De Nederlandse versie staat onder de Engelse versie

And then… the calm truly returns.

The cyclone slowly moves further away from the area, as if it is gradually retreating from our lives, leaving Fiji behind in an almost unreal silence, with sunlight shimmering across the water once again and that warm, familiar air softening everything around us. No new threat on the horizon, no tension lingering in your body anymore, only that one realization: the work ahead now truly has to be finished.

And Jeroen?

He wastes no time at all.

As if the days of uncertainty and waiting have transformed into pure focus, he immediately continues the moment the modified alignment tool is ready. It almost feels as though everything comes together in this single component, as if this is the final link in a long chain of steps, mistakes, solutions, and perseverance. As if this is the point where everything has to be exactly right before the bigger picture can move forward again.

We want to go back into the water on Monday.

That date hangs quietly over everything we do like a silent deadline.

And by now, it is already Saturday morning.

The days leading up to it revolve entirely around precision. Not the kind of work you simply tick off quickly, but the kind where you keep looking, keep measuring, keep questioning whether it is truly right. Constantly taking a step back, checking everything again, measuring one more time, as if every tiny detail matters, because it absolutely does.

But the moment the tool finally falls into place… something changes.

It fits perfectly.

Not almost, not with a little forcing or adjusting, but exactly the way it was meant to. As if all the earlier frustrations, the remaking of the tool, the endless search for solutions, were necessary to arrive here. As if it had always been made for this moment, and we simply had to find our way toward it.

And then the real alignment begins.

What we had perhaps expected to be difficult and frustrating turns out to go surprisingly smoothly. Not because it is easy, but because everything finally falls into place. With small, carefully thought-out steps, with precise attention to which bolt is tightened when and in what order, Jeroen works his way through it completely.

There is a certain calmness in the way he works.

No rushing.

No doubt.

Only complete focus.

The hours quietly slip by without us truly noticing. The heat, the sounds around us, everything seems to fade into the background while he moves step by step closer to the finish line.

And then, sometime on Saturday evening…

it is done.

Everything is aligned.

From the outside it may seem like a small, almost technical moment, but on the inside it feels enormous. Like a milestone that is not only about bolts and shafts being in the correct position, but about everything that came before it. The searching, the doubting, the perseverance, the starting over when something did not work.

And suddenly you realize: we are one step closer to leaving again.

One step closer to where we truly want to be.

But a new C-Drive system is not the only thing that has changed on My Motu over the past few months.

Far from it.

She has also received a new forestay, an essential component that may not immediately stand out, but will make all the difference in stability and confidence once we raise the sails again. The engine underwent a major service, not only as a precaution, but because this was the moment to tackle everything thoroughly. And during that process, several things came to light that you would much rather discover on land than at sea.

An oil leak that had quietly developed was traced and repaired. A coolant leak, just as dangerous if left unnoticed, was found and fixed. Wear parts such as seals were replaced, the kind of components you never see but that hold everything together. A valve that no longer moved smoothly was taken apart, cleaned, and restored to the condition it should be in.

And during that thorough inspection, something else appeared… something we most likely would not have discovered until much later otherwise.

The damper plate turned out to be almost worn out.

It is one of those parts you normally never really think about, yet it plays a crucial role in absorbing vibrations between the engine and the drivetrain. It is literally the link that transfers the engine’s power smoothly to the propeller shaft. But if it fails completely, the plate can tear apart entirely. And at that moment, you instantly lose the connection between engine and propulsion.

The engine will still run…

but you will not move forward even a single meter.

There was a very real chance this would have happened while underway, at the worst possible moment and in the worst possible place.

Because everything was already opened up and being inspected so thoroughly, we discovered it just in time.

A new one was immediately ordered and later installed, allowing us to tick off yet another major concern with peace of mind.

Those are exactly the moments when you later think to yourself: this is precisely why you do not postpone this kind of work.

Just before going back into the water, the engine impeller was also replaced, one of those small components you could almost overlook without thinking, but in reality it is absolutely vital for the cooling of the engine and therefore for everything connected to it. It is exactly the kind of detail you know can shut everything down if it fails. That is why we decided to replace it at the very last moment, so we could leave without any doubt whatsoever.

