Zeilen naar Tahiti en de aankomst van Jesper en Melissa

Zeilen naar Tahiti en de aankomst van Jesper en Melissa

De afgelopen week hebben we vooral uitgerust na onze 31-daagse overtocht. Pas wanneer je eindelijk kunt ontspannen, realiseer je je hoezeer je op adrenaline hebt geleefd. We hebben veel geslapen en ons gericht op essentiële taken om weer op pad te kunnen: wassen, schoonmaken, kussens herstellen, de watermaker repareren en vrienden ontmoeten van andere zeilboten die dezelfde oversteek hebben gemaakt, zoals de bemanningen van SV Topaas, Lille Venn en Easy One. Het was verfrissend om ervaringen te delen met andere zeilers die dezelfde oversteek hadden gemaakt, en we beseften hoe waardevol het is om een gemeenschap van gelijkgestemde avonturiers te hebben.

Terwijl de ochtendzon langzaam opkomt boven de eindeloze zee, zit ik al vroeg in de cockpit en speur het wateroppervlak af naar tekenen van leven. Dan zie ik ze in ene keer vlak bij de boot, de zijvinnen van de Manta Rays die net boven het wateroppervlak uitkomen. Zodra ik ze zie, roep ik dat de Manta Rays er zijn, pak mijn snorkel en vinnen, en spring in het water. Niet lang daarna liggen Jeroen en Rajesh, nog wat slaapdronken, ook in het water. Zelfs op de dag van ons vertrek naar Tahiti zwemmen er zes manta’s in de baai, en we kunnen de verleiding niet weerstaan om nog een keer naar de Manta Rays te kijken. Soms moet ik mezelf even knijpen om te realiseren dat dit echt is en dat ik niet droom of naar een documentaire kijk. Vol adrenaline en frisse energie komen we anderhalf uur later uit het water, met een brede glimlach op onze gezichten, en kletsen we nog even na tijdens het ontbijt. Daarna halen we ons anker op en zwaaien naar Lille Venn terwijl we langsvaren. We zullen elkaar zeker weer ontmoeten, maar waar precies weten we niet. Misschien in de Tuamotus? Wie zal het zeggen.

Nog nagenietend van alle indrukken van de afgelopen week zitten we in de cockpit te kletsen als ineens de autopilot uitvalt en meldt dat er geen communicatie meer is met het roer. Ik druk de waarschuwing weg en probeer de autopilot opnieuw aan te zetten, maar krijg dezelfde melding. Als ik zelf stuur, merk ik dat de kaartplotter verkeerd aangeeft naar welke kant ik stuur. We zijn zo’n 50 mijl uit de kust van de Marquesas-eilanden. Moeten we terug, of kunnen we door? Jeroen ziet nog maar één oplossing: het water in springen om te kijken of er iets onderwater te zien is. Na een zenuwslopende zoektocht onder water, horen we Jeroen uiteindelijke roepen: “Er zit een lijn vast in ons roer.” Nadat Jeroen de lijn heeft verwijderd, kunnen we de stuurautomaat opnieuw kalibreren en werkt alles weer naar behoren. We halen allemaal opgelucht adem en zeilen verder de avond en de eerste nacht in.

Tijdens onze overtocht naar Tahiti wordt ons geduld flink op de proef gesteld. De wind is veel zwakker dan voorspeld. We varen met een voor-de-windse koers en gaan daardoor veel langzamer dan gehoopt. Helemaal omdat onze downwind pole niet meer gebruikt kan worden doordat er twee keer een blok is gebroken waar een van de lijnen aan vastzit. Met ook onze genaker die we n iet kunnen gebruiken, zijn we genoodzaakt om gewoon geduldig verder te zeilen met wat we hebben. Met nog allerlei klussen te doen voordat onze gasten arriveren, begint de stress zich op te stapelen. Normaal gesproken maakt het ons niet uit als we een paar dagen langer onderweg zijn, maar nu, met gasten die op 27 mei aankomen, is het anders. Er is nog zoveel te regelen in Tahiti: We willen graag in een haven liggen maar krijgen steeds te horen dat er geen plek is, onze watermaker heeft opnieuw de geest gegeven, een van de toiletten is verstopt en de eerste pogingen om dit op te lossen op zee zijn mislukt, Rajesh moet een Carte de Séjour aanvragen, een tankpas regelen om taxfree te kunnen tanken op enkele plekken in Frans-Polynesië, onze Genaker moet bij de zeilmaker gerepareerd worden, de boot moet worden heringericht voor onze gasten, en ik moet nog naar de huisarts voor een ontsteking aan mijn voet, die maar niet over wil gaan. Boodschappen doen en een lijst maken wat we nog nodig hebben, staan ook nog op de planning. Dit kost tijd, en we willen onze gasten hier niet te veel mee lastigvallen.

Dan hoor ik ineens James’ wijze woorden in mijn achterhoofd: “Beloof je gasten een ervaring, met alle ups en downs, geen vakantie.” Hij heeft gelijk, mensen leren wat deze levensstijl echt inhoudt als ze alle aspecten ervan meemaken.

