Klaarmaken voor onze eerste familiebezoeker

Klaarmaken voor onze eerste familiebezoeker

Hallo daar! Deze week maken we op St. Maarten onze boot klaar voor onze eerste logee aan boord. Angelique de zus van Jeroen komt 10 dagen! Wat kijken we ernaar uit om haar zo meteen weer een dikke knuffel te kunnen geven in het echt en we zijn reuze benieuwd hoe ze alles hier aan boord gaat ervaren. Maar voordat ze komt maken we de boot verder klaar en hopen we onze dozen vol goodies uit Nederland te kunnen ophalen in Saint Martin. De zee roept, en we kunnen niet wachten om uit te varen naar de Britse Maagdeneilanden! 

We varen Marigot Bay binnen en onze harten kloppen van opwinding als we honderden boten voor ons zien opdoemen. Het is een vreemd gezicht na 9 dagen op zee te zijn geweest met slechts af en toe een vrachtschip om op te letten. Nadat we weer voor anker zijn gegaan in Marigot Bay, geven we elkaar een dikke knuffel, een gevoel van voldoening. We hebben het gedaan! We versturen diverse berichtjes om te laten weten dat we veilig over zijn. Het is zondag vandaag en hierdoor kunnen we nog niet inchecken. We staan echter te popelen om de benen op het land te strekken, dus dat doen we ook. Jeroen en Rajesh laten samen de dinghy zakken en monteren de buitenboordmotor erop.  Als we bij de aanlegsteiger voor dinghy’s aankomen, zien we meer dinghy’s dan dat er ruimte is. Het is als een spelletje Tetris, proberen de plek te vinden om je dinghy met een kettingslot vast te kunnen zetten. Toen we voor het eerst op de Bahama’s onze dinghy vast maakten met een kettingslot aan de steiger, konden we niet anders dan de reactie van de lokale bevolking opmerken. Ze lachten en zeiden: “Jullie moeten uit het Caribisch gebied komen!” We waren verrast en vroegen waarom ze dat dachten. Ze antwoordden: “Dat hoeft hier niet, je dinghy met een ketting vastleggen, je dinghy of ander bezit wordt echt niet gestolen hier in de Bahama’s. Tenzij je in Nassau bent.” Nu we terug zijn op Saint Martin, is dit weer zeer noodzakelijk en zorgen we er weer voor dat de dinghy met een stevig kettingslot vast zit. We klimmen over andere dinghy’s heen en bereiken eindelijk de kade en zetten onze eerste voet aan land. Het voelt vreemd om weer op vaste grond te staan, maar we hebben niet het gevoel dat alles onder ons beweegt zoals we hadden gedacht.

De zon schijnt volop en er is nauwelijks wind aan land. De drukkende hitte is direct voelbaar. We dwalen een dik uur door de smalle straatjes en zien maar weinig mensen lopen of autorijden. We vragen ons af waar al die mensen van die andere dinghy’s zijn. Wel zien we weer de bekende mooie gekleurde muurschilderingen om ons heen, die ons herinneren aan de levendige cultuur van de Caraïben. De heerlijke geur van verse pizza’s strelen onze neus en we besluiten om vanavond aan wal een pizza te eten. Jeroen zegt: “Ik denk dat ik de keren dat we pizza aten in Nederland op 2 handen kan tellen, nu is het bijna een traktatie voor ons!” We moeten lachen om hoeveel we zijn veranderd sinds we zijn vertrokken. Pizza eten aan wal voelt als een luxe waar we niet op kunnen wachten. Terug op de boot doet ieder zijn eigen ding en pakken we nog wat rust. Als we die avond aan wal van onze Pizza’s en heerlijke Crème Brulée genoten hebben keren we terug naar de boot en vallen we allemaal al snel in een diepe slaap. We voelen ons verfrist na een goede nachtrust. De zon schijnt op ons neer en de temperatuur in de boot loopt al snel op tot 35 graden. Het is maar goed dat we ventilatoren hebben om luchtstroom door de boot te houden terwijl we beginnen aan onze binnen-klus om de boot te reorganiseren. We beginnen met het leeghalen van de kasten om plaats te maken voor als niet alleen Angelique, maar ook voor als Hanneke, Teunis, Tessa en Jasper komen. Ze hebben allemaal toch ruimte nodig voor hun kleding en spullen, dus we gaan ervoor zorgen dat er genoeg ruimte voor ze is. Terwijl we onze bezittingen doornemen, beoordelen we wat we moeten bewaren, weggeven of weggooien. Daarna inventariseren we wat we nog aan eten en drinken hebben aan boord. Nadat we klaar zijn met reorganiseren, bekijken we wat we nog graag zouden willen doen voordat de eerste familieleden arriveren. We maken een lijst van dingen die we willen aanschaffen of vervangen, zoals matrasbeschermers, beddengoed en kussens voor de extra bedden. We hebben ook stof nodig voor gordijnen, nieuwe kranen voor de douches en keuken en we willen proberen de kwaliteit van het water uit de watermaker te verbeteren. We gaan ook op zoek naar een andere watermaker die meer liters water per uur kan maken (nu 20 l/u). Daarnaast willen we nog wat stickers laten maken voor de dinghy. Onze to-do lijst wordt steeds langer, en we hebben er zin in om mee aan de slag te gaan. Ook hopen we voor 7 mei onze dozen uit Nederland op te kunnen halen, Jeroen wil daarom graag even langs het transportbedrijf om te laten weten dat we tot die tijd hier op het eiland zijn. We kruisen onze vingers en hopen dat het gaat lukken! De grote boodschappen doen we op het laatst, deze zijn hier op Sint-Maarten veel goedkoper, dan op de Britse Maagdeneilanden.