The generator received the same level of attention, not rushed or half-finished, but fully inspected, checked, and fitted with a new impeller as well, removing every last bit of uncertainty there too. Everything has to be reliable. Everything has to be right, especially because once we leave again, we will be completely dependent on what we carry with us ourselves.

And then… the focus slowly shifts from the inside to the outside.

Because My Motu has not only taken a huge technical step forward…

she has also undergone a complete visual transformation.

She has been wrapped.

Instead of taking the traditional route of sanding, filling, and painting, we chose a high-quality vinyl wrap, a strong and flexible protective layer specifically designed to withstand life at sea while fitting tightly around the hull. It not only protects her, but instantly gives her a fresh, completely renewed appearance.

And honestly… it feels as though we are looking at a different boat.

The work was carried out by Muni Pillay Signs 52. What would have taken us days, perhaps even weeks of preparation, masking, sanding, and painting, has now been completed to perfection. It has not only saved us an enormous amount of time, but also energy we can now spend elsewhere.

The waterline is once again sharp and clean, the red accent stripe runs exactly as it should, and the name of our boat looks fresh and crisp again. Even the Amel logos near the cockpit have been repainted and look as though they just came straight from the factory, as if time itself briefly moved backward.

Before leaving for the Netherlands, we had already applied new antifouling to My Motu, the protective layer that keeps her clean and efficient below the waterline. But due to all the work over the past weeks, the sanding, fitting, and adjustments, some areas had once again lost their protection. So before she went back into the water, we carefully touched up every one of those spots.

Because if there is one thing we have learned throughout this entire process, it is that you do not do anything halfway.

And then… the moment finally arrives.

Monday afternoon.

Slowly, My Motu is lowered back into the water, centimeter by centimeter, while we watch with emotions that are difficult to describe. It is a mixture of tension and trust, of letting go and hoping that everything we have done is truly right.

It remains a special moment.

Every single time.

We decide to first tie up to a mooring ball, out in the water, away from the busy marina, away from the docks and distractions. Just us and the boat. The perfect place to listen, feel, and test.

The engine is started.

We briefly look at each other without saying a word.

Listening.

Everything is checked step by step, as though we do not want to miss even the smallest detail.

And then… nothing unusual happens.

And that is exactly perfect.

No strange sounds, no vibrations, no unexpected warning signs. Only the deep, calm sound of an engine doing exactly what it is supposed to do.

That first moment of relief is almost tangible.

We cast off the line and carefully motor out of the marina, alert to every sound, every vibration, every tiny signal that might tell us something.

But very quickly, we feel the difference.

The engine runs quietly.

Smoothly.

Powerfully.

As though everything has finally come together.

We test the RPMs and see exactly what we had hoped for:

2700 RPM… and almost 8 knots of speed.

That moment feels like confirmation of everything that came before it.

Yes.

The new propeller pitch is exactly right.

We turn around and head back into the marina, where we dock once more. Not because we have to, but because one final stage still awaits us. The finishing phase. The moment when the boat transforms once again from a project… back into a home.

Inside, the next process begins.

The toilets are brought back into service, the watermaker is tested, the sails are put up, the cockpit covers are back on, and the tools are returned to their proper places. Slowly, the chaos of repairs gives way to calm and order. New tea towels, towels, pillowcases, shower curtains… they may seem like small things, but they are exactly the details that turn a workspace back into a place where you live.

Then comes provisioning.

We make a list.

And another one.

And another one.

Because once we leave, we want to be prepared for everything ahead. We want to be self-sufficient for at least a month, ready to explore the remote islands of Fiji, far away from shops, marinas, and facilities.

We rent a car and spend two full days driving from supermarket to store, from market to storage. Bags, boxes, bottles, and crates pile up until eventually everything finds its place onboard.

And in between all of that, we pick up Barbara and Ralph from the airport.

The reunion feels warm and familiar, filled with energy and excitement. Stories are shared, plans are made, and there is a feeling hanging in the air that is difficult to describe, but instantly recognizable:

we are almost there.

Everyone is working toward the same moment.

Back to the sea.

And then… that day finally comes.

April 22nd.

09:30 in the morning.

The lines are cast off.

