Tussen storm en stilte: Het vervangen van de C-Drive op My Motu in Fiji

Tussen storm en stilte: Het vervangen van de C-Drive op My Motu in Fiji

Voordat we weer konden zeilen, hing alles af van één ding: het vervangen van het C-Drive systeem op onze boot My Motu.

Wat begon als een technische klus, groeide al snel uit tot een traject vol uitdagingen, onzekerheid en doorzettingsvermogen. Van onze laatste weken in Nederland tot lange dagen werken in de hitte van Fiji, en zelfs een cycloon die langskwam terwijl we er middenin zaten… dit werd meer dan alleen een reparatie.

Het werd een verhaal over loslaten, vertrouwen en het vinden van rust, juist midden in de chaos.

En dat verhaal begon eigenlijk al in Nederland.

Voor je het weet zit je alweer over de helft van je verblijf in Nederland. Het goede nieuws was dat we van Amel hadden gehoord dat alle onderdelen compleet waren en dat de levering gepland stond om begin maart in Fiji aan te komen. Dat maakte ons ontzettend blij. Jeroen zou op 10 maart terugvliegen naar Fiji om alles met de douane en customs te regelen en ervoor te zorgen dat het zware pakket van bijna driehonderd kilo uiteindelijk bij de boot terecht zou komen.

Maar eerst wilden we nog even genieten van onze tijd in Nederland.

Tessa had ondertussen haar rijbewijs gehaald, iets waar ze al lange tijd naar uitkeek, zeker met haar stage op Malta in het vooruitzicht, waar ze als klassenassistent aan de slag zou gaan. Samen met haar had ik een haartreatment geboekt en nu ze haar rijbewijs had, betekende dat natuurlijk ook een mooie rit richting Arnhem.

De headspa was echt een heerlijke ervaring. Onze haren voelden daarna extra schoon en glanzend en we werden ook nog eens gemasseerd, dus we kwamen compleet ontspannen weer naar buiten. Maar op de terugweg, vlak voor de afrit naar Ede, sloeg die ontspanning ineens om. De auto begon een vreemd geluid te maken en te trillen. Met lichte schrik zette Tessa de auto stil op de vluchtstrook. Ik stapte uit om te kijken wat er aan de hand was en zag meteen dat het mis was: een autoband die meer uit rafels bestond dan uit rubber.

Na een belletje naar Jeroen, die direct onze kant op kwam, kregen we na ongeveer vijf minuten een appje van hem: “Word maar lid.” Ik keek een beetje schaapachtig naar mijn telefoon, niet helemaal begrijpend wat hij bedoelde, toen er ineens op het raam werd geklopt. De ANWB.

We mochten de band helaas niet zelf verwisselen op de vluchtstrook, dus er werd een sleepdienst ingeschakeld. We moesten uit de auto en achter de vangrail gaan staan. Voor Tessa was het meteen een ervaring die ze niet snel zal vergeten: een van haar eerste ritten na het behalen van haar rijbewijs, en dan dit. Wat we die dag allebei leerden, is dat je in zo’n situatie ook gewoon 112 mag bellen. Zij zorgen er dan voor dat een sleepdienst wordt ingeschakeld en je naar een veilige plek wordt gebracht, waar je wél je band kunt wisselen. Wist je dat het in Nederland zelfs gratis is?

Jeroen stond ons inmiddels al op te wachten bij de carpoolplaats waar we naartoe werden gebracht. Daar hielp hij ons met het wisselen van de band en konden we de laatste vijf minuten alsnog naar huis rijden, met natuurlijk weer een goed verhaal rijker.

Niet veel later, op 1 februari, was het dan zover: Tessa vertrok samen met haar vriendin Kiki naar Malta voor hun stage. Dat zijn van die momenten waarop je ineens beseft hoe snel alles gaat en hoe vanzelfsprekend het lijkt dat nichtjes en neefjes groot worden, totdat je het van zo dichtbij ziet gebeuren.

