Kerstmis in Dominica

Wakker worden op 25 december 2022 op een zeilboot in Dominica, het ritme van de deining van het water en de schijnende zon is een perfecte manier om de dag te beginnen. De geluiden van harde muziek zijn overal te horen, aangezien bijna iedereen in Dominica om middernacht naar de kerk gaat, waarna het feest om 02.00 uur begint. Dit is een 22-uurs feest van dansen, zingen, eten en drinken. Dit is niet de eerste keer dat Kerstmis wordt gevierd bij tropische temperaturen, aangezien wij al eerder Kerstmis in het buitenland hebben gevierd, in plaatsen als Australië, India en het eiland Andaman en Nicobar. Maar dit jaar is het feest op een zeilboot in Dominica, en vieren we het samen met onze vrienden van zeilboot Mabul. De dag begint met het Facetime aan familie en vrienden, waardoor we ons toch nog een beetje aanwezig voelen, gevolgd door koken aan boord. Koken op een boot vergt meer planning en tijd, aangezien de ruimte beperkt is en keukenapparatuur ontbreekt. Ik heb beloofd ijs te gaan maken, wat ook heel goed mogelijk is zonder ijsmachine, met slechts 3 ingrediënten: slagroom, gecondenseerde melk en elke gewenste smaak. Ik heb gebruikt gemaakt van verse limoenen, passievrucht en kersen om 3 smaken ijs te maken. Daarnaast maak ik Focaccia brood en kikkererwten curry met kip. De drankjes en salade worden meegenomen door team Mabul. Het loopt echter niet zoals gepland en tijdens het “ijsvrij” maken van onze kleine vriezer die snel invriest, raakt Jeroen per ongeluk een pijp waardoor de koelkast/vriezer het begeeft. Jeroen is erg boos op zichzelf en ik probeer er niet aan te denken of de koel-vriescombinatie moet worden vervanging of toch gerepareerd kan worden, maar hoop op het laatste. We hebben nog een vriezer, maar daarin vriest alles minder snel in. Fingers crossed! Om 16.00 uur begint ons kerstfeest met een feestmaal en geen kerstboom of cadeautjes, maar wel veel gezelligheid aan boord. Na het eten, met als toetje drie smaken mouse in plaats van ijs, zetten we onze openluchtbioscoop op en kijken we naar “The Pirates of the Caribbean”. Karin, heeft nog niet eerder een film van “The Pirates of the Caribbean” gezien, maar het is een must-see voor iedereen die in dit gebied zeilt, aangezien hier veel filmscènes zijn opgenomen. Aan het einde van de film is het bijna middernacht en morgenochtend zal Kish ons meenemen op een nieuw avontuur. Het was een unieke en gedenkwaardige manier om Kerstmis te vieren, met goed gezelschap en een tropisch paradijs als decor. 

De volgende ochtend, om 9.00 uur, staat wij paraat om aan onze laatste twee dagen vol avontuur te beginnen. Vandaag gaan we naar Batibou Beach en naar Chandièr Pool.  Een echt verborgen juweeltje op het eiland Dominica is Batibou Beach. Deze afgelegen plek ligt aan de noordoostkust van het eiland en staat bekend om zijn witte zandstrand en kristalheldere water. Het strand is bereikbaar via een korte wandeling vanuit het nabijgelegen dorp Calibishie. Terwijl je door de weelderige vegetatie loopt, word je omringd door de geluiden van de natuur en word je begroet met het mooiste uitzicht op de Atlantische Oceaan. Hier is de Atlantische Oceaan kalm genoeg is om te zwemmen. Batibou Beach is omgeven door groene heuvels en er staan hoge palmbomen met uitgespreide kruinen waaronder je je kunt verschuilen voor de zon. Er is een rustieke strandbar aanwezig met een aantal picknick tafels. We zijn de enige strandgasten en genieten in alle rust van de golven, de zee, strandwandelingen en een lunch die we zelf hadden meegenomen. We zouden hier gemakkelijk de hele dag kunnen verblijven, maar Kish heeft nog meer op het programma staan vandaag. 