Slowly we leave the marina behind, without rushing, without stress, carrying only that deep, quiet feeling that everything is finally right again.

Ahead of us lies the open ocean.

Freedom.

New places.

New stories.

And My Motu… she is completely ready again. 

Het moment waarop alles weer klopt

En dan… keert de rust echt terug.

De cycloon trekt langzaam verder weg uit het gebied, alsof hij zich stukje bij beetje terugtrekt uit ons leven, en laat Fiji achter in een bijna onwerkelijke stilte, met zonlicht dat weer over het water glinstert en die warme, vertrouwde lucht die alles verzacht. Geen nieuwe dreiging meer aan de horizon, geen spanning die in je lijf blijft hangen, alleen nog dat ene besef: het werk dat er ligt, moet nu echt worden afgemaakt.

En Jeroen?

Die laat daar geen gras over groeien.

Alsof de dagen van onzekerheid en wachten zich hebben omgezet in pure focus, gaat hij direct verder op het moment dat de aangepaste uitlijntool klaar is. Het voelt bijna alsof alles samenkomt in dit ene onderdeel, alsof dit de laatste schakel is in een lange ketting van stappen, fouten, oplossingen en doorzettingsvermogen. Alsof dit het punt is waarop alles moet kloppen, wil het grotere geheel weer in beweging komen.

Maandag willen we het water in.

Die datum hangt als een stille deadline boven alles wat we doen.
En het is inmiddels zaterdagochtend.

De dagen daarvoor staan volledig in het teken van precisie. Niet het soort werk dat je snel even afvinkt, maar het soort waarbij je blijft kijken, blijft meten, blijft twijfelen of het écht goed is. Steeds weer een stap terug, opnieuw controleren, nog een keer nameten, alsof elk detail ertoe doet, omdat dat ook zo is.

Maar op het moment dat de tool eindelijk op zijn plek zit… verandert er iets.

Hij past perfect.

Niet nét, niet met een beetje wringen of aanpassen, maar precies zoals het bedoeld is. Alsof alle eerdere frustraties, het opnieuw laten maken, het zoeken naar oplossingen, nodig waren om hier uit te komen. Alsof hij er altijd al voor gemaakt was, maar wij er alleen nog moesten komen.

En dan begint het echte uitlijnen.

Wat we misschien als ingewikkeld en stroef hadden verwacht, blijkt verrassend soepel te verlopen. Niet omdat het eenvoudig is, maar omdat alles eindelijk samenvalt. Met kleine, doordachte stappen, met het nauwkeurig bepalen welke bout wanneer wordt aangedraaid en in welke volgorde, werkt Jeroen zich er volledig doorheen.

Er zit een soort rust in zijn manier van werken.

Geen haast.
Geen twijfel.
Alleen volledige focus.

De uren glijden voorbij zonder dat we het echt doorhebben. De hitte, het geluid om ons heen, alles lijkt even naar de achtergrond te verdwijnen terwijl hij stap voor stap dichter bij het eindpunt komt.

En dan, ergens op zaterdagavond…

is het klaar.

Alles is uitgelijnd.

Het is zo’n moment dat van buitenaf misschien klein lijkt, bijna technisch, maar van binnen voelt het als iets groots. Als een mijlpaal die niet alleen gaat over bouten en assen die op de juiste plek zitten, maar over alles wat eraan voorafging. Over het zoeken, het twijfelen, het doorzetten, het opnieuw beginnen als iets niet werkte.

En ineens besef je: we zijn weer een stap dichter bij vertrekken.

Een stap dichter bij waar we eigenlijk willen zijn.

Maar een nieuw C-Drive systeem is niet het enige dat de afgelopen maanden is veranderd aan My Motu.

Integendeel.

Zo heeft ze een nieuwe voorstag gekregen, een essentieel onderdeel dat misschien niet direct opvalt, maar dat wel het verschil maakt in stabiliteit en vertrouwen wanneer we straks weer zeil zetten. De motor heeft een grote servicebeurt gehad, niet alleen uit voorzorg, maar omdat dit het moment was om alles grondig aan te pakken. Daarbij kwamen ook dingen aan het licht die je liever op de kant ontdekt dan op zee.

