Orkaanseizoen!

Orkaanseizoen!

Vanaf de Tobago Cays zijn we om twee redenen terug gezeild naar Bequia Island. Ten eerste lazen we dat er een tropische depressie aan komt en het nog niet helemaal duidelijk is welke kant die precies op zal gaan en of de depressie zich zal uitbreiden tot een orkaan. Elk jaar van juni tot eind november is het orkaanseizoen in het Caribische gebied. Orkanen zijn grote, wervelstormen. Zodra orkanen ontstaan, voorspellen de weersverwachters het pad dat de desbetreffende orkaan zal afleggen. Ook voorspellen ze hoe krachtig deze worden. Op Bequia Island kunnen we op de boot Wifi ontvangen via een restaurant en hierdoor alles goed in de gaten houden. Veel orkanen bereiken het Caribisch gebied, omdat in dat gebied het zeewater aan het eind van de zomer rond de 29 graden ligt. Orkanen die meest in het oosten van de Atlantische oceaan gevormd zijn, bereiken vaak het Caribisch gebied omdat ze mee worden gevoerd met de passaatwinden over het warme water. De passaatwinden ontstaan in Afrika en nemen de orkaan mee over de Atlantische oceaan.  Moeten we snel door zeilen naar Grenada of de ABC-eilanden?  Gaat de depressie boven ons langs? Ten tweede hebben we proviand nodig en op Bequia Island is een kleine supermarkt met een redelijke keuze aan producten. Mochten we snel verder moeten zeilen, dan hebben we meer proviand nodig. Als we terug zijn in Admiralty Bay van Bequia Island lezen we dat de tropische storm, genaamd Fiona, onderweg is richting Sint-Maarten, Saba en Sint-Eustatius. Dit kunnen we zien op de website van de Amerikaanse National Hurricane Center. De tropische storm zal waarschijnlijk morgen aankomen en vervolgens verder trekken richting Puerto Rico en de Dominicaanse republiek. 

Eenmaal in de baai hadden we allemaal even behoefte aan andere dingen. We hebben zonnedoeken opgehangen waardoor en diverse schaduwplekken aan boord waren en iedereen zijn eigen favoriete plekje had tijdens het weer in de gaten te houden, lezen, filmpjes kijken of andere bezigheden. Jeroen en Rajesh hebben daarnaast veel kleine projecten op de boot aangepakt en ik heb me uitgesloofd in de keuken met het maken van diverse smaken schepijs; mango, passievruchten en bosvruchten, het bakken van foccacia brood, bruin brood met olijven en zelf yoghurt gemaakt. Hier heeft het al enige tijd niet geregend en onze watertank staat op nog 200 liter. We besluiten om de watermaker aan te zetten. Aan het einde van de dag keek Jeroen verschrikt en blijkt dat we vergeten waren een knop in te drukken zodat de accu’s ook bijgeladen werden, met als gevolg 300 liter water rijker, maar 8 erg lege accu’s, wat resulteerde in niet werkende koelkasten en vriezers. Niet erg handig van ons. 

’s Avonds hebben we regelmatig een filmavond gehouden en door de warmte binnen in de boot heeft Jeroen een bioscoop in de cockpit gemaakt. Geweldig zo’n handige man!  Om onze benen te strekken aan land hebben we Fort Hamilton bezocht. Net ten noorden van Port Elizabeth, 100m boven Admiralty Bay is Fort Hamilton, gebouwd in de 18^de eeuw, om de baai te beschermden tegen aanvallen door Amerikaanse kapers en Franse plunderaars.  Het fort is vernoemd naar Alexander Hamilton, die in 1755 op Nevis werd geboren. Tegenwoordig zijn er nog een aantal kanonnen over en het is het fort verdwenen, de plek is gewoon een luchtige plek om te genieten van een prachtig uitzicht. 

 Na een week in Admiralty Bay te hebben gelegen, hebben we besloten om naar Union Island te zeilen. Onze watertanks hebben we bij laten vullen door Daffodil Marine Services. Een rib uit je lijft! De kosten voor 875 liter water was hetzelfde als de hele jaarrekening van Vitens afgelopen jaar. De laatste boodschappen zijn gedaan en om 10 uur halen we het anker op. Het wordt een mooie rustige zeiltocht van 5 uur.

Ze hebben ons vertelt dat Chatham Bay de favoriete ontmoetingsplaats is onder de lokale bevolking van Union Island en een populaire ankerplaats voor zeilers. Aangekomen in Chatham Bay zien we dat het strand een mooie dunne halvemaan is van wit zand, ondersteund door steile, met bos bedekte heuvels aan de westkant van het eiland.  De kalme turquoise wateren nodigen direct uit om te gaan snorkelen.  Aan de rand vind je een paar eenvoudige bars en een restaurant. We liggen hier samen met 1 andere boot. We ontmoeten direct Alex een lokale eilandbewoner die biologisch groente- en fruitteelt, verkoopt en historische wandeltochten over het eiland organiseert. We kopen een papaja, mango’s en limoenen.  Alex vertelde verder dat hij net had gehoord dat er een tropische storm op komst is. Dit hadden we gisteravond nog niet op de website van de Amerikaanse National Hurricane Center gezien. Nog geen vijf minuten later komt Seckie langs, een restauranteigenaar van het roze restaurant Seckie en Vanessa, die in dit laagseizoen toch nog wat inkomsten probeert te genereren. Hij heeft drie mooie rode snappers en wil die graag voor ons klaar maken in zijn restaurant. We besluiten om op zijn aanbod in te gaan. Om 18.30 uur zijn wij de enige klanten in zijn gezellig cruisers restaurant.

Met de Wifi van het restaurant kunnen we onderzoek doen naar de tropische depressie waarover Alex sprak. De tropische depressie vormde zich in de Caribische Zee en zal naar verwachting orkaan Hermine worden op weg naar de Golf van Mexico. Volgens het laatste pad van het National Hurricane Center is de storm op weg om Jamaica en Cuba te raken voordat hij naar het oosten afbuigt in de richting van Florida. Wat betekent dit voor ons? Na het vergelijken van vele sites en voorspellingen van de weersverwachters over het pad die de depressie zal afleggen te hebben onderzocht komt het erop neer dat we beter af zijn om terug te zeilen naar Bequia Island. Grenada en misschien ook de ABC-eilanden zullen naar alle waarschijnlijkheid meer last hebben van deze storm dan Bequia Island, waar we meer beschermd zullen liggen dan hier in Chatham Bay op Union Island. We zullen morgenvroeg terugzeilen naar Admiralty Bay, waar we aan een mooring (ankerboei) (een permanente constructie waaraan een boot kan worden vastgemaakt) zullen gaan liggen, in plaats van ankeren. De volgende ochtend om 8 uur haalden we het anker op en hebben we genoten van een mooie zeiltocht terug naar Bequia Island. De boot hebben we zo goed mogelijk storm klaar gemaakt, door alles goed vast te hebben gesjord, we kijken of alle luiken en patrijspoorten goed gesloten zijn en de bijboot stevig bevestigd is, daarnaast houden we de weersberichten nauwkeurig in de gaten. Woensdag en donderdag hebben we wel hardere wind gehad met windstoten tot 30 knopen (windkracht 7) en veel regenbuien, maar de “echte” storm waarop we hadden gerekend bleef bij ons uit. Volgens het laatste pad van het National Hurricane Center heeft de storm nu bijna een orkaankracht en is op weg om Jamaica en Cuba te raken voordat hij naar het oosten afbuigt in de richting van Florida. Florida moet rekening houden met een orkaan van de hoogste categorie 5. Wij houden ons hart vast.