Het Mornes Diablotin National Park in Dominica is een paradijs voor natuurliefhebbers. Het park herbergt weelderige tropische bossen, torenhoge bergen en prachtige rivieren. De wandeling naar de Chaudière-Pool is een unieke plek die nog niet echt veel wordt bezocht door toeristen, het begint met een lange afdaling over een breed pad met adembenemende uitzichten op het bos en de bergen. Naarmate we de rivier naderen, wordt het pad uitdagender omdat we over rotsen moeten klimmen en klauteren om de waterval te bereiken. Het geluid van de waterval wordt luider en we komen dichterbij. Chaudière pool is een 4 meter diep “zwembad” gevormd door de natuur tussen grote grijze rotsen, gevoed door een kalme waterval uit de rivier erboven. Het dichte bos biedt voldoende schaduw, waardoor het een perfecte plek is voor een verfrissende duik. Een van de hoogtepunten van de wandeling is de mogelijkheid om van de klif in het zwembad te springen. Karin, Rajesh, Alex en ik waagden de sprong van de 5 a 6 meter hoge klif in het koele water eronder, Jeroen slaat dit keer over want hij is afgelopen jaar aan zijn rug geopereerd en hij is al blij dat het zeilen en wandelen zonder problemen gaat. Na een zware klim terug naar boven, begon de zon onder te gaan en reden we naar een nabijgelegen restaurant in een hotel. Helaas was het eten een grote teleurstelling, zonder enige echte smaak. Eenmaal terug op de boot deed mijn stuitje pijn, een herinnering dat ik tijdens de sprong iets te veel met mijn billen op het water was geland.

We sluiten onze week samen met Kish af met een wandeltocht van segment 11 van de Waitukubuli National Trail. Het 200 km lange Waitukubuli National Trail (WNT) met in totaal 14 segmenten is uniek. Beginnend in het zuiden bij de Cachacrou-landengte en eindigend in het noorden, bij het Cabrits National Park, slingert deze extreem uitdagende route door regenwoud, dorpen en landerijen; Je beklimt bergen, steekt rivieren over en komt langs watervallen. Waitukubuli National Trail Segment 11 wordt door de meesten beschouwd als uitdagende en lange wandeling, die het eiland van zuiden naar noord doorkruist, door het regenwoud van het Northern Forest Reserve. Het pad begint bij het Waitukubuli National Trail -boswachtersstation, waar wandelaars een kaart kunnen pakken en meer te weten kunnen komen over de geschiedenis en lay-out van het pad. Vanaf daar slingert het pad door dicht regenwoud en door beekjes. Het pad is niet altijd goed onderhouden en we moesten het pad vaak vrijmaken met behulp van machetes van takken en bladeren om het pad verder te kunnen volgen. Naast de modderige paden moesten we ook onder en over boomstammen klimmen. Een ander deel was zo stijl naar beneden dat we ons moesten vasthouden aan een touw en naar beneden klauteren. Meerdere keren zijn er mensen onderuitgegleden, waarbij het van sommigen zelfs is vastgelegd op video. Terwijl we het pad volgen, komen we een verscheidenheid aan verschillende plantensoorten tegen, waaronder torenhoge varens, kleurrijke orchideeën en torenhoge bamboe. Het was een prachtige avontuurlijke wandeling en een mooie afsluiter van onze week. 

Die dag nodigden we Kish uit om aan boord van onze boot te eten, een kans voor haar om iets nieuws te proberen en voor ons om haar te laten zien dat eten van “white people food” net zo lekker kan zijn als haar traditionele keuken. Zoals Kish het uitdrukte, is “white people food” niet haar favoriet, maar we waren vastbesloten om haar van gedachten te doen veranderen. We besloten om voor de gelegenheid een speciale maaltijd te maken, beginnend met een chicken chili, vergezeld van vers gemaakte chapati, gemaakt door Jeroen en Rajesh. Om een vleugje diversiteit toe te voegen, maakten we ook een Okra-curry met rijst. Naarmate de avond naderde, vulde de boot zich met de geur van het heerlijke eten dat we hadden bereid. We gingen zitten om te eten, te lachen en te kletsen terwijl we samen genoten van de maaltijd. Kish vond het erg spannend, want ze gaf toe dat ze geen zeebenen heeft en bang was om zeeziek te worden aan boord, haar goede hart en hilarische gevoel voor humor maakten haar een genot om aan boord te hebben. De volgende dag hadden we een rustdag en gebruikten die om de boot klaar te maken voor onze volgende bestemming, Les Saintes. Die avond kookte Karin een heerlijke paddenstoelenrisotto op Mabul, en Kish was weer aanwezig om mee te smullen. Kish gaf aan de vrouwen aan boord van Mabul uitleg over wat “black women” belangrijk vinden aan de “sausages” van mannen en ze deelde met de mannen haar kennis over wat vrouwen belangrijk vinden tijdens het zoenen. Het was een onvergetelijke ervaring, niet alleen vanwege het heerlijke eten, maar ook vanwege de kans om verschillende culturen te delen en van elkaar te leren. We lachten, we deelden verhalen en, belangrijker nog, we genoten van elkaars gezelschap. Het herinnerde eraan dat we, ondanks onze verschillen, allemaal van lekker eten en goed gezelschap houden.