Passage Martinique – Saint Martin

Passage Martinique – Saint Martin 

“De zee, als ze eenmaal betoverd is, houdt iemand voor altijd in zijn net van verwondering.”

Jacques Cousteau

Onze planeet Aarde heeft vijf grote oceanen en 113 zeeën. Deze tezamen vertegenwoordigen 72 procent van het aardoppervlak en zijn ze een eindeloze bron van inspiratie voor onder andere zeilers. Na het ontdekken van een nieuw land, komt er ook weer een dag dat het tijd is om verder te zeilen. Na een prachtige onverwachte extra week op Martinique kijken we ernaar uit om weer verder te zeilen. Onze trip naar Saint Martin is 249 NM en hier zullen we ongeveer 45 uur over doen. We proberen de aankomst van een nieuwe bestemming zo te plannen dat we aankomen bij daglicht, Marigot Bay kennen we niet en als je dan overdag arriveert heb je een beter zicht op onverlichte markeringen of natuurlijke gevaren. Dit kan betekenen dat we wellicht doelbewust moet vertragen, van koers moet afwijken of moet versnellen om overdag op onze bestemming aan te komen. Zaterdag ochtend maken we de boot klaar en kook ik vast voor 2 dagen vooruit met het avondeten. Jeroen maakt zijn ronde op en rondom de boot om alles extra goed te controleren of er geen losse touwen meer hangen, of de dinghy en buitenboordmotor van de dinghy goed vastzitten, is de zwemtrap omhoog, en doet hij de laatste olie peilingen in de machinekamer. Als ik een duim omhoog krijg. Geef ik Neptunus een slokje rum. Neptunus was de Romeinse god van de wateren en zeeën, die wind en storm beheerste. Het idee is dat door deze god te behagen, de zeeën gunstig blijven tijdens je zeiltocht. Daarna halen we het anker op en motoren we langzaam de baai uit bij Fort de France. Eenmaal op zee hijsen we de zeilen.

Er staat 17-22 knopen wind vanuit het noordoosten waardoor we met halve wind een mooie koers hebben naar Saint Martin. We kunnen bijna in 1 rechte lijn naar Saint Martin zeilen. Alle zeilen hebben we voluit staan en de boot glijdt met een snelheid tussen de 7,5 en 9,9 knopen door het water. Wat een heerlijk gevoel geeft dit. Echte vrijheid. Al vrij snel zien we een potvis die aan de oppervlakte ligt. Het uitademen van de lucht geeft een kenmerkend geluid en je ziet het opspatten van water. Erg mooi om te zien. We hebben hem niet onder zien duiken. Het bracht ons gelijk in een euforische stemming. Dominica is het eerste eiland waar we voorbij zullen zeilen. Dominica’s steile afgronden onder water creëren diepe beschutte baaien langs de westkust en is het perfecte toevluchtsoord voor de potvis om te broeden en te kalven. Dominica is het enige eiland in de Cariben waar de potvis het hele jaar door verblijft, hoewel waarnemingen het meest voorkomen tussen november en maart. Nog geen drie uurtjes later zien we nog een potvis en deze ging vlak bij onze boot onder. Wat een magisch moment. Rajesh had zijn telefoon bij de hand en heeft er een mooie opname van weten te maken.

De rust keert daarna terug aan boord, waarbij de één een boek leest en de ander extra slaapt pakt voordat ons wachtschema ingaat. Het is erg rustig op het water. We zien geen andere zeilboten, wat ons enigszins verbaasd. Rond 17 uur maakt Jeroen de Biryani langzaam warm, zodat we tijdens de adembenemende zonsondergang gezellig samen genieten van een lekkere maaltijd en een prachtig uitzicht.

Hoe romantisch het ook mag zijn om de zonsondergang tegemoet te varen, op weg naar de duisternis is een zorgvuldige voorbereiding vereist. De wind is tot nu toe mooi constant gebleven tussen de 17 en 22 knopen, maar als je alleen verantwoordelijk bent, vinden we het toch prettiger om het grootzeil iets gereefd te hebben. De fok en de mizzen zijn makkelijker om snel in je eentje te reven. Ook maken we de cockpit gereed door een goede zaklamp, fles water, smartphone, koptelefoon, e-reader, wat chocolade en koekjes binnen handbereik te hebben, zodat je de anderen die liggen te slapen niet wakker maakt met felle lampen en lawaai. Binnen in de boot zorgen we dat alle losse spullen weer op hun vaste plek liggen en niet kunnen gaan rondzwerven door de boot. Vanaf 20 uur gaat ons wachtsysteem in. Ik begin aan mijn eerst 3 uur durende wacht, terwijl Rajesh en Jeroen ieder naar hun eigen rust plek gaan. Door de nacht zeilen brengt zijn eigen beloningen met zich mee: een meditatieve stilte, vallende sterren, lichtgevend (bioluminescent) plankton die waarneembaar is in de golven. Tijdens mij wacht trekt de windsnelheid aan tot 25 knopen (6   Beaufort) en doordat we niet meer achter een eiland zeilen, maar tussen twee eilanden, worden de golven hoger. De snelheid gaat algauw weer richting de 9 knopen en de golven zorgen ervoor dat de boot zo’n 30 graden schuin geduwd wordt. Ik besluit om de fok in te nemen en een eerste rif in de mizzen te zetten. Hierdoor wordt de snelheid teruggebracht naar een comfortabele 7 knopen. De golven blijven de boot wel 30 graden schuin duwen, maar dit went snel. Het zal alleen iets minder comfortabel zijn voor Rajesh en Jeroen die liggen te slapen. Jeroen wordt dan ook wakker, komt even polshoogte nemen of alles goed gaat en komt een half uurtje gezellig naast me zitten kletsen. Waarna hij weer naar beneden gaat om verder te slapen. Plots zie ik iets naast me boven water springen en horen ik de geluiden van een dolfijn. Yes! Helaas verdwijnt die na 5 minuten alweer en heb ik hem daarna ook niet weer gezien. Rajesh neemt de wacht om 23.00 uur van mij over. Tijdens zijn wacht wordt de wind weer iets minder rond de 19-21 knopen en zet Rajesh weer wat extra fok bij. Tijdens zijn wacht ziet hij geen andere boten. Ook op de radar en AIS zijn geen andere boten waarneembaar geweest. Verder is het een rustige wacht. Jeroen neemt het van Rajesh over om 02.00 uur. Jeroen doet vaak een extra checkronde in de machinekamer en voelt en kijkt of daar alles nog goed gaat. De wind blijft constant en hij leest veel tijdens zijn wacht.  Je merkt dat het minder warm begint te worden in de Cariben. ’s Avonds is de wind frisser en hebben we een trui of dunne jas aan. Ik neem het van Jeroen over om 05.00 uur en mag genieten van een mooie zonsopkomst.  Dit is en blijft een heel mooi fenomeen vind ik. De prachtige kleuren van de zonsopgang, de frisse bries op mijn gezicht. Deze aspecten van de tijd van zonsopgang zorgen ervoor dat de dag begint met geluk en opwinding.

