Aankomst in Hiva Oa, Marquesaseilanden

Deze poëtische regels geven de essentie weer van onze reis naar de Marquesaseilanden: een reis van niet alleen zeemijlen, maar ook van momenten. Terwijl we door de uitgestrekte Stille Oceaan zeilden, liet de verwachting van het zien van land ons hart kloppen met een mix van opwinding en nieuwsgierigheid. Hoe zou het voelen om na zoveel dagen eindelijk land te zien omringd door niets anders dan water?

Het antwoord kwam onverwacht en luid toen Rajesh plotseling “Land HO!” riep, terwijl Jeroen en ik aan de telefoon zaten met mijn schoonouders voor Moederdag. Mijn hart maakte een sprongetje. We waren nog zo’n 20 zeemijl verwijderd, maar het zicht van land in de verte voelde als een triomf. Daar, aan de horizon, rijzen de bergtoppen van Hiva Oa op.

De Marquesas-eilanden, gelegen in de zuidelijke Stille Oceaan, vormen een afgelegen archipel van vulkanische oorsprong. Deze eilanden rijzen hoog boven de oceaan uit met imposante, groene toppen. Anders dan de kleine atollen met witte stranden en enkele palmbomen, bieden de Marquesas een ruig en dramatisch landschap dat bijna onwerkelijk lijkt na onze lange tijd op open oceaan.

De archipel bestaat uit twaalf eilanden, waarvan zes bewoond zijn: Nuku Hiva, Hiva Oa, Ua Pou, Ua Huka, Tahuata en Fatu Hiva. Elk eiland heeft zijn eigen unieke charme en cultuur. Nuku Hiva, het grootste eiland, staat bekend om zijn indrukwekkende rotsformaties en watervallen. Hiva Oa is beroemd als de laatste rustplaats van de kunstenaar Paul Gauguin en de zanger Jacques Brel.

Naast het adembenemende landschap en de rijke cultuur staan de Marquesas-eilanden ook bekend om hun specifieke vindplaatsen. Oude tiki-beelden, tempels en rotsschilderingen bieden een fascinerend inzicht in de geschiedenis en tradities van de oorspronkelijk Polynesische bewoners. Het voelde ook alsof we een andere wereld binnenvoeren, een wereld vol mysteries en verhalen.

Het is druk als we de ankerplaats in Hiva Oa binnenvaren. Ruim vijftig boten liggen hier, een ongelooflijk gezicht na dagen van leegte op de oceaan. Terwijl we naar de ankerplaats zeilden, hadden we niemand gezien; het leek alsof we nog steeds de enigen zouden zijn.

Om ons heen rijzen hoge bergtoppen op, bedekt met een divers palet van groen en bruin. De toppen zijn gehuld in een dikke laag wolken die als een deken over het landschap ligt. De oceaan beukt tegen de rotsen, waardoor een diep, dof geluid klinkt en het water hoog opspat tegen de steile kliffen.

Toen we eindelijk het anker lieten zakken, voelden we een golf van opluchting, vreugde en trots. We hadden het gehaald! We omhelsden elkaar uitbundig en genoten van een welverdiend ankerbiertje met wat chips. Alles om ons heen voelde levendig en nieuw.

Die avond vielen we snel in slaap, uitgeput maar voldaan en klaar om de volgende dag aan land te gaan. Maar de oceaan had andere plannen. De wind draaide en een verraderlijke deining begon onze boot heen en weer te slingeren, niet alleen van links naar rechts, maar ook van voren naar achteren. De golven klotsten hard tegen de achterkant van onze boot aan. Die nacht deden we geen oog dicht.

De volgende ochtend stonden we geradbraakt op. Met wallen onder onze ogen en een sterke bak koffie achter het kiezen, stapten we in onze dinghy en gingen aan land. Het was een vreemde gewaarwording om weer een vaste grond onder mijn voeten te voelen; mijn benen voelen wiebelig en onzeker. Maar de beloning was geweldig: de geur van vruchtbare aarde, vers gemaaid gras en de verleidelijke aroma’s van Franse lekkernijen zoals vers stokbrood begroetten ons. Na zo’n lange tijd op de oceaan voelde het alsof we een paradijs hadden bereikt.

Er doen diverse horrorverhalen de ronde over het inchecken op Hiva Oa. Vol spanning arriveerden we bij de Gendarmerie, waar een vriendelijke Frans-Polynesische agent ons begroette. Hij vroeg naar de naam van onze boot en de nationaliteiten aan boord. Toen we vertelden dat Rajesh uit India komt, glimlachte hij en vroeg of we bekend waren met de voorwaarde voor niet-EU-burgers. Voor niet EU-burgers dien je of een borg te betalen of een vliegticket terug naar India hebben geboekt. Dit laatste hadden wij gedaan. Met een geruststellende glimlach bevestigde de agent dat alles in orde was. Binnen vijf minuten was alles geregeld. Wij zijn ingecheckt! 

De Marquesas-eilanden zullen we op een later moment uitgebreider verkennen, voor nu zeilen we naar een mooie baai om bij te komen, te zwemmen en langs het strand te wandelen. Al snel worden we vergezeld door een groep dolfijnen voordat we de baai binnen varen. Binnenkort staat een zesdaagse zeiltrip naar Tahiti voor de deur, waar Jesper en Melissa aan boord zullen komen. Samen met hen zullen we ruim vijf en een halve week de verschillende delen van Frans-Polynesië ontdekken en verkennen. Na het avondeten val ik in een diepe slaap, die we allemaal hard nodig hadden. We waren uitgeput van de lange reis en het voelde goed om eindelijk wat rust te krijgen.

Een paar dagen later komt ook de Lille Venn aan, met Ralph, Barbara en hun crewleden Fritz en Willy aan boord. Enthousiast begroeten we onze vrienden en praten we uitgebreid over onze ervaringen tijdens de oversteek van de oceaan. Het is heerlijk om elkaar weer te zien en verhalen uit te wisselen. Net voordat we verder zullen zeilen naar Tahiti, genieten we van deze kostbare momenten samen.

De dag voor ons vertrek brak aan en al om 6:15 uur zat ik, ondanks een bonzende hoofdpijn, in de cockpit. De eerste stralen van de ochtendzon weerkaatsten op het kalme wateroppervlak toen ik plotseling iets vreemds zag. Mijn hart sloeg een slag over. Waren dat vinnen? Ik knipperde een paar keer met mijn ogen, keek nog eens goed en ja, daar waren ze: manta’s!

Een golf van opwinding overspoelde me en ik riep door de boot: “Manta’s, jongens Manta Rays, kom snel!” Snel griste ik mijn snorkel en vinnen bij elkaar en dook zonder aarzeling het water in. Het koele water verfriste mijn lichaam en de adrenaline deed de rest. Niet lang daarna volgden Jeroen en Rajesh, allebei even verbaasd en enthousiast als ik.

Wat volgde was niets minder dan magisch. Voor meer dan een uur werden we omringd door twee prachtige manta’s. Hun sierlijke bewegingen waren als een betoverende dans, en ze benaderden ons zo dichtbij dat hun fluweelzachte huid onze aanraakte. Op het moment dat hun ogen de mijn kruisten, voelde ik een elektrische schok door mijn lichaam gaan. Wat een ervaring.