Stille Oceaan deel 3; Rollen, rollen, rollen over de golven

Stille Oceaan deel 3; Rollen, rollen, rollen over de golven

Eindelijk is mijn nachtdienst voorbij. De veranderlijke winden en hoge golven hielden me de hele tijd bezig met het aanpassen van de koers. Jeroen neemt het van mij over. Met een vermoeide zucht strompelde ik naar mijn bed, mijn handen stevig vastgeklampt aan alles wat maar stevig genoeg leek om me overeind te houden. Een enorme golf sloeg tegen de boot, waardoor ik zelfs voor een moment moest stoppen en mijn balans terugvinden. De ruwe oceaan gooide ons heen en weer, dat is even wennen na het kalme zeilen dat we tot nu toe hadden gehad.

Eenmaal in bed lag ik daar, mijn ogen zwaar van vermoeidheid, maar de slaap leek te vluchten. Niet alleen vanwege het eindeloze geschommel, maar ook door het onheilspellende geluid van rinkelende kopjes en schuivende potjes in de kasten. Als een speurder op jacht naar rust ging ik op onderzoek uit, vastberaden om de bron van deze hinderlijke geluiden te vinden.

Met de precisie van Sherlock Holmes werden extra handdoeken en theedoeken strategisch geplaatst om alles wat kon bewegen te dempen. Jeroen controleerde alle lijnen buiten, en het haakje aan de vishengel werd weer stevig vastgemaakt, waardoor het tikken tegen de reling stopte. Mooi weer zeilen brengt dat soort “slordigheid” met zich mee. Eenmaal terug in bed hoorde ik alleen nog de bekende vertrouwde geluiden.

Sinds we op de boot leven, realiseerden we ons al snel dat stilte een schaars goed is. Het geluid van kabbelend water, soms vriendelijk klotsend en soms als een opstandige tiener tegen de boot bonzend, de wind die door de zeilen zingt, en de constante symfonie van golven buiten… en dat is nog maar het begin! De boot zelf doet ook vrolijk mee met zijn eigen orkest van geluiden. Er is het gerommel in de romp, tot het ritmische getik van de elektriciteitskabels die door de mast lopen en het zachte gezoem van de stuurautomaat die zijn eigen idee lijkt te hebben over de koers.

Voor lichtslapers, zoals ikzelf, zijn oordopjes daarom niet zomaar een accessoire, maar een absolute levenslijn, een must-have in mijn survivalkit.

De zon verdwijnt achter de dreigende wolken die zich rondom ons verspreiden. Regen valt in overvloed uit verschillende squalls om ons heen. De golven worden steeds hoger en ruiger, komen van diverse richtingen, en de wind zwelt aan tot een krachtig gebrul. Elke ochtend geven we een update in onze WhatsApp-groep over onze positie en de weersomstandigheden. Een van hen beschreef dat door de kruisende golven het voelde alsof ze in een wasmachine zaten. Ik denk dat dat inderdaad de beste beschrijving is. Te midden van de stortregen die om ons heen raast, blijven wij voorlopig nog onverstoord en krijgen wij nog geen druppel regen over ons heen. Mooie regenbogen verschijnen, wat weer kleurrijke plaatjes oplevert.

Hoeveel vislures zou je als redelijk beschouwen om te verliezen tijdens een 30-daagse zeiltocht? Nou, op dit moment tellen we er al tien, dankzij enkele ware zeemonsters die ons visgerei op de proef stellen. Onze lijnen kunnen tot 40 kilo dragen, maar na een rondvraag in onze WhatsApp-groep voelen we ons als groentjes. De meeste zeelui hebben lijnen die tot wel 90 kilo aankunnen, sommigen zelfs extra versterkt met dyneema-lijn! Zelfs zij hebben al de nodige vislures opgeofferd aan de zee. Wat voor reuzen zwemmen er eigenlijk onder onze boot door?

Elke keer dat onze hengel begint te ratelen, begint een emotionele achtbaan. Eerst is er de opwinding van de beet, dan de spanning of we de vis kunnen binnenhalen, de hoop op een smakelijke maaltijd, en soms, eerlijk gezegd, gewoon pure frustratie als de vis ons te slim af is en ontsnapt – en geloof me, dat gebeurt vaker dan we willen toegeven.

