Mount Rotui

Mount Rotui

Een Alternatieve Activiteit

Samen met Ilke, Martin en hun vier kinderen, Fedde, Anniek, Hidde en Jurre van SV Topaas, wilden we een leuke activiteit doen die niets met water en zon te maken had. We besloten naar Mount Rotui in Cook’s Bay te gaan.

De Legende van Mount Rotui

Aan de voet van Mount Rotui, een berg van 899 meter die als een bewaker over Cook’s Bay waakt, ligt de Rotui-sapfabriek. Achter de rust van de berg schuilt een fascinerende legende vol mysterie: het verhaal van Hiro, de God van de Dieven, die samen met zijn bende van Raiatea naar Moorea zeilde om Mount Rotui te stelen. Ze bonden lange, gedraaide lianen aan de top en trokken met al hun kracht, waardoor een deel van de berg losraakte. Dit was een prestatie die alleen goden konden volbrengen. Hun plan werd echter verijdeld door Pai, een andere god, die wakker werd en in actie kwam. Hij slingerde zijn speer van Tata’a Hill naar Moorea en doorboorde een piek die nu bekendstaat als Mou’a-puta, de Doorboorde Berg. De speer vloog verder over zee en sloeg zich vast in Raiatea. Hiro en zijn metgezellen, bang voor de toorn van de speer, gaven hun poging op, maar namen een heuvel van Mount Rotui mee naar Raiatea. Tot op de dag van vandaag staat die heuvel daar, bedekt met ‘toa’, ijzerbomen die opvallen tussen de omliggende vegetatie.

De Schat van Rotui

De ware schat van Mount Rotui werd onthuld door Henri Moore, een botanicus, toen hij ontdekte dat deze “ijzerbomen” eigenlijk ananasplanten waren. De sierlijke lijnen van de ananasplanten zijn nog steeds te zien rondom de berg. Naast een vruchtensapfabriek is het ook een rumdistilleerderij, en bezoekers worden dagelijks verwelkomd. Hier kun je zien hoe de overvloed aan lokaal tropisch fruit, zoals de Queen Tahiti-ananas, papaja, mango, bananen, noni en passievruchten, wordt omgevormd tot verfrissend vruchtensap en de unieke Brut d’Ananas mousserende wijn, de enige in zijn soort ter wereld. De ananassen worden zorgvuldig geselecteerd, gesneden, geperst en gebotteld in de fabriek.

Een Stormachtige Reis

Het was een stormachtige dag op weg naar de Rotui-sapfabriek! Met onze dinghy en die van SV Topaas stuiterden we wild over de golven, de wind onverbiddelijk in ons gezicht. Elke keer dat er een golf over de boeg sloeg, kregen we een douche, en voor we het wisten, waren we tot op het bot doorweekt. Bij aankomst aan de kust leek het alsof we hadden gezwommen in plaats van gevaren. Zelfs onze rugzakken, gevuld met zogenaamde ‘reserve’ kleding, druipten van het zoute water. Er zat weinig anders op dan in onze doorweekte kleren verder te gaan—omkleden had geen zin, want onze ‘droge’ kleren waren net zo nat. Ilke en Martin hadden hun spullen slim verpakt in waterdichte tassen, dus zij konden zich lachend omkleden, terwijl wij druipend op de kant het overtollige water uit onze kleding knepen.

Bezoek aan de Sapfabriek

Nadat SV Topaas zich had omgekleed, wandelden we gezamenlijk richting de sapfabriek. De zon scheen fel en aan wal was de wind nauwelijks merkbaar. Tegen de tijd dat we bij de Rotui-sapfabriek aankwamen, waren we alweer bijna droog. Overal in de fabriek hingen borden met uitleg. We konden het proces volgen van het persen en afvullen van het sap tot het verpakken van de pakken in dozen, die vervolgens klaarstaan voor transport. Door de jaren heen is Rotui uitgegroeid tot een van de grootste sap-producenten in de regio, met een reputatie van kwaliteit en innovatie.

Na de rondleiding door de fabriek liepen we naar de naastgelegen winkel, waar ook een proeverij werd aangeboden. Hier konden we verschillende soorten vruchtensappen proeven en kregen we de kans om diverse rums en andere producten van de distilleerderij te proberen, zoals likeuren en sterke dranken. Het was een erg leuke ochtend.

Lunch bij Aoy Thaï Food

We begonnen trek te krijgen en Ilke had gelezen over een leuke Thaise food truck die vlakbij lag. Na een ontspannen wandeling vonden we Aoy Thaï Food, waar we werden verwelkomd door een vriendelijke vrouw die ons vertelde dat het mini-restaurant alleen door haar en haar man wordt gerund. Het eten was heerlijk, en ondanks dat we met z’n negenen waren, duurde het niet langer dan 15 minuten voordat we allemaal ons eten hadden. Tot op de laatste noedel hebben we genoten van het eten!

Verjaardag van Jurre

We hebben SV Topaas ongeveer anderhalf jaar geleden leren kennen in Martinique, en ondanks dat we allebei andere routes hebben gevaren, kwamen we elkaar weer tegen in Panama. Sindsdien volgen we min of meer dezelfde route, en nu zijn we hier samen in Moorea. Voor de kinderen is het altijd leuk om verjaardagen te vieren met andere boten, en dit keer had Jurre geluk: niet alleen wij, maar ook An en Thomas van SV Aspro waren erbij.

