Het moment waarop alles weer klopt

Het moment waarop alles weer klopt

En dan… keert de rust echt terug.

De cycloon trekt langzaam verder weg uit het gebied, alsof hij zich stukje bij beetje terugtrekt uit ons leven, en laat Fiji achter in een bijna onwerkelijke stilte, met zonlicht dat weer over het water glinstert en die warme, vertrouwde lucht die alles verzacht. Geen nieuwe dreiging meer aan de horizon, geen spanning die in je lijf blijft hangen, alleen nog dat ene besef: het werk dat er ligt, moet nu echt worden afgemaakt.

En Jeroen?

Die laat daar geen gras over groeien.

Alsof de dagen van onzekerheid en wachten zich hebben omgezet in pure focus, gaat hij direct verder op het moment dat de aangepaste uitlijntool klaar is. Het voelt bijna alsof alles samenkomt in dit ene onderdeel, alsof dit de laatste schakel is in een lange ketting van stappen, fouten, oplossingen en doorzettingsvermogen. Alsof dit het punt is waarop alles moet kloppen, wil het grotere geheel weer in beweging komen.

Maandag willen we het water in.

Die datum hangt als een stille deadline boven alles wat we doen.
En het is inmiddels zaterdagochtend.

De dagen daarvoor staan volledig in het teken van precisie. Niet het soort werk dat je snel even afvinkt, maar het soort waarbij je blijft kijken, blijft meten, blijft twijfelen of het écht goed is. Steeds weer een stap terug, opnieuw controleren, nog een keer nameten, alsof elk detail ertoe doet, omdat dat ook zo is.

Maar op het moment dat de tool eindelijk op zijn plek zit… verandert er iets.

Hij past perfect.

Niet nét, niet met een beetje wringen of aanpassen, maar precies zoals het bedoeld is. Alsof alle eerdere frustraties, het opnieuw laten maken, het zoeken naar oplossingen, nodig waren om hier uit te komen. Alsof hij er altijd al voor gemaakt was, maar wij er alleen nog moesten komen.

En dan begint het echte uitlijnen.

Wat we misschien als ingewikkeld en stroef hadden verwacht, blijkt verrassend soepel te verlopen. Niet omdat het eenvoudig is, maar omdat alles eindelijk samenvalt. Met kleine, doordachte stappen, met het nauwkeurig bepalen welke bout wanneer wordt aangedraaid en in welke volgorde, werkt Jeroen zich er volledig doorheen.

Er zit een soort rust in zijn manier van werken.

Geen haast.
Geen twijfel.
Alleen volledige focus.

De uren glijden voorbij zonder dat we het echt doorhebben. De hitte, het geluid om ons heen, alles lijkt even naar de achtergrond te verdwijnen terwijl hij stap voor stap dichter bij het eindpunt komt.

En dan, ergens op zaterdagavond…

is het klaar.

Alles is uitgelijnd.

Het is zo’n moment dat van buitenaf misschien klein lijkt, bijna technisch, maar van binnen voelt het als iets groots. Als een mijlpaal die niet alleen gaat over bouten en assen die op de juiste plek zitten, maar over alles wat eraan voorafging. Over het zoeken, het twijfelen, het doorzetten, het opnieuw beginnen als iets niet werkte.

En ineens besef je: we zijn weer een stap dichter bij vertrekken.

Een stap dichter bij waar we eigenlijk willen zijn.

Maar een nieuw C-Drive systeem is niet het enige dat de afgelopen maanden is veranderd aan My Motu.

Integendeel.

Zo heeft ze een nieuwe voorstag gekregen, een essentieel onderdeel dat misschien niet direct opvalt, maar dat wel het verschil maakt in stabiliteit en vertrouwen wanneer we straks weer zeil zetten. De motor heeft een grote servicebeurt gehad, niet alleen uit voorzorg, maar omdat dit het moment was om alles grondig aan te pakken. Daarbij kwamen ook dingen aan het licht die je liever op de kant ontdekt dan op zee.