Een olielek dat zich stilletjes had ontwikkeld, werd opgespoord en verholpen. Een koelvloeistoflek, dat net zo verraderlijk kan zijn als het onopgemerkt blijft, werd gevonden en opgelost. Slijtageonderdelen, zoals seals, zijn vervangen, onderdelen die je niet ziet maar die alles bij elkaar houden. Een klep die niet meer soepel liep, is uit elkaar gehaald, gereinigd en weer teruggebracht in de staat waarin hij hoort te zijn.

En juist tijdens die grondige controle kwam er nog iets naar voren… iets wat we anders waarschijnlijk pas veel later hadden ontdekt.

De demperplaat bleek bijna versleten.

Zo’n onderdeel waar je normaal gesproken niet snel bij stilstaat, maar dat een cruciale rol speelt in het opvangen van trillingen tussen motor en aandrijving. Het is letterlijk de schakel die de kracht van de motor soepel overbrengt naar de schroefas. Maar als het echt misgaat, kan de plaat volledig doorscheuren. Op dat moment verlies je in één klap de verbinding tussen motor en aandrijving.

De motor draait nog…
maar je komt geen meter meer vooruit.

De kans was groot dat dit onderweg zou gebeuren, op een moment en plek waar je het absoluut niet wilt.

Juist doordat alles nu open lag en grondig werd nagekeken, hebben we het op tijd gezien.

Er is direct een nieuwe besteld en later ingebouwd, waardoor ook dit weer met een gerust hart kan worden afgevinkt.

Allemaal van die momenten waarop je achteraf denkt:
dit is precies waarom je dit soort werk niet uitstelt.

Vlak voordat we het water weer in gingen, is ook de impeller van de motor vervangen, zo’n klein onderdeel waar je bijna achteloos aan voorbij zou gaan, maar dat in werkelijkheid van levensbelang is voor de koeling van de motor en daarmee voor alles wat erachter hangt. Het is typisch zo’n detail waarvan je weet: als dit faalt, valt alles stil. Juist daarom hebben we het nog op het laatste moment meegenomen, zodat we ook daarin zonder twijfel kunnen vertrekken.

De generator kreeg dezelfde aandacht, niet vluchtig of half, maar volledig nagekeken, gecontroleerd en voorzien van een nieuwe impeller, zodat ook daar geen onzekerheid meer zit. Alles moet betrouwbaar zijn, alles moet kloppen, juist omdat we straks weer afhankelijk zijn van wat we zelf bij ons hebben.

En dan… verschuift de aandacht langzaam van binnen naar buiten.

Want My Motu heeft niet alleen technisch een enorme stap gemaakt…
maar ook visueel een complete transformatie ondergaan.

Ze is namelijk gewrapt.

In plaats van de traditionele weg van schuren, plamuren en schilderen, is er gekozen voor een hoogwaardige vinylfolie, een sterke en flexibele kunststoflaag die zich strak om de romp vormt en speciaal ontwikkeld is om bestand te zijn tegen de omstandigheden op zee. Het beschermt niet alleen, maar geeft haar tegelijkertijd een frisse, nieuwe uitstraling die meteen opvalt.

En eerlijk… het voelt alsof we naar een andere boot kijken.

Het werk is uitgevoerd door Muni Pillay Sign53, en dat merk je in alles. Waar wij zelf dagen, misschien wel weken bezig zouden zijn geweest met voorbereiden, afplakken en schilderen, is het nu tot in detail perfect afgewerkt. Het heeft ons niet alleen enorm veel tijd bespaard, maar ook energie die we nu ergens anders in kunnen steken.

De waterlijn is weer strak en helder, de rode accentlijn loopt precies zoals hij hoort en de naam van onze boot staat er weer fris en scherp op. Zelfs de Amel-logo’s bij de cockpit zijn opnieuw gespoten en zien eruit alsof ze net uit de fabriek zijn gekomen, alsof de tijd even een stap terug heeft gedaan.

