Welkom in Frans-Polynesië

De Magie van Aankomst
Welkom in Frans-Polynesië, waar de lokale begroeting “Ia ora na!” je verwelkomt als je aankomt. Deze vriendelijke klank weerkaatst door de tropische lucht, omringd door mensen met een warme, bruin getinte huid. Hun expressieve gezichten en dik, donker haar, vaak versierd met kleurrijke bloemen, vertellen verhalen van een rijk cultureel erfgoed.

Lokale Charme en Tradities
Frans-Polynesië is niet alleen een visueel feest, maar ook een plek vol eeuwenoude tradities. De tatoeages die de huid van de inwoners sieren, zijn persoonlijke kunstwerken en symbolen van hun cultuur. Elk ontwerp vertelt een verhaal, een levend stukje erfgoed dat trots wordt gedragen door de mensen hier.

Terwijl we genoten van deze eerste indrukken, wisten we dat er nog veel meer avonturen op ons wachtten. Ons volgende doel was het verkennen van Fakarava, het grootste atol van de Tuamotu-archipel.

Een Avontuurlijke Start in Fakarava

Verwachtingen en Werkelijkheid
Toen we ons Fakarava voorstelden, een atol in de Tuamotu-archipel, droomden we van serene lagunes en rustige, beschutte wateren. We verwachtten een paradijs voor snorkelaars en duikers, waar het kristalheldere water ons zou uitnodigen om de onderwaterwereld te verkennen. De werkelijkheid bleek echter een onverwacht avontuur te zijn.  Maar niets kon ons voorbereiden op wat er zou komen.

De Onverwachte Storm
We voeren de noordelijke doorgang van Fakarava binnen. Het tafereel veranderde volledig. Geen serene rust. Een woeste storm barstte los. Volkomen onverwacht. Regen kletterde als mokerhamers naar beneden en de wind huilde als een furie, totaal onvoorspeld door zelfs de meest geavanceerde weermodellen. De VHF-radio overrompelde ons met paniekerige stemmen van andere booteigenaren op de ankerplaats. Waarschuwingen vlogen heen en weer over slepende ankers en boten die te dicht bij elkaar kwamen. 

Chaos op de Ankerplaats
Chaos. Het ankergebied was een wirwar. Wie was er nieuw? Wie probeerde wanhopig opnieuw te ankeren? Wie zocht naar een veilige uitgang? Vanuit onze positie konden we niets duidelijk zien.

Te midden van de stromende regen en de heftige golfslag voelden we de priemende blikken van de booteigenaren rondom ons heen toen we ons anker lieten zakken. In zulke momenten hoop je maar één ding: dat je anker onmiddellijk vastgrijpt en je veilig op afstand houdt van de andere boten. Helaas bleef ons anker over de bodem slepen, zonder grip te vinden. We dreven gevaarlijk dicht naar een rif en een andere boot, waardoor we het anker snel moesten ophalen. De regen werd zó intens dat we nauwelijks een hand voor ogen konden zien. We besloten deze mooie maar krappe plek te verlaten en op zoek te gaan naar een andere, veiliger locatie. De opluchting was bijna voelbaar van de andere booteigenaren toen ze zagen dat we wegvoeren.

“‘Kun je me horen?’ schreeuwde ik naar Jeroen voor op de punt bij het anker. De storm bulderde zo hard dat zijn antwoord werd verzwolgen door de wind. Communicatie was onmogelijk. We konden de koraalpilaren of de kleine stootwillen, die andere booteigenaren aan hun ankerketting vast hebben gemaakt, niet meer zien. Het enige verstandige was om terug de vaargeul in te varen en te hopen dat de bui snel zou overtrekken. De wind zwol aan. De golven veranderden: van lange, rustige deiningen naar korte, woeste golven. Ze beukten elke drie seconden tegen de boot. Woest. Meedogenloos. Binnen in de boot blijven was geen optie voor Melissa, terwijl Jesper juist niet naar buiten durfde. Beiden voelden zich ongemakkelijk in deze razende storm.

