Op ontdekkingstocht naar de geheimen van Taborcillo, John Wayne City

Op ontdekkingstocht naar de geheimen van Taborcillo eiland “John Wayne City”

“Auw!” schreeuwt Jeroen, zijn kreet snijdt door de lucht en doet mijn hart bonzen van schrik. Hij haast zich terug in de dinghy, hijgt zwaar en zijn gezicht vertrekt van de pijn. Nog nooit heb ik hem zo zien lijden in onze 32 jaar samen.

“Ik ben gestoken door een kwal in mijn gezicht!” schreeuwt hij, zijn stem doordrenkt van de pijn. Zonder aarzelen sprint ik naar de kombuis en grijp een fles azijn – een truc die we hebben geleerd tijdens onze reizen in Australië. Langs stranden waar veel kwallen zijn, hangen flessen azijn elke paar meter aan de bomen als voorzorgsmaatregel. Zodra Jeroen aan boord springt, giet ik direct een flinke scheut azijn over zijn gezicht. “Het voelt alsof mijn wang in vuur en vlam staat”, kreunt hij. Ik haast me om hem gerust te stellen, speurend naar sporen van achtergebleven tentakels of dieprode lijnen. Gelukkig zie ik niets van dat alles. Na een halve fles leeg te hebben gegooid beseffen we dat te veel azijn verloren gaat op deze manier, we grijpen naar een doek, dompelen het onder in azijn en drukken het tegen zijn gezicht. Gelukkig biedt dit enige verlichting voor zijn pijn. Na een kwartier zie ik zijn ademhaling langzaam kalmeren en na een zenuwslopende tijd die als een eeuwigheid aanvoelde, begint hij eindelijk weer ‘aanspreekbaar’ te worden. 

Ralph van Lille Venn, een fervent liefhebber van wing foilen en kitesurfen, heeft windsurf materiaal aan boord dat hij zelden gebruikt en graag aan Jeroen uitleent. Met Barbara die voor twee weken terug naar Zwitserland gaat, heeft Ralph plotseling een periode van twee weken om naar een locatie te gaan waar bijna dagelijks wind is. Zelfs wanneer de wind te sterk is of volledig ontbreekt, kan hij doorgaan met zijn bootklusjes. Dit voorstel wekt de interesse van Jeroen, die al meer dan 3 jaar niet op zijn surfplank heeft gestaan. We voorzien de boot van voldoende proviand aan boord voor de komende weken. Jeroen heeft bovendien tal van niet-dringende klusjes aan boord, die hoewel niet urgent, bijzonder fijn zijn om af te ronden en een goed gevoel. We besluiten om mee te gaan. Rajesh en ik kijken er naar uit om weer te zwemmen, snorkelen, fotograferen, schrijven, lezen, en misschien zelfs wat te schilderen. 

Onlangs, tijdens een wandeling door de straten van Panama City met Barbara, raakten we in gesprek over hobby’s en tot onze verbazing ontdekten we een gedeelde passie voor dot-painting. Het was bijna ongelooflijk; beiden keken we elkaar met open mond aan en dachten: “Dit kan toch niet waar zijn!” Dot-painting, een schildertechniek die niet veel voorkomt, boeide ons direct. Zittend op een bankje lieten we elkaar foto’s zien van ons werk, compleet verrast. Hoewel we alle benodigdheden aan boord hebben, gunnen we onszelf zelden de tijd om ermee aan de slag te gaan. Bovendien is er op een zeilboot weinig ruimte voor het creëren van grote schilderijen, waar meer mijn passie ligt. Ook zijn we beiden behoorlijk goed in het bedenken van ‘redenen’ om niet te beginnen aan een nieuw schilderij. Maar daar gaat verandering in komen! 

We besluiten een dag eerder te vertrekken om eerst het eiland Otoque te verkennen. Het opstaan van ons anker brengt ons tussen een verzameling boten op de ankerplaats, allemaal in afwachting van visa’s of een geschikt weervenster voor de oversteek naar de Galapagos of de Marquesas eilanden. De vaargeul die we moeten oversteken is druk bevolkt; grote vrachtschepen, zeilboten, toeristenbootjes en panga’s varen heen en weer. Ik vertraag iets om de timing juist te krijgen en achter een groot vrachtschip over te steken.

