Het visum is binnen, Frans-Polynesië, we komen eraan

Terwijl we rustig ontbijten met een schaaltje yoghurt, verschijnt Rajesh met een brede glimlach in de cockpit. “Het is tijd om terug te gaan naar Panama City om mijn paspoort met visum op te halen,” vertelt hij. Een klein vreugdedansje volgt in de cockpit, terwijl we direct het weerbericht checken voor de komende twee weken om naar Frans Polynesië te zeilen. Vanaf 12 april wordt een noordelijke wind voorspeld met 15 knopen, wat een gunstige voor-de-windse koers belooft. Als het weer stabiel blijft, zouden we dit patroon acht dagen lang kunnen vasthouden. Perfect om voorbij de Galapagoseilanden te zeilen en de tradewinds en stromingen te benutten.

We bevinden ons momenteel op Las Perlas, ook bekend als de Pareleilanden, een eilandengroep in de Golf van Panama, ongeveer 30 mijl uit de Pacifische kust van Panama. Mensen wonen hier al sinds lang voor de aankomst van Christoffel Columbus in Amerika. Toen de Spanjaarden arriveerden en de overvloed aan parels opmerkten, noemden ze de plaats Las Perlas (Pareleilanden).

Tijdens de Spaanse heerschappij was Las Perlas een belangrijke bestemming voor duiken en parelhandel. Europese en Aziatische handelaren waren gefascineerd door de parels van deze eilanden, waardoor het een lucratieve locatie werd.

Echter, het pad naar rijkdom was niet zonder obstakels. Beroemde piraten zoals Henry Morgan en Kapitein Kidd waren in de 17e en 18e eeuw actief in de regio, op zoek naar schatten waar ze maar konden vinden, waaronder Las Perlas.

Na verloop van tijd begon de parelindustrie echter te kampen met tegenslagen. Overmatige oesterexploitatie en goedkopere parels elders zorgden voor een neergang. Las Perlas raakte in de vergetelheid.

Tot het tijdperk aanbrak van reality-tv. Shows als Survivor vonden Las Perlas een perfecte locatie voor spannende afleveringen. Las Perlas werd wereldwijd bekend dankzij Survivor, waar deelnemers streden tegen deze eilandachtergrond. Andere landen volgden met hun eigen versies van de show, zoals de Israëlische Survivor: Pearl Islands, de Zuid-Afrikaanse Survivor South Africa: Panama en de Franse Koh-Lanta: Panama, waarbij elk seizoen culturen en talen vermengde aan de kusten van Las Perlas.

Maar Las Perlas stopte niet bij Survivor. Het eiland verscheen op tv-schermen over de hele wereld. Mogo Mogo Island was het decor voor de BBC-serie The Real Swiss Family Robinson, terwijl Isla Gibraleón en Isla San Telmo dienden als setting voor de Britse survival show The Island met Bear Grylls. Zelfs Nederlandse televisie deed mee met Adam Looking for Eve in het eerste seizoen.

En net toen men dacht dat Las Perlas alles had gezien, kwam The Challenge: All Stars langs en filmde hun grote finale hier, waardoor Las Perlas nog beroemder werd.

Tegenwoordig is Las Perlas een populaire bestemming voor dagtochten. Toeristen komen hier om de locaties van hun favoriete tv-programma’s te zien, te genieten van de zon op rustige stranden en te snorkelen in het verfrissende water. Zoals wijzelf hebben we het peddelen, snorkelen en wandelen langs de verlaten stranden gemist. Elke avond genieten we van de bioluminescentie in het water, waarbij grote groepen vissen zwemmen en zelfs het doorspoelen van het toilet een lichtshow veroorzaakt. Het wordt bijna een feestje. Onze ankerplaats, nabij de jachthaven, ligt op de route van grote schepen die op weg zijn naar het Panamakanaal of er net vandaan komen. Het water is bruin en vol algen, waardoor zwemmen of drinkwater maken niet mogelijk is.

Gelukkig zijn onze watertanks nu weer vol en vertrekken we twee dagen later op de motor richting Panama City. Voordat we vertrekken, maken we een lijst met klusjes die we willen doen en moeten we natuurlijk veel boodschappen doen. Van Panama naar Frans Polynesië is het 4000 zeemijl zeilen, wat betekent dat we 30 dagen achter elkaar zullen zeilen en alleen de uitgestrektheid van de oceaan zullen zien. Overal waar je kijkt, is er niets anders dan water. Zodra we ongeveer 500 zeemijl uit de kust zijn, zien we zelfs geen vogels meer. Mentale voorbereiding is hierbij essentieel. We zullen ruim een maand dag en nacht zeilen, waarbij ons wachtsysteem in werking zal treden. Iedereen zal voor zijn eigen vermaak zorgen tijdens deze oversteek. Vaak wordt gevraagd of we bang zijn om ons te vervelen, maar nee, daar zijn we absoluut niet bang voor. 

We halen het anker op en varen langzaam weg van onze ankerplaats, op de motor. Er is geen zuchtje wind en het water ligt kalm als een spiegel. Hoewel de afwezigheid van zonneschijn het aangenaam maakt om op het dek te zitten en om me heen te kijken, is het ook jammer omdat het zicht onder water beperkt is.

Al snel verschijnt er een groep dolfijnen. We schakelen de motor uit en Jeroen en Rajesh aarzelen even, maar besluiten om het toch te wagen om het water in te gaan om de dolfijnen onderwater te bekijken. Het is een bijzondere ervaring om ze onder water te zien.

Wanneer we verder varen, zie ik vanaf de boeg talloze mobula roggen voorbijzwemmen, waarvan er één zelfs een paar meter uit het water springt. Niet veel later ziet Rajesh walvissen en Rajesh aarzelt geen moment en pakt zijn drone om opnames te maken. We houden afstand om hen niet te storen. Het zijn waarschijnlijk Rice-walvissen, hoewel we dat niet helemaal zeker weten.

De terugreis naar Panama City was al buitengewoon, maar als kers op de taart zien we even later een enorme groep dolfijnen. We sturen in hun richting en Rajesh zet zijn drone nogmaals in. Het zijn er honderden. Overal om ons heen zien we groepen dolfijnen springen en acrobatische stunts uitvoeren. We zijn alle drie in extase en kunnen niet geloven dat we dit werkelijk mogen meemaken. Vol verhalen komen we terug op onze ankerplek La Playita, en we vertellen ze dan ook enthousiast aan Barbara en Ralph van Lille Venn. 

Op die maandag haalde Rajesh zijn paspoort op, hebben we drie dagen nodig gehad om alle boodschappen te doen en ze een plekje weten te geven, kochten we de laatste reserveonderdelen, hielp Ali ons met het lassen van een van onze scepters, ging ik met Barbara naar een groente- en fruitmarkt om verse spullen in te slaan, kookte ik 10 maaltijden en vroor ze in (voor het geval we slecht weer zouden krijgen en koken lastig zou zijn), tankten we de boot bij met diesel en water, en voeren we de avond voor ons vertrek naar een eilandje waar we de aangroei op de romp van onze boot en de dinghy konden verwijderen.

Hier zit ik dan nog even de laatste woorden te tikken voor deze blog. Vind het het leuk om te zien waar we zeilen dan kun je ons volgen op https://www.noforeignland.com/boat/mymotu als je op show journey klikt zit je onze laatste positie. 2x per dag zullen we onze Starlink (internet) aanzetten en op die manier weerkaarten binnen te halen en de nieuwste posities door te geven op Noforeignland. 

Ik hoop op die manier ook gewoon mijn volgende blog te kunnen posten als we halverwege onze reis zijn.