stillen met lekkere maaltijden.  

Die nacht, tijdens al onze wachten, speelde de wind zo nu en dan verstoppertje met ons, wat ons in beweging hield. We laten regelmatig alle zeilen zakken en startten daarna de motor, die weer zoemend tot leven kwam. Als de wind daarna zijn kracht weer wakkerde nodigde die ons uit om de slapende zeilen weer te hijsen, wat we maar al te graag deden. Terwijl we voor de kust van Dominica zeilden, werden mijn ogen getrokken naar de dieptemeter die fluctuerende cijfers aangaf. Het verschoof verleidelijk van oneindig naar 60, toen 45, en rustte even op 30 meter, voordat het moeiteloos terugkeerde naar zijn oneindige aflezing. De kriebels in mijn buik en mijn nieuwsgierigheid komen dan tot leven en ik denk aan de mysteries die onder het glinsterende oppervlak liggen, zou het een school vissen zijn? Een walvis? Helaas, afgezien van de occasionele vlucht van een vliegende vis, bleef het oppervlak van de zee stil door de afwezigheid van dolfijnen of walvissen. Ondanks de afwezigheid van deze grootse wezens, kon dit de schoonheid van het moment niet temperen. Het zachte ritme van de golven, de zilte bries die mijn gezicht streelt en de uitgestrekte oceaan, het perfecte moment om mijn fantasieën de vrije loop te geven en ik alweer meerdere verhalen in mijn gedachten heb gecreëerd, die zo eindeloos waren als de oceaan zelf. 

Martinique is in zicht gekomen en we zeilen langs de kust verder naar het zuiden. Om 16.00 uur bereiken we, na ruim 90 zeemijlen gevaren te hebben de baai van Sainte Anne, waar we na het inchecken en onze benen strekken een lekkere pizza halen en aan boord opeten. De volgende ochtend was Jeroen al vroeg op pad om de technicus van Amel te bezoeken, in de hoop de bestelde onderdelen te verkrijgen en inzichten te verzamelen over onze roersituatie. Bij zijn terugkeer, verzamelden we ons in de cockpit om de naderende tropische storm Bret te bespreken. De nieuwste weermodellen suggereerden dat de storm over Dominica en Guadeloupe zou razen, terwijl een paar modellen wezen op een mogelijke aanlanding in Martinique. Volgens de voorspelling zou de storm vrijdagochtend aankomen, samenvallend met de geplande vlucht van Henk en Yvonne naar Martinique later die avond. Ons bewust van de noodzaak tot voorzichtigheid, spraken we af om de weermodellen de volgende ochtend opnieuw te beoordelen en een weloverwogen beslissing te nemen. De situatie evolueerde echter snel toen bijgewerkte weerkaarten aangaven dat de tropische storm Bret nu op schema lag om over Martinique te trekken. Het is hierdoor niet langer verantwoordt om in Sainte Anne te blijven en namen we contact op met Henk en Yvonne. Samen hebben we besloten dat uitwijken naar Bequia de verstandigste manier van handelen was. Onze veiligheid boven alles stellend, haalden we het anker op en zetten koers, honderd zeemijl verder naar het zuiden. Nog niet eerder hebben we zoveel andere boten op ons AIS-systeem gezien. Iedereen vertrekt zo ver mogelijk naar het zuiden. De wind, die ons schuin van achteren gunstig gezind was, duwde de boot voort met ruim 8 knopen. Vlak voor de kust van Saint Lucia werden we verrast met niet één keer, maar twee keer een grote groepen dolfijnen die onze reis vrolijk vergezelden. We genoten als een stel kleine kinderen van hun aanwezigheid. Toen de avond viel, nam het weer een abrupte wending. Verlicht door talloze bliksemschichten en regen kwam met bakken uit de lucht. De naderende onweersbuien kwam onheilspellend dichtbij, elke bliksemschicht schroeide onze ogen met zijn schittering, en de klinkende donderslagen weergalmden door de lucht. Doordat we niet midden in de nacht wilden aankomen in Bequia verminderden we snelheid en rolden de zeilen op naar het derde rif en zeilden verder in een rustig tempo van vier knopen richting Bequia, terwijl de bliksem rondom ons heen aanhield. Bij het aanbreken van de dag varen we baai van Bequia binnen. Het is erg druk op dit moment en hierdoor pakken we een ankerboei. 