An en Thomas vertrokken op dezelfde dag uit Panama richting de Marquesas-eilanden, en onderweg hadden we regelmatig contact via WhatsApp of Instagram. Het was ontzettend leuk om elkaar nu eindelijk in levende lijve te zien. De kinderen hadden twee heerlijke taarten gebakken, we zongen voor Jurre’s verjaardag, en hij werd verwend met allerlei lekkernijen. Het was een geweldige ochtend, en ‘s avonds zijn we met z’n allen nog uit eten gegaan.

Zowel SV Topaas als SV Aspro zeilen vanaf hier verder richting Tonga en Nieuw-Zeeland, terwijl wij terugkeren naar Tahiti en daarna koers zetten richting de Tuamotus.

Vertrek naar Tahiti en Tikehau

Samen met Barbara en Ralph van SV Lille Venn varen we de volgende dag op de motor terug naar Tahiti. Barbara vertrekt over een paar dagen voor enkele weken naar Zwitserland om te werken, terwijl wij samen met Ralph naar Tikehau in de Tuamotus zullen zeilen. Al meer dan twee weken raast er een grote storm rond de eilanden en de Tuamotus, en er lijkt voorlopig geen einde aan te komen. Gelukkig maken de hoge bergen van Tahiti en Moorea het mogelijk om veilig tussen de eilanden te varen en beschut op ankerplekken te liggen, in afwachting van beter weer.

Dagelijks eten we samen met Barbara en Ralph, en het kaartspel Wizard is favoriet om met z’n vijven te spelen. Dan breekt het moment aan om tijdelijk afscheid te nemen van Barbara. Wij duiken daarna in de voorbereidingen: boodschappen doen, de boot vol tanken met diesel en de laatste reserveonderdelen inslaan. Zodra het weer het toelaat, willen we direct koers zetten naar Tikehau.

Rond 30 augustus zien we een klein weervenster dat we meerdere keren per dag nauwlettend in de gaten houden. Blijft het stabiel? Direct achter dit venster woedt namelijk een grote storm met golven van vier meter hoog en windstoten tot 40 knopen, waar we liever niet in verzeild raken. De weersvoorspellingen blijven hetzelfde: het is 180 zeemijl naar Tikehau, en met de voorspelde wind doen we er ongeveer 33 uur over. Het weervenster laat zo’n 36 uur van rustiger weer zien, wat net genoeg zou moeten zijn. Voor de zekerheid zeilen we een dag van te voren naar Point Venus. Wat toch weer 10 NM scheelt voor de oversteek. Al varend naar Point Venus zien we alle drie een walvis in de verte uit het water springen. Wauw wauw wauw! Rajesh zag het nog beter door de verrekijker en het blijft een ongelofelijk schouwspel dat zulke grote walvissen de kracht hebben om volledig uit het water te springen. 

Op 30 augustus om 6 uur ’s ochtends halen we het anker op en vertrekken we richting Tikehau. Het werd een prachtige zeiltocht waarin we eindelijk weer eens rustig konden genieten van de oceaan en de natuur om ons heen, inclusief dolfijnen die zich kort lieten zien. De wind was soms minder sterk dan verwacht, waardoor we af en toe de motor moesten bijzetten om voldoende snelheid te houden. Rond 13 uur kwamen we aan bij de pass van Tikehau, waar Ralph net voor ons gearriveerd was. Hij had zijn catamaran bij de pass geankerd en ging met de dinghy kijken of de stroming de pass in- of uitging en hoe sterk deze was. We hadden gelezen dat de stroming naar buiten tot wel 12 knopen kon oplopen, wat zou betekenen dat we er niet door zouden kunnen varen.

Veilig aankomen in Tikehau

Toen Ralph terug aan boord was, meldde hij dat er een stroming van 1,5 knoop de pass in stond, waardoor het veilig was om naar binnen te varen. Met Jeroen op de boeg om uit te kijken voor ondieptes en “bommies” (koraalrotsen vlak onder het wateroppervlak), Rajesh die de kaartplotter in de gaten hield, en ik aan het roer, voeren we naar binnen. Bijna door de pass kwamen we in een gebied met botsende golven, wat zorgde voor heftig ja-knikken van de boot. Alles verliep gelukkig voorspoedig en we waren al snel veilig binnen in het atol, wat een gevoel van opluchting gaf! We zijn voor de storm binnen!

Binnen het atol volgden we eerst de aangegeven vaarroute op de kaart, maar later kwamen we op een ongedocumenteerd stuk, waar we volledig afhankelijk waren van Google Maps, de zon, onze ogen, en de dieptemeter. Uiteindelijk ankerden we in 9 meter diep water achter een stuk strand met wat bomen, in afwachting van de onstuimige wind die voor de komende weken was voorspeld. Die voorspellingen bleken te kloppen: dagenlang bleef het waaien met windsnelheden tot wel 40 knopen. Toch lieten we ons hier niet door uit het veld slaan, want we wisten dat ons anker het zou houden. We hoefden niets en genoten van de rust: kokkerellen, lezen, schrijven, en als de wind even wat afnam naar 20 knopen, gingen we naar het strand om wat te verkennen. 

Zo waren we volledig in ons element, ondanks het ruige weer om ons heen. Wat Tikehau nog meer te bieden heeft lees je in onze volgende blog.