Zoeken naar Veiligheid
Eenmaal op een veilige afstand tussen twee koraalrotsen, besloot ik om de vaargeul zo te varen dat de golven meer schuin van voren kwamen in plaats van opzij, wat Melissa een gevoel van veiligheid gaf. De wind gierde met snelheden van 35 knopen, met uitschieters boven de 40 knopen. Dit was geen onschuldige tropische regenbui. Verkleumd tot op het bot stond ik te rillen van de kou achter het stuur, terwijl de storm onverminderd voortduurde. De regen hield eindelijk op, na wat een eeuwigheid leek. Zes lange uren van onophoudelijk kletteren. Maar de wind? Die bleef razen, boven de 30 knopen. We waren nog niet uit de gevarenzone. Toch keerden we terug naar de ankerplek, vastbesloten een ruimere en veiligere plek te vinden. Eindelijk vonden we een plek in dieper water, waar we ons anker lieten zakken op 19 meter diepte en 80 meter ankerketting uitlieten. Het anker hield vast! We lagen eindelijk stil. Opgelucht en uitgeput haalden we adem, waarna ik eerst een warme douche nam en droge kleren aantrok. We genoten van een welverdiend ankerbiertje.

Welkom door vrienden
We zagen Ralph van Lille Venn met een brede lach op zijn gezicht aankomen. “Did you have fun out there?” vroeg hij grijnzend. Hij was samen met Fritz, en we praatten ontspannen bij. Het was erg leuk om elkaar weer te zien. Lille Venn was van plan om vandaag naar Zuid Fakarava te zeilen, maar door het slechte weer hadden ze hun plannen uitgesteld tot morgen. Ze vroegen ons om mee te zeilen, maar wij waren uitgeput en verlangden naar rust in Noord Fakarava, waar winkeltjes en gezellige restaurantjes ons lonkten. Na deze tumultueuze dag hadden we een avondje uit wel verdiend.

Van Storm naar Stilte

Ochtend na de Storm
Die nacht huilde de wind om de boot, af en toe vergezeld door een tropische regenbui. De kracht van de elementen maakte slapen onmogelijk. De golven maakten van ‘My Motu’ een speelbal, die op en neer stuiterde op de woelige water. Maar toen we de volgende ochtend, enigszins brak van de slechte nacht, naar buiten keken, was het alsof we in een ander werelddeel waren beland. De lucht was strak blauw, de zon straalde fel, en het water was een stuk kalmer. De storm? Een verre herinnering. Alsof hij nooit had plaatsgevonden. Dit was precies het idyllische beeld dat we ons hadden voorgesteld van een atol midden in de Stille Oceaan.

Verhuizen naar een Rustigere Ankerplaats
We lieten de dinghy zakken en keken toe hoe de andere boten om ons heen hun anker optrokken om naar het zuiden te zeilen. Ralph en Fritz kwamen nog even langs om afscheid te nemen en vertelden ons dat de plek waar zij voor anker lagen, rustiger was. Met meer regen en wind op komst, raadden Ralph en Fritz ons aan naar hun rustigere ankerplaats te verhuizen. We besloten hun advies op te volgen. Een uur later lagen we op een mooiere en rustigere ankerplaats. Eindelijk konden we ontspannen en genieten van de rustige schoonheid van Fakarava.

Ontdekking van Noord-Fakarava

Een Wereld om te Verkennen
Na drie dagen op de boot te hebben gezeten, wilden we allemaal graag even de benen strekken aan land. Noord-Fakarava had van alles te bieden: wandelingen naar de Topaka-vuurtoren, een charmant winkeltje met lokale kunst, parelkwekerijen, lokale restaurantjes, en resorts met hun mooie strandbungalows. Er waren zelfs quads, scooters en elektrische fietsen te huur. We keken ernaar uit om de lokale cultuur en bezienswaardigheden te ontdekken.

Bezoek aan de Topaka Vuurtoren
Het was een leuke wandeling naar de Topaka-vuurtoren, een opmerkelijk en historisch monument. Gebouwd in 1957 onder leiding van mevrouw Taui Degage, een zeldzaamheid voor die tijd, onderscheidt deze vuurtoren zich door zijn unieke architectuur en materialen. Met een hoogte van 14 meter is hij gemaakt van kalk, stenen en koraal, wat de bouwtradities van de eilanden weerspiegelt.

De Phare de Topaka, met zijn tien terrassen, is een opvallende mix van een Egyptische piramide en een futuristische structuur. Het is een iconisch herkenningspunt op het atol. Oorspronkelijk diende de vuurtoren als baken voor vissers en plezierboten, die het dag en nacht gebruikten om veilig te navigeren langs de wateren van Fakarava. Vroeger werd een vuur bovenin ontstoken als signaal voor boten en om te communiceren met nabijgelegen atollen.

Omgeven door wuivende kokospalmen, is de vuurtoren zichtbaar vanaf vrijwel elk punt in de noordelijke ankerplaats van Fakarava. Ondanks zijn historische en culturele waarde is de vuurtoren tegenwoordig niet meer in gebruik, omdat modernere navigatiemiddelen zijn functie hebben overgenomen. Nu bevindt hij zich in de beschermingszone van de luchthaven, wat zijn toekomst onzeker maakt, met plannen om het gebouw mogelijk te slopen.