Tessa die haar eigen avontuur begint, Jasper die inmiddels ruimschoots boven ons is uitgegroeid en fanatiek voetballer is, Anthony en Julian die allebei samenwonen met hun vriendinnen Sacha en Chantal, Stijn die zijn eigen taxibedrijf heeft opgebouwd en Bart die spookhuizen bouwt voor Europa-Park in Duitsland… stuk voor stuk hun eigen weg, hun eigen leven.

Waar ze ooit nog klein waren, staan ze nu als jongvolwassenen en volgen ze hun eigen pad.

De meiden hebben er enorm veel zin in en kijken er samen naar uit om voor het eerst echt zelfstandig te zijn, een avontuur vol vrijheid, nieuwe ervaringen en een wereld die zich langzaam voor hen opent. Tegelijkertijd realiseren wij ons dat we haar niet meer zullen zien voordat wij weer teruggaan naar Fiji. Daardoor duurt die laatste knuffel net iets langer dan anders, alsof je daarmee nog even iets wilt vasthouden dat eigenlijk al aan het veranderen is.

Heel veel succes en plezier op Malta. Ik begrijp die euforie maar al te goed en herken in haar kleine trekjes soms iets van mezelf, alsof er ongemerkt toch iets wordt doorgegeven van generatie op generatie.

Wanneer we daarna weer thuiskomen, voelt het huis even stiller dan normaal. Een klein leegtegevoel dat zich niet meteen laat benoemen. Maar zoals dat altijd gaat, pakt het leven zichzelf weer op en voor je het weet zit je weer in het ritme van de dag, waarin alles gewoon doorgaat.

Ook met Rajesh in India gaat het goed. Terwijl zijn leven zich daar in een heel ander tempo en decor afspeelt, is het bijzonder om te zien hoe hij zijn eigen weg vormgeeft. Hij heeft inmiddels zowel zijn auto- als motorrijbewijs gehaald en zijn huis zover afgebouwd dat het nu tijd is om weer aan het werk te gaan.

Zijn Nederlandse vriend Jesper is erin geslaagd een journalistenvisum voor India te regelen en samen reizen ze nu drie maanden door het land om muzikanten uit verschillende regio’s te interviewen, artiesten die via hun muziek maatschappelijke en politieke verhalen vertellen en daarmee een stem geven aan wat er leeft in hun omgeving.

Terwijl ik dit schrijf, zijn ze nog volop onderweg, van plek naar plek, verdiept in gesprekken en opnames. Rajesh legt als cameraman niet alleen het beeld vast, maar organiseert ook alles eromheen. Jesper vertelde dat de aanwezigheid van Rajesh een groot verschil maakt, omdat hij de taal en cultuur begrijpt en daardoor een brug vormt. Daardoor voelen de artiesten zich meer op hun gemak en durven ze zich tijdens de interviews opener uit te spreken.

Het is bijzonder om hen zo samen bezig te zien, niet alleen als collega’s, maar ook als vrienden die dit avontuur delen. En terwijl Jesper uiteindelijk van al dit materiaal een korte film zal maken, reizen ze voorlopig nog verder, op zoek naar verhalen die gehoord willen worden.

Weken vliegen voorbij en voor we het echt doorhebben, staan we ineens aan de vooravond van het laatste weekend dat Jeroen nog in Nederland is. Een weekend dat alles in zich heeft: vieren en loslaten, lachen en alvast een beetje afscheid nemen.

We vieren onze verjaardagen samen, maar ergens onder de oppervlakte hangt al het besef dat dit ook weer zo’n moment is dat je probeert vast te houden, terwijl je weet dat het tijdelijk is.

En dan, alsof het zo moet zijn, wordt het weekend nog bijzonderder.

Angelique, onze (schoon)zus die tegenwoordig in Zweden woont, staat ineens onverwacht op de stoep. Bart rijdt helemaal vanuit Zuid-Duitsland om er ook bij te zijn. De ouders van Jeroen zijn eerder teruggekomen uit Spanje en ook zij zijn er. Alles komt samen.

Het wordt een avond vol verhalen, herinneringen, gelach en dat warme gevoel van samenzijn dat je niet kunt plannen, maar dat ontstaat als iedereen er gewoon is. Zo’n avond waarvan je achteraf weet: deze neem je mee.

Maar dan komt dinsdag 10 maart.