Veel van de grote vrachtschepen liggen voor anker, naast de vaargeul, rustig wachtend tot ze door het Panamakanaal kunnen gaan. Langzaam laten we de drukte van Panama City achter ons. Zodra we de vaargeul verlaten, hijsen we de zeilen en varen met een kalme snelheid van 4 knopen richting Otoque eiland. Talloze Frigate vogels en Pelikanen zweven boven de eilandtoppen. Bij het naderen van de ankerplaats jagen ze op kleine visjes rond onze boot. Het is een mooi gezicht om een grote groep pelikanen over het water te zien scheren.

‘s Avonds worden we verrast door bioluminescentie in het water, een fascinerend fenomeen waar we van genieten als kleine kinderen die iets magisch ontdekken. Het is spijtig dat onze camera’s niet geschikt zijn voor nachtopnames; ik had het graag met jullie willen delen.

John Wayne, geboren als Marion Robert Morrison op 26 mei 1907, groeide uit tot een icoon in de geschiedenis van Hollywood. Met zijn indrukwekkende gestalte, krachtige stem en onmiskenbare charme veroverde hij de harten van miljoenen fans wereldwijd. Echter, afgezien van de filmindustrie, had hij ook connecties met het Centraal-Amerikaanse land Panama. 

De overname van het eiland Taborcillo door John Wayne hangt nauw samen met zijn langdurige relatie met Panama. Zijn band met het land gaat terug tot de jaren zestig, toen hij niet alleen een gerenommeerd Hollywood-acteur was, maar ook een zakenman met belangen in Panama. Deze relatie begon toen hij trouwde met Josephine Saenz, de dochter van een Panamese diplomaat. In de loop van de tijd ontwikkelde Wayne vriendschappen met invloedrijke individuen en families in Panama, zoals de McGraths, de familie Arias (inclusief Dame Margot Fonteyn de Arias) en Paul Kramer, een opmerkelijke sinoloog en auteur. Deze connecties, samen met zijn zakelijke ondernemingen in Panama, legden de basis voor zijn uiteindelijke aankoop van het eiland Taborcillo. Erika Burch schrijft February 9, 2024 voor de website Domesticated Companion dat het eiland destijds aan John Wayne werd geschonken door Omar Torrijos, leider van de Panamese Revolutie.

Op 7 september 2022 publiceerde Amalia Aguilar Nicolau, bekend als @amalianicolau, een artikel waarin de rol van Hollywood-legende John Wayne in het verkrijgen van ratificatie voor de Torrijos-Carter-verdragen werd belicht. Ondanks goedkeuring door de Panamese bevolking, ondervond de ratificatie door de Amerikaanse Senaat aanzienlijke tegenstand, vooral van Republikein John Wayne. Omar Jaén Suárez, historicus en deel van het onderhandelingsteam, en Zoilo G. Martínez de la Vega, auteur van ‘De oorlogen van generaal Omar Torrijos’, hebben het verhaal vastgelegd. Wayne, ondanks zijn ziekte en pensionering, zette zich actief in voor de zaak door persoonlijke brieven te schrijven aan elke senator en steun te mobiliseren, wat uiteindelijk resulteerde in de ratificatie van de verdragen met één stem marge.

Het artikel benadrukt ook de tegenstand, met name van Republikein Ronald Reagan, maar Wayne slaagde erin steun te verzamelen en het verdrag door het Congres te leiden. Zijn laatste inspanningen, kort voor zijn dood, toonden zijn vastberadenheid en vasthoudendheid. President Carter erkende Wayne’s rol als een van zijn grootste steunen aan de conservatieve kant. Wayne’s steun was niet alleen cruciaal was voor de goedkeuring van de verdragen, maar weerspiegelde ook de nauwe banden tussen de VS en Panama. John Wayne hield echt van het Panamese volk en hij genoot enorm van zijn vele bezoeken aan Panama door de jaren heen. Het eiland Taborcillo, dat hij zo vaak bezocht als hij kon, varend aan boord van zijn jacht de Wild Goose. 

