Orka’s!

Orka’s

Een van mijn favorite momenten op de boot is ’s morgens vroeg, als alles en iedereen nog slaapt. De zon die net aan de horizon verschijnt en de kleuren en het schouwspel van licht per minuut veranderd. Het zachte heldere en frisse licht van de opkomende zon zorgt ook voor een warme en schilderachtige sfeer van de omgeving. Even vergeet ik alles om me heen en geniet van dit moment door zoveel mogelijk te zien, horen, voelen en ruiken. 

Schildpadden laten zich, om de paar minuten als er weer een aan de wateroppervlakte verschijnt om adem te halen, door mij bewonderen. Ik hou op dat soort momenten soms juist mijn adem in merk ik, alsof ik dan onzichtbaar word ofzo. De schildpadden kijken me recht aan en ik vraag me dan weleens af wat ze denken als ze me zo zien zitten. De Brown Booby (Bruine Gent) is ook al vroeg op pad, opzoek naar voedsel en vliegt laag over het water. De Brown Booby is een onstuimige zeevogel, zowel in verenkleed, bruin-wit, met felgele voeten, als in vliegstijl, die snelle luchtmanoeuvres en behendige duiken met zich meebrengt. Zo nu en dan land er een op onze boegspriet om even uitrusten.

Ik snuif de frisse geur van de zee op en luister naar de geluiden van de natuur. Verspreid rond om ons heen liggen ongeveer 15 andere zeilboten en catamarans en heel langzaam merk je dat de nieuwe dag voor velen is aangebroken. Je hoort langzaam meer stemmen en andere geluiden zoals gelach en opspattend water van de mensen die ’s morgens eerst gaan zwemmen. Ook hier aan boord zijn Jeroen en Rajesh wakker geworden en zitten we gezellig te kletsen in de cockpit tijdens ons ontbijt. Vandaag gaan we met de dinghy in de omgeving meerdere snorkelplekken bekijken. Het water is zo helder en we zien vooral veel de bekende tropische vissen, die echt nooit vervelen. Zolang je stil blijft hangen, kun je ze allemaal heel goed observeren. Maar als je een plotselinge beweging maakt, schieten ze allemaal tegelijk het koraal in om vervolgens bijna net zo snel weer tevoorschijn te komen. Zachte koralen komen in allerlei kleuren voor. Wat ze allemaal met elkaar gemeen hebben, is dat ze wel van een beetje stroming houden. De stroming voort namelijk vers en voedingsrijk water aan. Je zult ze dan ook niet in de luwte van een koraalrif vinden, maar juist aan de kant waar de golven en stroming staan. Ook zien we meerdere murene. Ze lijken op een grote, dikke slang, maar het is toch echt een vis. Dit kun je zien aan de lange rugvin die over bijna de hele lente van de murene loopt. Meestal zie je alleen de kop van de murene uit een holletje in het koraal steken. Het dier zal “happende” bewegingen maken, die echter niet agressief bedoeld zijn. Dit is gewoon de manier van ademhalen van deze vis.

Er zijn ook veel soorten papegaai vissen. Het zijn allemaal drukke zwemmers die voor ons snorkelaars vaak moeilijk te benaderen zijn. Ze houden altijd een beetje afstand. De papegaaivissen zijn bontgekleurde vissen met een zeer herkenbaar gebit. De tanden van de vis lijken op de snavel van een papegaai. Dit sterke gebit heeft hij nodig om te eten. Hij schraapt met zijn tanden algen van de rotsen en neemt grote happen van het koraal om de algen die hierop leven te verteren en de onverteerbare kalkdelen van het koraal weer uit te scheiden.

Heb je je ooit afgevraagd waarvan die mooie zandstranden in het Caribisch gebied gemaakt zijn? Juist ja, de poep van de papegaaivis om precies te zijn. De onverteerbare kalkdelen van het koraal worden weer uit te scheiden als fijn zand. Die middag lunchen we op het strand en genieten we van lekkere verse vis, rijst, een soort gebakken banaan en kool met wortels. Na de lunch gaan we terug naar de boot en snorkelen we vooral rondom de boot waar veel schildpadden zijn. Soms wel zes bij elkaar. Als we langzaam bewegen, gaan een schildpadden meestal rustig door met eten en blijven ze en krijgen we de tijd om dit prachtige dier te bewonderen. 

De volgende ochtend zeilen we verder Bequia. Voordat we naar Martinique kunnen zeilen moeten we eerst uitchecken uit de SVG’s (Saint Vincent en de Grenadines) bij de douane en de immigratie. De zeiltocht naar Bequia ging gepaard met veel deining, maar ook met een lekker windje van 15 knopen. 4,5 uur later lagen we weer op onze vertrouwde plek met WiFi. Via Predictwind houden we het weer meerdere keren per dag in de gaten en besluiten we om nog een extra dag in Bequia te blijven om het slechte weer bij Martinique te ontwijken. Woensdag ochtend is het weer opgeklaard en is het veilig om de overtocht naar Martinique te maken. Die ochtend gaat Jeroen al vroeg naar de Immigratie en douane om ons uit te checken en ik ben al vroeg bezig met koken, Indiase kip biryani, voor die avond, zonder hoge golven is dat een stuk comfortabeler. Om 11.15 uur geef ik de zee een slokje rum voor de blessing van een goede overtocht en om 11.30 uur halen we het anker op. De overtocht is 94 NM en hier zullen we ongeveer 20 uur over doen. Zodra we de baai bij Bequia uit zijn hijsen we de zeilen en hapert ons rol-reef systeem van ons grootzeil.