Een olielek dat zich stilletjes had ontwikkeld, werd opgespoord en verholpen. Een koelvloeistoflek, dat net zo verraderlijk kan zijn als het onopgemerkt blijft, werd gevonden en opgelost. Slijtageonderdelen, zoals seals, zijn vervangen, onderdelen die je niet ziet maar die alles bij elkaar houden. Een klep die niet meer soepel liep, is uit elkaar gehaald, gereinigd en weer teruggebracht in de staat waarin hij hoort te zijn.

En juist tijdens die grondige controle kwam er nog iets naar voren… iets wat we anders waarschijnlijk pas veel later hadden ontdekt.

De demperplaat bleek bijna versleten.

Zo’n onderdeel waar je normaal gesproken niet snel bij stilstaat, maar dat een cruciale rol speelt in het opvangen van trillingen tussen motor en aandrijving. Het is letterlijk de schakel die de kracht van de motor soepel overbrengt naar de schroefas. Maar als het echt misgaat, kan de plaat volledig doorscheuren. Op dat moment verlies je in één klap de verbinding tussen motor en aandrijving.

De motor draait nog…
maar je komt geen meter meer vooruit.

De kans was groot dat dit onderweg zou gebeuren, op een moment en plek waar je het absoluut niet wilt.

Juist doordat alles nu open lag en grondig werd nagekeken, hebben we het op tijd gezien.

Er is direct een nieuwe besteld en later ingebouwd, waardoor ook dit weer met een gerust hart kan worden afgevinkt.

Allemaal van die momenten waarop je achteraf denkt:
dit is precies waarom je dit soort werk niet uitstelt.

Vlak voordat we het water weer in gingen, is ook de impeller van de motor vervangen, zo’n klein onderdeel waar je bijna achteloos aan voorbij zou gaan, maar dat in werkelijkheid van levensbelang is voor de koeling van de motor en daarmee voor alles wat erachter hangt. Het is typisch zo’n detail waarvan je weet: als dit faalt, valt alles stil. Juist daarom hebben we het nog op het laatste moment meegenomen, zodat we ook daarin zonder twijfel kunnen vertrekken.

De generator kreeg dezelfde aandacht, niet vluchtig of half, maar volledig nagekeken, gecontroleerd en voorzien van een nieuwe impeller, zodat ook daar geen onzekerheid meer zit. Alles moet betrouwbaar zijn, alles moet kloppen, juist omdat we straks weer afhankelijk zijn van wat we zelf bij ons hebben.

En dan… verschuift de aandacht langzaam van binnen naar buiten.

Want My Motu heeft niet alleen technisch een enorme stap gemaakt…
maar ook visueel een complete transformatie ondergaan.

Ze is namelijk gewrapt.

In plaats van de traditionele weg van schuren, plamuren en schilderen, is er gekozen voor een hoogwaardige vinylfolie, een sterke en flexibele kunststoflaag die zich strak om de romp vormt en speciaal ontwikkeld is om bestand te zijn tegen de omstandigheden op zee. Het beschermt niet alleen, maar geeft haar tegelijkertijd een frisse, nieuwe uitstraling die meteen opvalt.

En eerlijk… het voelt alsof we naar een andere boot kijken.

Het werk is uitgevoerd door Muni Pillay Sign53, en dat merk je in alles. Waar wij zelf dagen, misschien wel weken bezig zouden zijn geweest met voorbereiden, afplakken en schilderen, is het nu tot in detail perfect afgewerkt. Het heeft ons niet alleen enorm veel tijd bespaard, maar ook energie die we nu ergens anders in kunnen steken.

De waterlijn is weer strak en helder, de rode accentlijn loopt precies zoals hij hoort en de naam van onze boot staat er weer fris en scherp op. Zelfs de Amel-logo’s bij de cockpit zijn opnieuw gespoten en zien eruit alsof ze net uit de fabriek zijn gekomen, alsof de tijd even een stap terug heeft gedaan.

Voordat we naar Nederland gingen, hadden we My Motu al voorzien van nieuwe antifouling, een beschermlaag die haar onder water schoon en efficiënt houdt. Maar door alle werkzaamheden van de afgelopen weken, het schuren, passen en meten, waren er hier en daar weer plekken ontstaan waar de bescherming verdwenen was. Dus voordat ze het water weer in ging, hebben we die plekken zorgvuldig bijgewerkt.