Terwijl Ralph bijna Taborcillo eiland bereikte, haalden wij ons anker op bij Otoque eiland en rondden we vijf zeemijlen verder de punt van Punta Chame. Hier begon het water snel ondieper te worden. Helaas was het water hier troebel, waardoor we geen kleurverschillen konden zien of de bodem konden waarnemen. Navigeren was alleen mogelijk via onze kaartplotter, die we nauwlettend in de gaten hielden. De getijden verschillen waren aanzienlijk, ongeveer 4,7 meter. Hoewel het bijna laagtij was, zolang we op de kaartplotter 3 meter of meer zagen, zouden we veilig moeten zijn – dat dachten we, totdat we de bodem raakten en vast kwamen te zitten. Ik probeerde snel de boot in zijn achteruit te zetten, maar het mocht niet baten; zowel de stroming als de wind duwden ons verder naar voren. We wisten dat we weer los zouden komen zodra het tij langzaam weer begon te stijgen, maar het was belangrijk om te weten of het slechts een zandverschuiving was of dat we echt niet verder konden varen.

Jeroen ging met een dieptemeter in de dinghy rond de boot om onderzoek te doen. Aan de stuurboordzijde, achterkant en bakboordzijde was er meer dan genoeg diepte, maar aan de voorzijde bleef het te ondiep. Het was dus belangrijk om niet verder naar voren te gaan, maar met de huidige stroming en wind zou dit onvermijdelijk zijn. We besloten een anker achter de boot te plaatsen om te voorkomen dat de boot verder naar voren zou bewegen bij het opkomende tij. De eerste poging faalde; het anker pakte niet. Ondertussen is Ralph van Lille Venn gekomen met zijn dinghy om te kijken of hij kon assisteren. Jeroen en Ralph besloten samen het anker opnieuw te laten zakken. Deze keer ging Jeroen het water in om het anker stevig in de grond te duwen. Enkele seconden later kwam Jeroen uit het water, intens pijnlijk gestoken door de kwal. Na anderhalf uur was er voldoende water onder de kiel om achteruit te kunnen varen. Ik stuurde de boot in zijn achteruit naar diepere wateren, waar we opnieuw konden ankeren en nu veilig lagen, in afwachting van het opkomende tij. De pijn en zwelling in Jeroens gezicht verminderden langzaam, en we waren blij toen we twee uur later eindelijk naast Lille Venn voor de kust van Taborcillo eiland lagen.

Helaas kunnen we hier niet zwemmen vanwege de vele kwallen die in het water zwemmen. Jeroen en Ralph wikkelen zichzelf van top tot teen in om te voorkomen dat ze worden gestoken tijdens het surfen. In het begin verliep het surfen wat moeizaam. Het was al drie jaar geleden dat Jeroen voor het laatst op een surfplank stond. Gelukkig ging het de tweede dag een stuk beter en tussen het klussen aan de boot door zijn Ralph en Jeroen vaak op het water te vinden. Rajesh gaat meestal aan het einde van de middag naar het eiland om drone-opnames en foto’s te maken, terwijl ik me vooral bezighoud met het onderzoeken van het eiland, schrijven, koken en af en toe schilderen. Ralph komt elke dag bij ons aan boord om te eten en daarna spelen we vaak het spel genaamd Brandi dogs.

Na de dood van John Wayne in 1979 verkocht zijn familie het eiland aan de Duitse eilandmakelaar Farhad Vladi. Vladi bezat het eiland tot 1997, toen het werd overgenomen door de Oostenrijkse zakenman Ralph Hübner, bekend als redacteur en uitgever van Who’s Who in Europa. Hübner gebruikte het eiland aanvankelijk als toevluchtsoord voor bijzondere vrienden en klanten, maar later opende hij het voor het publiek, waarbij maximaal 50 tot 60 gasten tegelijkertijd welkom waren.

Het eiland bood verschillende stranden, een resort hotel en een themapark. Bij de receptie van het hotel waren diverse foto’s van John Wayne te bewonderen, variërend van publiciteitsfoto’s tot meer persoonlijke beelden van hem op het eiland, evenals filmposters van zijn bekende films. De resort medewerkers kleedden zich passend bij het ‘wilde westen’-thema van het resort, in denim met cowboyhoeden en bandana’s.

Met de zon hoog aan de hemel, die lange schaduwen over het kalme water werpen, varen we langzaam met de dinghy naar de verlaten kustlijn van Taborcillo Island. Achter verschillende soorten bomen en struiken ontvouwt zich voor onze ogen een eens zo levendig resort, nu een vervallen en verwaarloosde plek. Het ooit zo bruisende resort, genaamd “John Wayne City”, ligt nu in puin, met gebarsten muren en verweerde borden als stille getuigen van vervlogen glorie. Boven het verlaten zwembad cirkelt een zwerm aasgieren, waarvan hun scherpe, schelle kreten de stilte doorbreken.