Schiphol.

Koffers, mensen, beweging overal… en wij die daar even stil lijken te staan.

Ik breng Jeroen weg. We nemen afscheid, wetend dat het tijdelijk is, maar ook dat het niet niets is. Drie weken later zal ik hem achterna vliegen naar Fiji, maar eerst moet hij alleen vooruit. Vooruit naar een klus die allesbepalend is.

Want daar, aan de andere kant van de wereld, ligt onze boot. En zonder oplossing stopt ons avontuur.

Jeroen duikt daar meteen in het onbekende. Het nieuwe C-Drive systeem moet geïnstalleerd worden en hoewel Amel een uitleg heeft meegegeven, is die zo summier dat het eerder frustratie oproept dan houvast biedt. Het is geen klus die je “even” doet. Het is puzzelen, uitzoeken, begrijpen wat je doet en vooral waarom.

Gelukkig is daar Bill Kinney, een naam uit het verleden, iemand die we ooit in Grenada hebben ontmoet en die dit proces al eens heeft doorlopen. Jeroen neemt contact op, stelt vragen, verzamelt elke mogelijke tip alsof het stukjes van een kaart zijn die hij zelf nog moet tekenen.

En dan begint het echte werk.

In de hitte.
Met muggen die onafgebroken om je heen zoemen.
Met onderdelen die zwaar zijn, complex en onverbiddelijk als ze niet precies goed zitten.

Het vraagt niet alleen technische kennis, maar vooral doorzettingsvermogen. Want er zijn momenten dat het niet lukt, dat niets lijkt te passen, dat de frustratie oploopt en de twijfel zich aandient.

Maar stoppen is geen optie.

Als dit niet lukt, stopt alles.

Mijn afscheid op het werk was er één die me meer deed dan ik van tevoren had verwacht. Mijn collega’s hadden een prachtige kaart gemaakt en terwijl ik de lieve woorden één voor één las, voelde ik hoe mijn ogen langzaam volschoten. Het liet me ineens zien hoe bijzonder deze periode eigenlijk is geweest. Je zit ergens middenin, je werkt, je leeft, en pas op het moment dat je afscheid neemt besef je hoeveel het voor je heeft betekend en hoeveel fijne mensen er om je heen waren.

Ik kijk terug op een ontzettend mooie tijd, eentje die ik koester en waarvan ik hoop dat er in de toekomst nog eens zo’n periode zal komen, al is dat nu nog helemaal onzeker. Want voor nu is het een tijdelijk afscheid, maar wel eentje zonder duidelijke datum waarop ik terugkom. Toch weet ik dat het contact blijft en dat maakt het lichter.

Dan komt mijn eigen vertrek ineens dichterbij en voelt alles weer anders. Mijn vlucht naar Fiji lijkt dit keer minder vanzelfsprekend, omdat ik via Abu Dhabi vlieg en er op dat moment onrust is tussen de VS en Iran. Het zijn van die momenten waarop je beseft hoeveel er speelt in de wereld en hoe weinig invloed je daar zelf op hebt, terwijl het ineens wél direct jouw plannen raakt.

Even is het onzeker of de vlucht überhaupt doorgaat, maar uiteindelijk blijkt hij alleen qua tijd aangepast te zijn en kan ik toch vertrekken.

En daar ga ik dan, op 30 maart, opnieuw onderweg naar de andere kant van de wereld.

Wat deze reis extra bijzonder maakt, is dat ik voor het eerst in mijn leven business class vlieg. Wat een cadeau. Dank je wel, Luc. Een ervaring die bijna onwerkelijk voelt. De ruimte, de rust, het comfort, het eten, het slapen… alles. Ik voel me oprecht verwend en geniet van elk moment, wetend dat dit niet vanzelfsprekend is.

En dan, twee dagen later, kom ik eindelijk aan in Fiji.

De warmte, het licht, de geur van de lucht… en daar, tussen alles wat zo vertrouwd voelt, staat Jeroen weer. En natuurlijk My Motu. Op dat moment valt alles weer samen. Alsof de afstand, de tijd en alles wat ertussen zat ineens verdwijnt en je weer precies bent waar je hoort te zijn.