Een Avond in de Hirinaki Lounge

Verwennerij na de Storm
Later die avond zag de Hirinaki Lounge er zeer uitnodigend uit, en we hadden allemaal zin in een gezellige avond uit. Het eten was werkelijk heerlijk. We genoten van de culinaire hoogstandjes, de gezelligheid met zijn vijven, en de uitstekende wijn. Het was een zeer geslaagde avond die ons de storm van de vorige dagen volledig deed vergeten. Terwijl we lachten en verhalen deelden, voelden we de band tussen ons sterker worden. Het avontuur had ons dichter bij elkaar gebracht.

De Magie van de Parel

Ontdekking bij de Hivaraki Parelboerderij
Melissa en Jesper ontdekten dat je bij de Hivaraki parelkwekerij kunt deelnemen aan een unieke loterij. Na een uitgebreide uitleg over de kunst van de parelteelt, kregen we de kans om zelf een oester uit te kiezen. De parel die erin zat, mocht je houden en laten verwerken tot een ketting of armband. Daarnaast kon je de “Korori”, de parelmoeren adductorspier van de oester, proeven met een vleugje citroen. Vol enthousiasme gingen Jesper, Melissa en ik naar de loterij.

De Reis van de Parel
Parelteelt in Fakarava is mogelijk dankzij de ruime en voedselrijke lagune. De reis van het creëren van een parel begint met het verzamelen van Polynesische zwartlip-oesters uit de lagune, vooral aan de westkant waar plankton deze oesters aantrekt. Netten worden aan de oppervlakte van de zee geïnstalleerd en na vier tot zes maanden worden de oesters verzameld en naar de boerderij gebracht. Daar groeien ze nog twee jaar voordat ze klaar zijn voor de volgende stap.

Bij volwassenheid ondergaan de oesters een delicate procedure van kunstmatige bevruchting, volgens een Japanse techniek. Hierbij wordt een klein balletje, gemaakt van de dikke schelpen van andere weekdieren, in de oester geplaatst. Deze delicate procedure vereist geduld en precisie. Na deze ingreep worden de oesters opnieuw in het water teruggeplaatst om parels te vormen, wat nog eens twee jaar duurt. Slechts de helft van de oesters zal succesvol een parel vormen. Oesters die de mooiste parels produceren, krijgen de kans om opnieuw twee jaar te groeien voor een volgende oogst.

Beheer en Oogst
Daniel en zijn team beheren momenteel zo’n tweeduizend oesters in hun parelkwekerij. Oogstdagen zijn magische momenten, het resultaat van jaren van geduld en toewijding. De Polynesische zwartlip-oester is uniek en zeldzaam vanwege haar vermogen om parels te produceren in een scala aan vormen en kleuren. Ze kunnen ronde, ovale of barokparels creëren, met kleurschakeringen van zilver tot levendig kersenrood, pauwblauw, groen en grijs, en mystiek zwart als ultieme pronkstuk. In tegenstelling tot andere parelculturen, die meestal eenkleurige, ronde parels opleveren, ligt het eindresultaat hier volledig in de handen van de natuur.

De Perfecte Parel
De perfecte parels, die slechts ongeveer één procent van de oogst uitmaken, worden zorgvuldig geselecteerd op imperfecties in de werkplaats. Het ontdekken van een perfecte parel is voor Daniel en zijn team een spannend moment dat vaak gevierd wordt voordat deze uiteindelijk wordt verkocht. Deze onvoorspelbare schattenjacht en de natuurlijke schoonheid van de parels maken parelcultivatie op Fakarava tot een unieke en vervullende ervaring.

Onze Eigen Parelschatten
Melissa koos als eerste een oester uit. De loting verliep verrassend soepel. De eerste oester bleek echter ziek te zijn en bevatte een grote, vreemde bal. In de tweede oester vond ze een langwerpige, kleine parel, en bij de derde poging had Melissa succes met het vinden van een mooie zilveren parel. Ze mocht beide parels houden. In mijn oester vond ik een mooie blauwgrijze parel, en Jesper ontdekte ook een prachtige zilveren parel. We proefden de “Korori” en waren verrast door de stevige structuur en de smaak, die verrassend lekker was. We hebben onze vondsten laten verwerken tot kettingen en armbanden en keerden trots terug naar de boot.