Er veranderd weinig aan de wind en de koers en zeilen hoeven verder niet worden aangepast. Ik ben twee dagen geleden met een nieuw boek begonnen: “Solo” van Tania Aebi. Na onze eerste ervaring met zeilen, zijn we reisboeken gaan lezen van mensen die rond de wereld hebben gezeild. Achttien jaar geleden was “Solo” het eerste boek dat ik over zeilen rond de wereld heb gelezen en ik wist nog dat ik het toen een ongelofelijk mooi geschreven en inspirerend boek vond. Dus zeker de moeite waard om nog eens te lezen. Tania Aebi was een on-ambitieuze achttienjarige die overdag fietskoerier in New York City was en ‘s avonds veel tijd door bracht in de bar in de Lower East Side, samen met haar vrienden. Kortom, ze ging nergens heen, totdat haar vader haar een uitdaging aanbood: Tania kon kiezen voor een hbo-opleiding of een zeilboot van acht meter lang. Het enige addertje onder het gras was dat als ze voor de zeilboot zou kiezen, ze alleen (solo) de wereld rond zou moeten zeilen. Ze koos de bootreis en gedurende de volgende twee en een half jaar en 27.000 mijl was het haar thuis. Met alleen haar kat als metgezel ontdekte ze de wonderbaarlijke schoonheden van het Great Barrier Reef en de dodelijke verschrikkingen van de Rode Zee. Ze beleefde een angstaanjagende aanvaring met een tanker in de Middellandse Zee en een bliksemstorm voor de kust van Gibraltar. Uiteindelijk veranderde wat begon met het pure verlangen naar avontuur, in een spirituele zoektocht toen Tania in het reine kwam met haar onrustige gezinsleven, voor het eerst verliefd werd en vooral haar eigen behoeften, verlangens en dromen onder ogen zag. Nu wij zelf aan dit avontuur zijn begonnen, heb ik alleen maar nog meer respect dat Tania die dit destijds als 18-jarige solo heeft gepresteerd. 

Rajesh kwam mij om 08.00 uur aflossen en ik heb nog even iets geslapen in de cockpit. We ontbijten gezamenlijk en kletsen vooral over wat we wel en niet hebben gezien tijdens onze wachten. De reis gaat zo voorspoedig dat het bijna onmogelijk zal gaan worden om niet in het donker aan te komen. We proberen wat vaart uit de boot te krijgen en ondertussen proberen meer informatie te vinden over Marigot Bay in Saint Martin. Het blijkt een grote baai te zijn waar wel veel ruimte is om te ankeren. Toch proberen we te plannen dat we aankomen bij daglicht. Terwijl we alles doorspreken horen we de vishengel rondspinnen, wat betekent dat we beet hebben. Terwijl Jeroen naar de vishengel rent, zorgen Rajesh en ik ervoor dat we snelheid van de boot terugbrengen naar 4 knopen. Dit doen we door de fok zeer klein te maken. We vangen een heerlijke Mahi-Mahi die ik later fileer.

Door de lage snelheid van de boot zwiept die oncomfortabel van links naar rechts, doordat de golven kort op elkaar komen. Geen prettige snelheid om tot aan Saint Martin vol te houden. We zetten weer meer fok bij en zeilen met een snelheid van 6 knopen verder. Naast een enkel cruiseschip komen we geen andere zeilboten of vrachtschepen tegen. We besluiten die avond ons wachtschema iets aan te passen. We weten nu zeker dat we ’s nachts aan zullen komen. Iedereen heeft 2 uur wacht en vanaf 04.00 uur zijn we alle drie in de cockpit. Dek lichten hebben we aan en Jeroen en Rajesh hadden allebei een zaklamp extra. Het was best even spannend, maar Marigot Bay is inderdaad erg ruim de drukte viel erg mee. Om half 5 lagen we voor anker in Marigot Bay en konden we allemaal nog een paar uur slapen. Nadat we de volgende ochtend hadden ingecheckt bij de immigratie en douane, zijn we onze spullen gaan verzamelen bij verschillende ophaal punten. Een naaimachine om o.a. zeilreparaties mee uit te voeren, hadden we vanuit Amerika besteld en is binnen. Mijn zusje Hanneke had nog onze laatste spullen vanuit Nederland opgestuurd en een doos vol Nederlands lekkers. De pepernoten zullen tijdens deze dagen niet ontbreken bij ons aan boord.