We genieten nog even van het mooie weer en de goede mogelijkheden om te kunnen snorkelen.  Hoewel we hoopten dat onze reis ons ver genoeg naar het zuiden heeft gebracht om de dreigende tropische storm Bret te ontwijken, maakten we toch onze boot storm-klaar in de hoop dat onze bezittingen ongedeerd zullen blijven, zelfs als we in het staartje van de storm terecht zouden komen. Alle losse spullen bergen we op in de boot en andere voorwerpen maakte we extra stevig vast.

Toen de nacht over de baai viel, bleef alles rustig en gaven we ons over aan een vredige slaap. Bij het aanbreken van de dag werd de rust echter verstoort toen de regen uit de hemel stroomde, vergezeld van een windvlaag die huilde als een banshee. Met een blik op de windmeter waren we getuige van windsnelheden van 35 knopen. Krijgen we dan toch nog een staartje mee? De slaap ontging me en ben in de cockpit gaan zitten, waar ik toekeek hoe de tropical storm Bret zijn woede losliet. Bret kwam later en heftiger dan we hadden verwacht. De windmeter gaf windsnelheden van meer dan 50 knopen. Bij drie boten was hun ankers losgeraakt uit het zand, waardoor ze midden in alle heftigheid opnieuw moesten ankeren. Gelukkig was het ze gelukt en bleef de baai vrij van rampzalige ongelukken. Rond 9 uur nam de wind geleidelijk af en kwam niet meer boven de 30 knopen uit. Uitgeput zocht Jeroen opnieuw troost in de slaap, terwijl ik, vervuld van een gevoel van rusteloosheid, de laptop pakte en begon met schrijven.

Opeens, om 14.00 uur, kwam Jeroen tevoorschijn. Hij gaf aan dat we rond 16.00 uur terug konden zeilen naar Martinique. Rajesh en ik waren verrast door deze onverwachte wending. Nog geen 3 uur geleden bekeken we de waarschuwingen van de kolossale golven van wel 5 tot 6 meter hoog, die tussen de eilanden op de loer lagen. De herziende weerkaarten van 15.00 uur schetsten echter een iets minder angstaanjagend beeld en voorspelden golven tot 2 meter. Ondanks aanhoudende vrees waren we het eens en maakten we de boot ijverig klaar voor ons vertrek. Om 16.00 uur verbraken we onze verbinding met de ankerboei, namen afscheid van de baai en begonnen aan onze reis terug naar Martinique.

Terwijl we de baai uit zeilde, konden Rajesh en ik een aanhoudend gevoel van onbehagen niet van ons afschudden. Ondanks dat we voor het eiland een kalme zee met alleen een rustige deining om ons heen zagen. De wind waaide zachtjes met slechts negen knopen, en de stroming gaf ons een mooie twee knopen extra, waardoor we met zeven knopen richting Martinique zeilden. Zodra we achter de beschutting van het eiland vandaan kwamen en tussen twee eiland in zeilden werd de wind krachtiger en de golven hoger. Het begon hard te regenen en al snel konden we een tweede rif in onze zeilen zetten. De regen bleef tot in de late uurtjes van de avond, tot ongeveer 10 uur, toen het eindelijk droog werd. De reis gaat zeer voorspoedig en de boot blijft met een mooie snelheid tussen de 6-8 knopen richting Martinique zeilen. Die nacht hebben we allemaal een rustige wacht zonder onweer en regen. Rajesh en ik moesten het Jeroen nageven dat hij gelijk had en het inderdaad prima te doen was, om nog geen 6 uur na de storm, alweer terug te zeilen naar Martinique. 

Terwijl de ochtendzon opkwam en een warme gloed over de horizon wierp, naderden we het strand waar Henk en Yvonne een appartement hadden gehuurd. Net voordat we het anker lieten vallen, werden we verwelkomt door een groep dolfijnen, die speels dartelden in het water en hun acrobatische kunsten lieten zien. Met een glimlach op ons gezicht lieten we de dinghy zakken en nadat ook de buitenboordmotor gemonteerd was, varen we naar de kust. Opwinding vulde de lucht toen we Henk en Yvonne stevig in onze armen konden sluiten voor een knuffel en een kus. Nadat we samen hun spullen uit het appartement hadden opgehaald, stapten Henk en Yvonne aan boord van onze boot, klaar om te beginnen aan een gedeeld avontuur dat negen dagen gaat duren. Kunnen ze wennen aan het bootleven? Hebben ze veel te maken met zeeziekte? Jullie lezen het allemaal in de volgende blog.