Want als we één ding hebben geleerd in dit proces, dan is het dat je niets half doet.

En dan… is het moment daar.

Maandagmiddag.

Langzaam wordt My Motu weer het water in gelaten, centimeter voor centimeter, terwijl wij toekijken met een gevoel dat zich moeilijk laat omschrijven. Het is een mix van spanning en vertrouwen, van loslaten en hopen dat alles wat we hebben gedaan ook echt klopt.

Het blijft een bijzonder moment.
Elke keer weer.

We kiezen ervoor om eerst aan een mooringbal te gaan liggen, midden in het water, even weg van de drukte van de marina, zonder kade, zonder afleiding. Alleen wij en de boot. De perfecte plek om te luisteren, te voelen en te testen.

De motor wordt gestart.

We kijken elkaar even aan, zonder iets te zeggen.
Luisteren.

Alles wordt gecontroleerd, stap voor stap, alsof we niets willen missen.

En dan… gebeurt er niets bijzonders.

En juist dat is perfect.

Geen rare geluiden, geen trillingen, geen onverwachte signalen. Alleen het diepe, rustige geluid van een motor die precies doet wat hij moet doen.

Dat eerste moment van opluchting is bijna tastbaar.

We gooien de lijn los en varen voorzichtig de marina uit, alert op elk geluid, elke trilling, elk klein signaal dat ons iets zou kunnen vertellen.

Maar al snel voelen we het verschil.

De motor loopt stil.
Soepel.
Krachtig.

Alsof alles eindelijk samenvalt.

We testen de RPM’s en zien precies waar we zo op gehoopt hadden:
2700 toeren… en bijna 8 knopen snelheid.

Dat moment voelt als een bevestiging van alles wat eraan voorafging.

Yes.

De nieuwe pitch van de propeller is precies goed.

We draaien om en varen terug de marina in, waar we weer aanleggen. Niet omdat het moet, maar omdat er nog een laatste fase wacht. De afronding. Het moment waarop de boot weer verandert van een project… naar een thuis.

Binnen begint het volgende proces.

De toiletten worden opnieuw in gebruik genomen, de watermaker wordt getest, de zeilen worden weer gemonteerd, de cockpit covers worden er weer aangemaakt en het gereedschap krijgt weer zijn vaste plek. Langzaam verdwijnt de chaos van klussen en maakt die plaats voor rust en overzicht. Nieuwe theedoeken, handdoeken, kussenslopen, douchegordijnen… het zijn misschien kleine dingen, maar juist die details maken het verschil tussen een werkplek en een plek waar je leeft.

Daarna volgt de bevoorrading.

We maken een lijst.
En nog één.
En nog één.

Want als we straks vertrekken, willen we voorbereid zijn op alles wat komt. We willen minimaal een maand zelfvoorzienend zijn, klaar om de onbewoonde eilanden van Fiji te ontdekken, ver weg van winkels, havens en voorzieningen.

We huren een auto en zijn twee dagen lang onderweg, van supermarkt naar winkel, van markt naar opslag. Tassen, dozen, flessen en kratten stapelen zich op, totdat alles uiteindelijk zijn plek vindt aan boord.

En tussendoor halen we Barbara en Ralph op van het vliegveld.

Het weerzien is warm en vertrouwd, vol energie en enthousiasme. Verhalen worden gedeeld, plannen gemaakt en er hangt een gevoel in de lucht dat moeilijk te omschrijven is, maar meteen herkenbaar: we zijn er bijna.

Iedereen werkt toe naar hetzelfde moment.

Terug naar zee.

En dan… komt die dag.

22 april.
09:30 uur.

De lijnen worden losgemaakt.

Langzaam varen we de marina uit, zonder haast, zonder stress, alleen met dat diepe, stille gevoel dat alles weer klopt.

Voor ons ligt de open oceaan.

Vrijheid.

Nieuwe plekken.
Nieuwe verhalen.

En My Motu… die is er weer helemaal klaar voor.