We arriveren in Tahiti op 26 mei, zondagochtend om 8.31 uur. We geven elkaar een knuffel en zijn blij dat we aan een ankerboei liggen vlak bij Taina Marina. Jeroen begint direct aan de klussen om de toiletten te repareren (ja, een uur voor aankomst blokkeerde ook ons andere toilet). Nog nooit is er zoveel kapot gegaan tijdens een overtocht die acht dagen duurde. Het eerste toilet was vrij snel gerepareerd, maar de tweede was een grotere uitdaging. Terwijl Jeroen bezig was, kwam een medewerker van de Taina Marina naar ons toe gevaren met de mededeling dat we niet aan de ankerboei mogen liggen omdat deze gereserveerd zijn. Ik meld dat we graag in de haven willen liggen en mag via zijn walkietalkie met de havenmeester praten. Helaas, geen plek. We moesten direct weg. Tien minuten later liggen we op de enige ankerplaats voor het vliegveld. Daar zijn we verder gegaan met de grote lijst aan klussen. Laat in de avond waren de toiletten weer heel, de boot heringericht, de eerste wassen gedraaid, de bevoorrading aan boord bekeken en een lijst gemaakt wat we nog nodig hebben. Jeroen en Rajesh hebben met de dinghy onderzocht of je op deze ankerplek voor het vliegveld mensen kunt ophalen, maar dat bleek niet het geval te zijn. Die avond lagen we uitgeput in ons bed en vielen in een rusteloze slaap. De volgende ochtend bespreken Jeroen en ik de mogelijkheden voor een havenplek. We besluiten om naar Taina Marina te gaan en het daar persoonlijk te vragen. Na 45 minuten krijg ik een appje: we hebben een plekje in de haven. Direct voelen Rajesh en ik de spanning van ons afglijden. Yes!

Zodra Jeroen terug is, zien we ook bij hem de spanning van zijn lichaam afglijden. We halen het anker op en varen naar de marina. Eenmaal op onze plek kijken we elkaar vermoeid maar voldaan aan. Onze gasten kunnen zich in ieder geval zonder problemen vermaken op het vasteland terwijl wij aan het klussen zijn. Ze zitten niet vast op een boot die helemaal overhoop ligt met gereedschap. Nu kunnen ze wat drinken en eten, rondwandelen, en eventueel hiken of duiken, want er is ook een duikschool.

Vanavond om 22 uur landen Melissa en Jesper, en we verliezen hierdoor geen tijd. Twintig minuten later zitten we al in de bus richting Papeete, waar ik een huisarts heb gevonden en waar we naar de douane kunnen voor onze taxfree tankpas. Een zeer vriendelijke arts schrijft me een recept voor met een antibioticakuur en een gel om de wond twee keer per week mee te wassen. Opgelucht vervolgen we onze weg, maar we ontdekken dat de douane te ver is om te lopen. Het is beter om de tankpas op een ander moment te regelen. We besluiten terug te gaan met de bus, boodschappen te doen en verder te gaan met de klussen aan boord. Die avond eten we pizza in het restaurant en nemen we een taxi naar het vliegveld. Vol enthousiasme wachten we tot we Melissa en Jesper door de openslaande deuren zien komen. Geweldig! Heerlijk om elkaar live te zien en een knuffel te kunnen geven. We nemen een taxi terug naar de marina en kletsen honderduit. Eenmaal bij de boot, geeft Rajesh hen een rondleiding en laat zien waar ze de komende vijf weken zullen slapen. Daarna nemen we plaats in de cockpit en openen we een fles wijn om te vieren dat ze er zijn. Wat een gezelligheid! Na een paar uurtjes zijn Jesper en Melissa al helemaal onderdeel van het geheel. Moe en voldaan vallen we later in slaap. Hopelijk valt de jetlag mee en passen ze zich snel aan het dagritme hier aan, want er zit toch twaalf uur verschil tussen Nederland en Tahiti.

De dagen daarna wisselen we klussen en gezelligheid met elkaar af. Jesper en Melissa vinden het fijn om rustig op te starten, want de jetlag hakt erin. Na vier dagen hard werken hebben we veel bereikt: de watermaker werkt weer, de watertanks zijn schoongemaakt, de generator doet het weer, onze Genaker is gerepareerd, en de nieuwe kaartplotter die Jesper en Melissa uit Nederland hebben meegenomen is geïnstalleerd en functioneert goed. We hebben ook onze taxfree tankpas geregeld. Jesper heeft ons duikmateriaal uitgeprobeerd, en tegelijkertijd nog wat zeepokken van de kiel afgebikt en het koraal langs de havenwanden bekeken. Melissa is gaan suppen met Rajesh en we hebben allemaal gesnorkeld. Met mijn voet gaat het goed en de antibiotica helpt.

Jeroen, Jesper en ik doen de grote boodschappen voor een maand, terwijl Rajesh alle zonnedoeken opbergt en de buitenkant van de boot schoonmaakt, en bereidt Melissa een heerlijke risotto. Eenmaal terug genieten we van een heerlijk diner en daarna bergen Jeroen en ik alle boodschappen op. Nu hoeven we alleen de boot nog vol te tanken en dan zijn we klaar om te vertrekken. De echte vakantie kan beginnen. 

Hoe zal het zeilavontuur van Melissa en Jesper vergaan? En ontdek het meest adembenemende moment dat ons hart sneller deed slaan sinds we met zeilen zijn begonnen. Duik in de spanning en sensatie in onze volgende blogpost!