Saint-Martin de passage terug naar Martinique

Saint-Martin de passage terug naar Martinique

Onze dozen met spullen lagen verspreid over twee locaties, die beide in het Nederlandse deel van Sint-Maarten zijn. Vanaf Marigot Bay, wat bij het Franse deel van Saint-Martin hoort, is het een kleine 15 minuten varen met onze dinghy naar Simpson Bay Lagoon. Volledig bepakt gingen we als sardientjes in blik terug richting de boot en kwamen we, door de golfslag tegen de wind in varen, doorweekt aan bij de boot. Het uitpakken van alle dozen geeft ons een vervroegt sinterklaas gevoel en voor iedereen zit er wel iets in. De pepernoten en dropjes ontbreken niet. We blijven niet lang in Saint Martin. Vanaf maandag gaan ze, fingers crossed, met onze nieuwe dieseltank aan de slag in Martinique.

We maken nog een leuk uitstapje naar Fort Louis. Fort Louis, gelegen hier in Marigot, werd gebouwd in 1789 onder de gouverneur van Saint-Martin en Saint-Barthélemy. Het doel van dit fort was om de nederzetting en de pakhuizen van de haven van Marigot te verdedigen tegen Britse en Nederlandse piraten waar de door de inwoners geoogste producten werden opgeslagen (rum, zout, koffie en suikerriet). Tegenwoordig is het verlaten, maar je kunt er genieten van een prachtig 360 graden uitzicht. Van de Fort Louis Marina en Simpson Bay tot Nettle Bay en vervolgens Anguilla in de verte. Je kunt zelfs vliegtuigen zien landen op het vliegveld aan de Nederlandse kant. Rajesh heeft hier, bij Fort Louis, een mooie timelaps gemaakt van een zonsondergang.

Donderdag ochtend om 8.00 uur motoren we Marigot Bay weer uit en starten we onze zeiltocht terug naar Martinique. Ook nu hebben we tussen de 16-23 knopen wind en wordt de boot tot 30 graden schuin geduwd door de golven. Voor we aan ons avontuur begonnen kregen we van meerdere vrienden en kennissen het advies om dit avontuur niet aan te gaan, want zeilen is levensgevaarlijk en wat als je in een grote storm terecht komt en je boot zinkt? Natuurlijk weten ook wij dat zeilen risico’s met zich mee brengt, maar loop je dat risico niet als je in je auto of een vliegtuig stapt? De grootste gevaren tijdens het zeilen zijn immers dingen als terecht komen in een orkaan, krachtige wind, grote golven of als je boot beschadigd raakt en er lekkage is ontstaan. Wanneer je zorgt dat je goed voorbereid bent op noodsituaties, een goede route planning maakt en de weersomstandigheden meerdere malen per dag checkt dan minimaliseer je de risico’s. Op die manier zullen de meeste zeilers deze condities nooit ervaren. Als we met een passage bezig zijn en je gedachten de vrije loop kunt geven, denk ik regelmatig terug aan deze adviezen en snap ik dat het heel erg moeilijk is om iemand die nog nooit op een zeilboot is geweest de fascinatie voor het zeilen uit te leggen. Want ja een zeilboot is soms best oncomfortabel. Door de golven schommelt de boot heen en weer, je kan hierdoor zeeziek worden of je ongemakkelijk voelen, de wind waait voortdurend om je oren, je bent afhankelijk van de weesomstandigheden. De mooie momenten die je ervoor terugkrijgt wegen voor ons zwaarder, de zon, blauwe luchten, de wilde dieren die je onderweg tegen kan komen, zoals de walvissen, dolfijnen, schildpadden en vele mooie tropische vissen, de uitgestrekte zee, de mensen die je onderweg ontmoet, de landen en culturen die je leert kennen en de zonsopkomst en zonsondergang waar je elke dag mee wordt bekroond. Ik word plotseling uit mijn gedachtes gehaald. De vishengel begint te ratelen en Jeroen rent naar voren. 20 minuten lang vecht Jeroen om de vis binnen te hengelen. Jeroen denkt dat het een tonijn is, een mahi-mahi of een barracuda vechten minder lang en stuiteren uiteindelijk op de waterlijn, legt Jeroen uit. Vlak voor de boot weet de vis te ontsnappen. Dat is een geluk voor de vis en een domper voor ons. De hengel hangt weer uit. Zodra Sint-Maarten achter ons ligt, is het weer stil op het water. We zeilen tussen de eilanden St Barth en Nevis door en zien verder niemand meer. Alleen de blauwe zee waar we uren overheen turen op zoek naar walvissen en dolfijnen. We komen ze niet tegen deze passage. Wel hebben we weer beet met de vishengel en na 3 minuten vechten weet de vis wederom te ontsnappen. Jeroen geeft aan dat het een goede fitness oefening is! We lezen allemaal veel aan boord. Waarbij het ene boek na het andere boek wordt verslonden. Dan hebben we voor de 3^de keer beet en vangen we een barracuda. Deze kunnen we helaas niet opeten vanwege het gif Ciguatera waarmee ze besmet kunnen zijn. De barracuda’s in het Caribisch gebied kun je niet eten vanaf het eiland Guadeloupe naar het Noorden toe. De barracuda’s en andere tropische vissen eten daar bepaalde algen die dit gif bevatten. Voor de vissen zijn de algen niet schadelijk. Zij slaan de gifstof op in hun lichaam. Als wij de vergiftigde barracuda zouden eten kunnen die gifstoffen wel ernstige gevolgen kunnen hebben voor ons. Gevolgen kunnen zijn; misselijkheid, braken en diarree. Daarna kunnen er verlammingsverschijnselen ontstaan, omdat het gif op je zenuwstelsel slaat. Uiteindelijk zijn er ongeveer 50-70 mensen per jaar die door het eten van een vergiftigde vis met Ciguatera overlijden. Redenen genoeg dus om het er niet op te wagen hoe lekker ze er ook uitzien! We zeilen weer rustig verder en zowel aan de koers als aan de zeilen hoeven we nauwelijks wat te veranderen. We maken voor de avond een kikkererwten curry warm met rijst en genieten weer tijdens een mooie zonsondergang van onze avondmaal.