Die avond bespreken we onze plannen voor de komende dagen en we waren het er allemaal over eens dat drie dagen een auto huren het beste manier was. Maar voordat we aan onze to do lijst begonnen vierden we: Rajesh zijn verjaardag! Op 25 april, begonnen we de dag met heerlijke koffie en taart bij een Franse bakker. Zulk lekker gebak lukt me nog niet om te maken en we genoten van elke hap. ‘s Avonds gingen we ook nog naar een Indiaas restaurant aan de Nederlandse kant van Sint-Maarten. Het was een avond vol gelach en lekker eten. Rajesh was dankbaar voor alle telefoontjes, WhatsApps en Facebook-berichten die hij had ontvangen, en hij bedankt iedereen hiervoor.

De volgende dagen werden besteed aan het rijden naar verschillende winkels en het doorwerken van onze lijst. Het was een langzaam proces, op Sint-Maarten rijden veel auto’s, heel veel auto’s, waardoor we veel in de file stonden. De infrastructuur van het eiland is niet gebouwd op zoveel weggebruikers. Daarnaast was onze timing niet gepland, in verband met een reeks nationale feestdagen (Koningsdag, De dag van de arbeid, Carnaval en Bevrijdingsdag) op het eiland waar we geen rekening mee hebben gehouden, waarop de winkels gesloten waren. Doordat alle winkels gesloten waren en we de auto nog een dag hadden, besloten we het rustig aan te doen en te genieten van een ontspannend dagje uit. Rajesh stelde voor om te gaan vliegtuigspotten op het beroemde Maho Beach. We waren daar nog niet eerder geweest. We hadden het geluk getuige te zijn van de aankomst van een paar kleinere vliegtuigen en de landing van een enorme jumbojet. De adrenaline was voelbaar toen we vol ontzag toekeken hoe het vliegtuig boven ons hoofd neerdaalde, slechts enkele meters boven het strand. De vertrekkende vliegtuigen waren even opwindend, omdat het oorverdovende gebrul van de straalmotoren een intense windvlaag veroorzaakt die over het hele strand raast. Enkele dappere zielen probeerden in de straalstoot te blijven staan, maar de borden die waarschuwden voor het gevaar waren duidelijk. Het was een mooie ervaring, waarvan we blij zijn om nu toch eindelijk te hebben meegemaakt.

Nadat we zoveel mogelijk hadden verzameld en de auto weer hadden ingeleverd begonnen we met onze taken aan boord. Ik had de taak gekregen om gordijnen voor de ramen en dakramen te naaien, met mijn twee linkerhanden achter een naaimachine een klus vol uitdagingen. Ook in verband met de wensen om de gordijnen een stuk kleiner te maken en ik hierdoor geen patronen had, maakte het voor mij niet makkelijker op. Met een beetje doorzettingsvermogen en vastberadenheid slaagde ik er echter in om de taak na twee dagen te voltooien en ben ik voor nu zeer tevreden. Jeroen en Rajesh hadden het druk met andere klussen aan boord en samen hebben we zes dagen onvermoeibaar doorgewerkt om de boot klaar te maken voor ons eerste bezoek. Helaas krijgen we bericht van het transportbedrijf dat we onze dozen op kunnen halen vanaf 10 mei. Dat is net te laat voor ons. Ook de bootstickers komen niet op tijd.

Hierdoor concentreren we ons op de laatste voorbereidingen voor de overtocht naar de Britse Maagdeneilanden. Op zondagavond hebben we neptunes een slok rum gegeven en om 19.30 uur het anker gelicht. De maan was bijna vol en verlichtte ons pad terwijl we koers zetten naar de Britse Maagdeneilanden. We zeilden met de wind mee en kwamen 16 uur later aan in Tortola. Het inchecken verliep zeer soepel en snel, het was in 20 minuten geregeld. Voor ons zullen de Britse Maagdeneilanden altijd een speciaal plekje in ons hart hebben. Hier hebben we de boot gekocht en begon ons zeil avontuur, nu ontvangen we hier ons eerste familiebezoek.