Voordat we naar Nederland gingen, hadden we My Motu al voorzien van nieuwe antifouling, een beschermlaag die haar onder water schoon en efficiënt houdt. Maar door alle werkzaamheden van de afgelopen weken, het schuren, passen en meten, waren er hier en daar weer plekken ontstaan waar de bescherming verdwenen was. Dus voordat ze het water weer in ging, hebben we die plekken zorgvuldig bijgewerkt.

Want als we één ding hebben geleerd in dit proces, dan is het dat je niets half doet.

En dan… is het moment daar.

Maandagmiddag.

Langzaam wordt My Motu weer het water in gelaten, centimeter voor centimeter, terwijl wij toekijken met een gevoel dat zich moeilijk laat omschrijven. Het is een mix van spanning en vertrouwen, van loslaten en hopen dat alles wat we hebben gedaan ook echt klopt.

Het blijft een bijzonder moment.
Elke keer weer.

We kiezen ervoor om eerst aan een mooringbal te gaan liggen, midden in het water, even weg van de drukte van de marina, zonder kade, zonder afleiding. Alleen wij en de boot. De perfecte plek om te luisteren, te voelen en te testen.

De motor wordt gestart.

We kijken elkaar even aan, zonder iets te zeggen.
Luisteren.

Alles wordt gecontroleerd, stap voor stap, alsof we niets willen missen.

En dan… gebeurt er niets bijzonders.

En juist dat is perfect.

Geen rare geluiden, geen trillingen, geen onverwachte signalen. Alleen het diepe, rustige geluid van een motor die precies doet wat hij moet doen.

Dat eerste moment van opluchting is bijna tastbaar.

We gooien de lijn los en varen voorzichtig de marina uit, alert op elk geluid, elke trilling, elk klein signaal dat ons iets zou kunnen vertellen.

Maar al snel voelen we het verschil.

De motor loopt stil.
Soepel.
Krachtig.

Alsof alles eindelijk samenvalt.

We testen de RPM’s en zien precies waar we zo op gehoopt hadden:
2700 toeren… en bijna 8 knopen snelheid.

Dat moment voelt als een bevestiging van alles wat eraan voorafging.

Yes.

De nieuwe pitch van de propeller is precies goed.

We draaien om en varen terug de marina in, waar we weer aanleggen. Niet omdat het moet, maar omdat er nog een laatste fase wacht. De afronding. Het moment waarop de boot weer verandert van een project… naar een thuis.

Binnen begint het volgende proces.

De toiletten worden opnieuw in gebruik genomen, de watermaker wordt getest, de zeilen worden weer gemonteerd, de cockpit covers worden er weer aangemaakt en het gereedschap krijgt weer zijn vaste plek. Langzaam verdwijnt de chaos van klussen en maakt die plaats voor rust en overzicht. Nieuwe theedoeken, handdoeken, kussenslopen, douchegordijnen… het zijn misschien kleine dingen, maar juist die details maken het verschil tussen een werkplek en een plek waar je leeft.

Daarna volgt de bevoorrading.

We maken een lijst.
En nog één.
En nog één.

Want als we straks vertrekken, willen we voorbereid zijn op alles wat komt. We willen minimaal een maand zelfvoorzienend zijn, klaar om de onbewoonde eilanden van Fiji te ontdekken, ver weg van winkels, havens en voorzieningen.

We huren een auto en zijn twee dagen lang onderweg, van supermarkt naar winkel, van markt naar opslag. Tassen, dozen, flessen en kratten stapelen zich op, totdat alles uiteindelijk zijn plek vindt aan boord.

En tussendoor halen we Barbara en Ralph op van het vliegveld.

Het weerzien is warm en vertrouwd, vol energie en enthousiasme. Verhalen worden gedeeld, plannen gemaakt en er hangt een gevoel in de lucht dat moeilijk te omschrijven is, maar meteen herkenbaar: we zijn er bijna.

Iedereen werkt toe naar hetzelfde moment.

Terug naar zee.

En dan… komt die dag.

22 april.
09:30 uur.

De lijnen worden losgemaakt.

Langzaam varen we de marina uit, zonder haast, zonder stress, alleen met dat diepe, stille gevoel dat alles weer klopt.

Voor ons ligt de open oceaan.

Vrijheid.

Nieuwe plekken.
Nieuwe verhalen.

En My Motu… die is er weer helemaal klaar voor.