Gedurende negen dagen hadden we harde wind en hoge golven, en natuurlijk leidde dit tot de nodige schade. Soms vraag je je af hoe dat toch mogelijk is. Zo merkte Jeroen op dat twee zonnepanelen aan de achterkant niet meer oplaadden. Bij onderzoek ontdekten hij en Rajesh dat de kabel was doorgebrand. Gelukkig was het vervangen ervan een eenvoudige klus, waarna de accu’s weer volledig werden opgeladen door de zonne-energie.

Ook de watermaker gaf na slechts tien minuten een hogedruk alarm. Meestal was dit te wijten aan een verstopt filter, dat dan als eerste werd gecontroleerd. Maar zelfs na het oplossen van dit probleem, stopte de watermaker weer na tien minuten met hetzelfde alarm. Na het raadplegen van de handleiding bleek dat de membranen van het apparaat gereinigd moesten worden met zuur en alkali. Dit leek niet onlogisch gezien de kwaliteit van het water in Panama erg slecht was. Samen klaarden we deze klus, ondanks dat het schommelen van de boot het niet gemakkelijk maakte. Zoals Jeroen echter optimistisch opmerkte: “Het zeilen rond de wereld betekent voornamelijk het repareren van boten op exotische locaties!”

Na een halve dag werk, waren we vol enthousiasme toen we de watermaker weer aanzetten. Helaas ging opnieuw na tien minuten hetzelfde alarm af. We besloten Akko en Liza van Choctaw om advies te vragen, en Akko wees Jeroen op de drukregelaar. Helaas kunnen we hier pas echt iets aan doen als we in Hiva Oa zijn. Voor nu omzeilen we de drukregelaar met een trucje om toch nog iets water te kunnen maken tot we Hiva Oa bereiken.

Terwijl ik op een avond in de keuken stond, merkte ik dat het gas op was. Jeroen besloot naar achteren op de boot te gaan om de gasfles te vervangen. Daar ontdekte hij echter ook water onderin de opbergbak. Was er een jerrycan kapotgegaan? Of was er iets anders aan de hand? Nadat Jeroen de gasfles had verwisseld, besloten Rajesh en hij om alles uit de “garage”, zoals we die bak noemen, te halen. Het bleek zout water te zijn. Zit er een lek in de boot?

Jeroen zag een afvoergat dat normaal gesproken boven de waterlijn zou moeten liggen, maar door het zware gewicht van onze beladen boot bevond dit punt zich op de waterlijn, waardoor er wat water naar binnen kon komen zonder verdere schade of problemen te veroorzaken. Voorlopig pompten we het water uit de garage, goten we de reserve diesel uit de jerrycans in onze dieseltank, en plaatsten we vervolgens alles terug in de garage.

Met nog maar 170 zeemijlen te gaan, lijkt het erop dat onze reis haar laatste adem uitblaast – letterlijk, want de wind is gaan liggen, wat een beetje jammer is nu onze Genaker kapot is. Zullen we nog steeds aanstaande zondag aankomen in Hiva Oa? Eerlijk gezegd, het is nog onzeker, maar we zetten onze zeiltocht rustig voort.  Toch kunnen het niet helpen en fantaseren we over de geneugten die ons te wachten staan.

Hoe zal het zijn om eindelijk weer vaste grond onder onze voeten te voelen? Zal het onwennig aanvoelen na al die tijd op de deinende oceaan? En oh, de geuren van het land!  We kunnen ons al bijna voorstellen hoe de aroma’s van vers gemaaid gras, bloeiende bloemen onze neus zullen prikkelen.

En laten we het hebben over kleuren! Geen eindeloze blauwtinten meer, geen wazige witte schuimkoppen of grauwe grijstinten. Zullen onze ogen verblind worden door alle kleuren van het land, met zijn levendige groenen, uitbundige bloemen en warme aardetinten? 

Oh, en laten we de smaak van vers fruit niet vergeten! Zullen sappige mango’s, zoete ananassen en knapperige appels onze smaakpapillen weer tot leven brengen na deze wekenlang te hebben gemist? Ik zie de ogen van Jeroen en Rajesh al helemaal oplichten en het water loopt hun al in de mond bij het idee. 

Dus terwijl we onze laatste zeemijlen afleggen, laten we ons hart vullen met hoop en verwachting. Want aan het einde van deze lange, rollige reis wachten de beloningen van het land op ons – en we zijn er meer dan klaar voor!