Mijn nieuwsgierigheid ontwaakt als ik mijn eerste stap zet, waarbij de grond onder mijn voeten kraakt, een echo van vergeten voetstappen die eens de gangen van dit eiland vulden. Als we dichterbij komen, lijkt het op een vergeten decorstuk uit een Western film, met vervallen gebouwen die oprijzen tegen de achtergrond van een blauwe hemel. Gebroken ramen klapperen in de zachte bries, terwijl schaduwen dansen tussen de verlaten gebouwen. Overal lijkt de natuur haar greep te hebben herwonnen, met onkruid dat door gebarsten stoepen omhoog schiet en wilde dieren en schapen die hun territorium hebben teruggeëist.

Te midden van deze verlatenheid gloeit een mysterieus gevoel van ontdekking in mijn borstkas. Welke verborgen geheimen liggen er begraven onder de stoffige paden van dit verlaten eiland? Welke verhalen fluisteren de vervallen muren van John Wayne City? Ik kan niet anders dan het gevoel hebben dat ik getuige ben van een verloren hoofdstuk in de geschiedenis, een plek waar tijd en herinnering samenkomen in mysterie en vergetelheid. Met elke stap die ik zet, daal ik dieper af in de duisternis van het onbekende, klaar om de geheimen van Taborcillo eiland te ontrafelen.

Op het eiland blijkt nog een huis te staan, bewoond door een lokale inwoner. Helaas was mijn Spaans niet voldoende om een diepgaand gesprek te voeren met de bewoner, die hier nu vijf jaar woont. Ze konden niet precies uitleggen waarom het hotel in zo’n vervallen staat verkeert, maar wel dat het al 20 jaar niet meer in bedrijf is.

Na wat speurwerk online ontdekte ik dat het hele eiland te koop staat. Voor een prijskaartje van 12 miljoen dollar kun je eigenaar worden van deze historische locatie. De verkoopbrochure van Premier Casa Panama Real Estate toonde foto’s van hoe het hotel er ooit uit moet hebben gezien. Ik hoopte dat ze me meer konden vertellen over de geschiedenis van het eiland en waarom de huidige staat van het pand zo afwijkt van de weergave in de brochure. Hun reactie was kort: “De waarde ligt in het land, niet in het hotel.” Het hele eiland staat te koop en werd in 2018 getaxeerd op 23 miljoen dollar. De eigenaar vraagt nu 12 miljoen dollar en staat toe dat de huidige bewoners blijven wonen totdat het eiland wordt verkocht. 

Terwijl we ons langzaam over de verlaten kustlijn van Taborcillo Island bewegen, kunnen we niet anders dan onder de indruk zijn van de vervlogen glorie die hier ooit heerste. Het eens zo bruisende resort, doordrenkt van de nalatenschap van John Wayne, nu verlaten en verwaarloosd, spreekt tot de verbeelding en wekt een gevoel van avontuur op. Het eiland, gehuld in mysteries en vergetelheid, lijkt te fluisteren over vervlogen tijden en verloren verhalen, en nodigt uit tot verkenning.

Als we ons verdiepen in de geschiedenis en de huidige staat van het eiland, kunnen we alleen maar speculeren over de geheimen die het verbergt en de redenen achter zijn verval. Het verhaal van Taborcillo Island, met zijn rijke erfgoed en onzekere toekomst, weeft een intrigerend en fascinerend verhaal dat ons herinnert aan de vergankelijkheid van glorie en de eeuwige zoektocht naar verborgen schatten, zowel materieel als spiritueel.

Terwijl het eiland te koop staat en wacht op een nieuwe eigenaar om zijn verhaal voort te zetten, blijft het een betoverende plek vol mogelijkheden en mysterie. Misschien ligt de ware schat van Taborcillo Island niet alleen in zijn land, maar in de verhalen die het te vertellen heeft en de avonturen die nog moeten komen. Met elke krakende stap op de verlaten grond van dit eiland, duiken we dieper in de raadsels van het verleden en kijken we vol verwachting uit naar wat de toekomst zal brengen voor deze betoverende plek aan de rand van de wereld.