Aangekomen bij de boot zie ik wat Jeroen al allemaal heeft gedaan. Het onderste deel van de kiel zit erin. Hij is bezig om de tweede gearbox van bovenaf te plaatsen, een proces dat allesbehalve soepel verloopt. Alsof elk onderdeel zijn eigen wil heeft.

Dan blijkt dat de tekening voor de uitlijntool die we van Amel hebben gekregen niet klopt. De tool die we in Nederland hebben laten maken, blijkt niet bruikbaar zoals bedoeld. Opnieuw zoeken, opnieuw aanpassen. Gelukkig vindt Jeroen een bedrijf dat onze uitlijntool kan corrigeren, maar elke extra stap kost tijd, energie en geduld.

En precies op dat moment… komt het volgende.

Een cycloon.

De spanning slaat om.

Blijven we op de kant?
Gaan we het water in?
Terug de cycloonpit in?

Als we het water in gaan, moet alles kloppen. De propeller moet erop. De onderkant moet behandeld worden met antifouling. En die propeller… die moet onder een specifieke pitch worden geplaatst. Eén fout en we hebben onvoldoende kracht. Eén fout en we moeten er weer uit.

Dus we werken samen. Stap voor stap. Geconcentreerd. Geen ruimte voor haast, ondanks de druk die steeds verder oploopt.

In de marina is het chaos, maar ook organisatie. Er is nog één cycloonpit voor ons vrij.

Twee dagen lang werken 27 mensen keihard om alles veilig te krijgen. Normaal zijn ze met 110, maar door het paasweekend is de bezetting minimaal. Toch wordt er alles gedaan wat mogelijk is. Boten worden vastgezet met zware spanbanden aan betonblokken in de grond. In het water worden boten zo gepositioneerd dat masten elkaar niet kunnen raken als ze van links naar rechts bewegen. Ankers worden bevestigd aan een grote centrale ring. Fenders worden met lijnen onder de boten door vastgezet, zodat ze niet omhoog kunnen schieten bij heftige bewegingen.

Iedereen helpt. Iedereen weet: dit doe je samen.

De volgende ochtend wordt My Motu naar de cycloonpit gebracht. Daarna is er een briefing in de marina. Wat te verwachten. Wat te doen. Wat vooral níet te doen.

We twijfelen. Blijven we aan boord of niet?

Omdat het oog van de cycloon niet recht over Fiji zal gaan en de voorspelde windsnelheden onder de 75 knopen blijven, besluiten we te blijven. Een keuze die je maakt met je hoofd, maar voelt in je hele lichaam.

Wanneer het begint, komt de wind eerst vanaf land. 35 tot 52 knopen bij ons. Bij het café meten ze zelfs 70,9 knopen. Een grote boom legt het af en ligt over de weg. Direct gaat het personeel aan de slag, zagen ze takken af en zorgen ze dat alles veilig wordt opgeborgen, zodat de weg weer vrij is.

Als je wilt, kun je eten kopen bij het café van de marina. Dat doen wij ook. Om 18.00 uur lopen we erheen. Even mensen zien. Even praten. Even vergeten wat er nog komt.

Maar zodra we teruglopen naar de boot… begint het pas echt.

De wind is gedraaid.

Recht op onze boeg. Het voelt daardoor harder, feller en de boot schudt soms heftig op en neer. Toch zijn we geen moment bang geweest, omdat we weten dat onze boot niet kan omvallen.

De wind blijft rond de 45 tot 50 knopen hangen. Uur na uur. Tot diep in de nacht. Tot zes uur ’s ochtends.

Het geluid is hard. Niet alleen iets wat je hoort, maar iets wat door je heen gaat. Zonder oordoppen had ik geen oog dichtgedaan.

En toch… ergens tussen het geweld en het constante geraas vallen we af en toe even weg.

Tot het licht wordt.

Geen enkele boot heeft schade opgelopen. Alles is goed gegaan. De rust keert langzaam terug, en terwijl de marina weer op adem komt, staat Jeroen de volgende dag alweer gebogen over zijn werk, vastberaden om alles tot in detail uitgelijnd te krijgen.