Op Onderwateravontuur in Zuid-Fakarava

Duiken bij de ‘Wall of Sharks’
Na onze ervaring bij de parelkwekerij, richtten we onze aandacht op de volgende avontuur: snorkelen en duiken. Zuid-Fakarava staat bekend om zijn spectaculaire duiklocaties, vooral de beroemde “Wall of Sharks”. Deze duikplek trekt duikers van over de hele wereld aan vanwege de indrukwekkende hoeveelheid haaien die hier te zien zijn.

Zeiltocht door de Atol
Om het zuiden van Fakarava te bereiken, moesten we 30 nautische mijlen binnen de atol afleggen. Tijdens onze zeiltocht hielden we nauwlettend de horizon in de gaten voor koraalrotsen, bekend als “bommies,” die onze route konden blokkeren. Na zes uren van geconcentreerd zeilen bereikten we ons doel en konden we eindelijk ons anker laten zakken.

Ontdekking van de Zuidpass

Verkenning in de Ochtend
Vroeg in de ochtend stonden Jeroen en ik op om de Zuidpass te verkennen, nieuwsgierig naar de mogelijkheden om te snorkelen en de conditie van het water. Bij onze eerste duik zagen we meteen verschillende haaien in de diepte en talrijke scholen vissen die ons omringden. Deze ervaring wilden we graag delen, dus haalden we Rajesh, Melissa en Jesper erbij. Samen snorkelden we meerdere keren door de pass, waarbij we steeds meer haaien tegenkwamen.

Van Snorkelen naar Duiken
Geïnspireerd door de onderwaterwereld, besloten Jesper, Jeroen en ik dat we ook wilden duiken. Hoewel het indrukwekkend was om de haaien van bovenaf te zien, wilden we ze van dichterbij ervaren. De volgende dag sloten we ons aan bij Marcus, een Amerikaan van de SV Faith, voor een duik in de pass.

Een Schouwspel van Haaien

Onderwaterervaring
Binnen enkele minuten na het duiken werden we omringd door een indrukwekkend spektakel van haaien. Naast de talrijke grijze rifhaaien zwommen er ook witpuntrifhaaien en zwartpuntrifhaaien om ons heen. Ze bewogen zich in een bijna trance-achtige staat, kalm en stil tegen de stroom in. In tegenstelling tot onze eerdere ervaringen met nieuwsgierige haaien op Isla de Providencia, waren de haaien hier opmerkelijk rustig en toonden ze weinig interesse in de duikers. Sommige lagen zelfs ontspannen op de zeebodem, terwijl de stroming het water door hun kieuwen bewoog.

Een Unieke Samenkomst
Het was een fascinerend gezicht om zoveel haaien tegelijk te zien, een spektakel dat te danken is aan de bijzondere ligging van de Zuidpass. Deze doorgang fungeert als een cruciale parings- en paaiplaats voor verschillende vissoorten. Elk jaar verzamelen zich zo’n 20.000 groupers in het Fakarava-atol voor hun paaitijd. Ze trekken massaal naar de zuidelijke doorgang die de lagune met de open oceaan verbindt. Tijdens dit natuurlijke fenomeen laten de vrouwelijke groupers miljoenen eieren los, terwijl de mannetjes wolken sperma verspreiden voor een succesvolle bevruchting.

Paaitijd van de Groupers
De paaitijd is van essentieel belang voor het behoud van de grouper-populaties. Dit trekt ook een verscheidenheid aan mariene roofdieren en aaseters aan. Haaien, barracuda’s en andere roofvissen komen vaak in grote aantallen samen om te profiteren van het overvloedige voedsel dat tijdens het paaiseizoen beschikbaar is. Gedurende deze periode kunnen de haaien zich tegoed doen aan de grote vispopulaties, wat hen helpt te overleven in deze dynamische en rijke omgeving.

De dagen in Zuid-Fakarava boden ons een ongekende blik op de natuurlijke wereld onder de oppervlakte. De harmonie en dynamiek van het mariene leven hier zijn een herinnering aan de balans van de natuur en de wonderen die zij ons blijft tonen. Terugkijkend op onze avonturen, van het rustige snorkelen tot de duikervaringen, beseften we hoe bevoorrecht we zijn om zulke magische momenten te beleven in deze afgelegen uithoek van de wereld.

Ons volgende avontuur voert ons naar het atol Tahanea. Na een nacht op zee bereikten we de kalme doorgang. Eenmaal aangekomen, begonnen we aan onze zoektocht naar de Manta Ray’s en de fascinerende octopussen. Hierover lees je alles in onze volgende blog.