De zeilen worden weer wat kleiner gemaakt voor de avond en ons wachtschema gaat om 20.00 uur in. Met een comfortabele 6,5 knopen zeilen we de hele nacht door en gebeurt er bij ons alle drie weinig. We lezen veel of kijken rustig uit over het wateroppervlak en naar de prachtige sterrenhemel. Bij zonsopkomt zijn we ter hoogte van Guadeloupe en de reis gaat zeer voorspoedig. We ontbijten gezamenlijk en kletsen veel over hoe rustig het is op het water. Het orkaanseizoen is officieel voorbij en dan zou je verwachten meer boten te zien die richting het Noorden zeilen. Dan begint de vishengel te ratelen en hebben we beet met de vishengel, Jeroen denkt weer een tonijn te hebben, maar ook deze vis heeft meer geluk en ontsnapt. We halen de lijn helemaal binnen en controleren of er iets mis is met de haak in het aas, maar kunnen niets ontdekken. Voor vanavond geen sashimi helaas!

We gaan met elkaar in overleg wat we gaan doen. Ook nu weten we zeker dat we in het donker aan zullen komen. We hebben twee mogelijkheden. Om iets eerder te stoppen in Fort de France, waar we het goed kennen en vaak rustig is met boten. Of doorzeilen naar Le Marin Sainte Anne waar het in deze tijd van het jaar erg druk is en het lastiger is om in het donker een goede plek te vinden om te ankeren tussen alle boten. We besluiten om ons op Fort de France te richten. Iedereen komt weer in zijn eigen ritme aan boord en we genieten allemaal op onze eigen manier van de tijd die ons is gegeven. Indiase Dahl, rijst en een omelet is ons avondeten en ons wachtschema gaat iets eerder in vanaf 18.00 uur en om de 2 uur wisselen we. We komen zaterdag ochtend tussen 03.00 en 04.00 uur aan in Fort de France. Hierdoor zijn we allemaal in de cockpit vanaf 2.45 uur en houden we alle drie de wacht. Het loopt zeer voorspoedig en er liggen maar 6 boten voor anker in de baai bij Fort de France. Om 03.30 uur kunnen we allemaal naar bed en al snel zijn we allemaal vertrokken. Die ochtend werden we om 07.00 uur abrupt wakker gemaakt door een kleine boot. We moeten binnen nu en een uur weg zijn. De hele baai bij Fort de France is afgesloten voor alle schepen in verband met een jetski wedstrijd. Nu snappen we waarom het zo rustig was. Om 8.00 uur lichten we het anker weer op en zeilen we rustig verder naar Le Marin. Hier komen we om 11.00 uur aan en liggen we achter de boot van onze vrienden van zeilboot Mabul. We hebben elkaar sinds Carriacou niet meer gezien! We checken in bij de Douane en Immigratie in Sainte Anne en pakken daarna nog de nodige extra rust uurtjes.

Op het strand ontmoeten we naast Alex en Karin van zeilboot Mabul ook Horst, die solo zeilt op een catamaran, en Suzi, Emmanuel en hun twee dochters Roxanne en Candice van zeilboot Take 5. We maken een lange strandwandeling en besluiten daarna om met zijn allen naar een bar te gaan waar we wat gaan drinken. Dit wordt algauw ook iets eten en als de livemuziek begint, komen alle voetjes van de vloer en dansen we de hele avond. We hebben genoten! Karin, Alex en wij drieën worden de volgende dag uitgenodigd op de zeilboot Take 5.

Iedereen neemt wat te eten en te drinken mee. Het wordt een onvergetelijke avond, waarbij de getrakteerd worden op een live concert van moeder en dochter Candice. Roxanne en Candice zijn tijdelijk aan boord voor de feestdagen en hun broer komt volgende week ook aan boord. Op maandag 5 december varen we naar de haven van Le Marin waar Jeroen en Rajesh na overleg met de laser van de nieuwe dieseltank, de oude dieseltank demonteren en uit de boot slopen. Nu is het wachten op de nieuwe dieseltank die ze eerst gaan passen en bekijken of er dan nog iets moet worden aangepast. Terwijl Jeroen en Rajesh daar druk mee zijn, ben ik druk in de weer geweest om mijn nieuwe naaimachine uit te pakken en te installeren.

Ik heb geen ervaring achter een naaimachine, maar door het kijken van diverse YouTube filmpje kan je snel veel leren. Donderdag was de dieseltank gereed om geïnstalleerd te worden door Jeroen en Rajesh en heb ik nieuwe kussenhoezen gemaakt voor onze kussen in de cockpit. Nadat we zaterdag alles getest hebben en gecontroleerd hebben of we geen lekkages hebben en alles goed is bevonden hebben we de boot grondig schoongemaakt en zijn we die middag naar de bar geweest om Frankrijk – Engeland te kijken samen met de familie van Take 5.

Zondags zijn we van de haven naar Saint Anne gezeild. Hier wachten we op de Alex en Karin. Alex is dinsdag jarig en dit vieren we gezamenlijk en daarna zeilen we samen met hun naar Saint-Pierre.