Jeroen schakelt het elektrisch rol-reef systeem uit, dit moet voor bij de mast, en we rollen het grootzeil met de hand uit. Het waait niet hard tussen de 9 en 13 knopen en we zeilen met een rustige snelheid van 5 knopen. Niet lang na ons vertrek zie ik in de verte vinnen uit het water komen en roep automatisch “DOLFIJNEN!” We denken dat het drie a vier dolfijnen zijn, maar ze zwemmen de andere kant op.  Als we halverwege het eiland van Saint Vincent zijn valt de wind helemaal weg en halen we de fok in. Het grootzeil en de mizzen laten we opstaan en we motorzeilen rustig verder. Als we het eiland van Saint Vincent voorbij zijn staat er weer meer wind en kunnen we de fok weer uitrollen en zeilen we rustig verder. Een aantal keren denken we beet te hebben met onze vislijn, maar de eerste 3 x bleek het zeewier te zijn.

De 4 de poging hebben we beet. We zien van een afstandje al dat het een te kleine Mahi-Mahi is om op te eten. Als Jeroen de vis bij de achterkant van de boot heeft roept hij. Er zit iets heel groots onder de boot het is wit met zwart. Het lijkt wel een orka! Op dat moment komt er een grote orka naast de boot omhoog en zwemmen er twee achter de boot. Wat een magisch moment! Er schieten gelijk diverse scenario’s over Orka door mijn hoofd die langs de Spaanse en Portugese kust boten aanvallen. Deze aanvallen van de orka’s op zeilboten langs de Spaanse kust begonnen in de zomer van 2020, meldde Spanish News Today. In ongeveer een jaar tijd registreerde het land 236 van dergelijke interacties, waarvan 20 procent in de Straat van Gibraltar. Daarnaast had geen van ons gedacht dat er überhaupt Orka’s in de Caribische zee zwemmen. We dachten dat ze meer van kouder water hielden. Rajesh die druk bezig is om de vishaak te verwijderen uit de Mahi-Mahi roept nog tegen me: “mama pak je telefoon om ze te filmen.” Rajesh heeft de Mahi-Mahi weer teruggegooid in zee, ik durf niet te zeggen of die het alsnog overleefd heeft of daarna ten prooi is gevallen aan de orka’s. De orka’s bleven niet lang en gleden rustig door het wateroppervlak weer richting Saint Vincent. Helaas heb ik geen hele duidelijke foto’s kunnen maken.  Jammer, want die okra die naast de boot omhoog kwam had ik graag op de foto gehad. (De duidelijk foto van de orka die ik heb, is genomen in Sea World Florida in 1999). Wat een bijzondere ervaring!

Na nog twee keer zeewier aan onze hengel te hebben gehad geven we het vissen voor nu op. We maken de Indiase kip Biryani warm en genieten tijdens de zonsondergang van dit mooie moment en praten we veel over wat zojuist hebben meegemaakt. We verwachten dat de grote “dolfijnen” die we eerder dachten te hebben gezien ook deze groep orka’s moet zijn geweest. Wist je dat orka’s de naam ‘killer whale’ kregen van oude zeelieden die groepen orka’s zagen jaagden en azen op grotere walvissoorten. Ze noemden de orka’s asesina ballenas, wat letterlijk ‘whale killer’ betekent, een term die uiteindelijk werd omgedraaid naar de gemakkelijkere versie ‘killer whale’. De avond valt en ons gebruikelijke avondschema van drie uur wacht en zes uur slapen gaat van start. Tijdens onze wachten worden we actief beziggehouden door de wind. Hij varieert enorm van geen wind tot 25 knopen. Afhankelijk of we achter een eiland langs zeilen of tussen twee eilanden inzitten. Het is dus vooral fok reven (kleiner maken), weer uitrollen (groter maken) of bij geen wind de fok en de mizzen helemaal in rollen en verder te motoren. Het grootzeil hebben we iets gereefd en laten we zoveel mogelijk uitgerold om niet steeds uit de cockpit te hoeven. Om 7.00 uur ’s morgen komen we in de stromende regen en 23 knopen wind aan in de baai van Sainte Anne in Martinique. Na 3 ankerpogingen houdt ons anker en zijn we veilig over. Inchecken gaat hier erg makkelijk via een computer die binnen in een winkel staat. Daarna slapen we allemaal nog een paar uurtjes.