Van Zussenavond tot Zeilavontuur: Een Onvergetelijk Weerzien

Van Zussenavond tot Zeilavontuur: Een Onvergetelijk Weerzien

Zal dit langverwachte weerzien leiden tot een onvergetelijk zeilavontuur, waar vreugde en plezier hand in hand gaan? Of zullen de golven van zeeziekte roet in het eten gooien, waardoor er onverwachte uitdagingen ontstaan?

De dag is eindelijk aangebroken, een dag waar we een heel jaar lang naar hebben uitgekeken. Vandaag landt mijn dierbare zusje Hanneke, samen met haar geliefde familie. Dit moment is zo bijzonder omdat we een jaar geleden hadden afgesproken dat ze ons zou komen bezoeken. De vreugde en opwinding die ik voel zijn overweldigend. Onze band als zussen is altijd sterk geweest en heeft een speciale betekenis in ons leven. Al twintig jaar lang hebben we elke week een zussenavond gehad, waarop we samenkwamen en onze vreugden en zorgen deelden. Het was een traditie die ons dichter bij elkaar heeft gebracht en ons heeft geholpen elkaars steun en liefde te voelen, zelfs als het leven uitdagend werd. Het besluit om deze reis te maken was misschien wel het moeilijkst van allemaal. Het betekende dat we onze geliefde zussenavonden moesten opgeven en dat was geen gemakkelijke keuze, maar we begrepen dat deze tijd samen met Hanneke en haar familie ons de kans zou geven om nog meer kostbare herinneringen te creëren. Terwijl ik wacht op het moment dat ik Hanneke in mijn armen kan sluiten, overdenk ik alle momenten die we samen hebben gedeeld. Van onze jeugdavonturen tot de volwassen jaren waarin we elkaar hebben gesteund door dik en dun, onze zussenband is een onschatbare schat die ik voor altijd koester. Nu ik hier sta, voel ik een mengeling van emoties; blijdschap, opwinding en een vleugje melancholie. Bovenal voel ik dankbaarheid dat we deze band met elkaar hebben en dat we dit speciale moment samen kunnen delen. Ik kijk ernaar uit om mijn zusje en haar familie te verwelkomen op onze boot en ons hart en ik weet dat dit weerzien een herinnering zal worden om voor altijd te koesteren. Met een warme glimlach op mijn gezicht kijk ik uit naar de onvergetelijke tijd die voor ons ligt. De spanning en opwinding zijn tastbaar terwijl we vol ongeduld in de aankomsthal staan te wachten. Dan, eindelijk, zien we ze verschijnen. Onze geliefde, dierbare, familie, ze komen recht op ons aflopen en we vliegen elkaar in de armen. Het voelt als een droom die werkelijkheid is geworden, en ik knijp mezelf af en toe zachtjes om zeker te zijn dat dit moment niet vervliegt. Met een stralende glimlach op ons gezicht stappen we met zijn zevenen in de taxi. Een ritje van twintig minuten richting Fort de France, waar onze boot geduldig op ons wacht. Het moment waar we al zoveel over gefantaseerd hebben. Wanneer de taxi bij de rotonde stopt, weten we dat we niet ver hoeven te lopen naar onze dinghy, het volgende vervoersmiddel dat ons naar de boot zal leiden. Eenmaal aan boord geven we iedereen een korte rondleiding.

Er is weinig tijd om bij te komen, maar de energie en vreugde zijn ontembaar. We starten de motor en zetten direct koers naar Grande Anse. Morgen zal Rajesh beginnen aan zijn laatste dagen van de duikcursus en vanwege warmte willen Tessa en Jasper nog even zwemmen. De vermoeidheid bij Hanneke, Teunis, Tessa en Jasper van de reis is voelbaar, maar ze houden hun oogjes dapper open en enigszins gespannen gaan ze dit avontuur aan. We varen op de motor in een rustig tempo naar Grande Anse, zodat iedereen aan de bewegingen van de boot kan wennen. De zon begon al langzaam in kracht af te nemen, een teken dat de dag ten einde liep, toen we het anker 30 minuten later lieten zakken in de beschutte baai. Jeroen zwemt naar het anker toe en komt direct een mooie schildpad tegen. Jeroen stak zijn duim omhoog naar ons aan boord, een teken dat het anker stevig verankerd was en de motor kon worden uitgezet. Het water nodigt ons uit om af te koelen en iedereen neemt een verfrissende duik in het zeewater. Naarmate de avond vorderde, daalde de zon langzaam onder de horizon. We brachten onze eerste sundowner samen door aan boord van de boot, terwijl we toostten op het begin van een onvergetelijk avontuur. De geur van versbereide maaltijden vulde de lucht en we schoven gezamenlijk aan tafel. Nogmaals knijp ik mezelf eventjes, ja ze zijn er echt. 

Na de maaltijd en een gezellig samenzijn, trokken we ons terug naar onze hutten voor een welverdiende goede nachtrust. In de stilte van de nacht, terwijl het ruisen van de zee ons zachtjes in slaap wiegde, vroegen we ons af hoe iedereen zou slapen. Zouden de opwinding en indrukken van de dag hun dromen kleuren? De volgende ochtend werden we begroet met een stralende glimlach. Een gezamenlijke bevestiging dat het een heerlijke nacht was geweest, vulde ons met opluchting. Na het ontbijt begonnen we aan een dag vol ontdekkingen. Jeroen bracht eerst Rajesh met de dinghy naar de duikschool. Daarna verzamelden we alle snorkelspullen en trokken we onze zwemspullen aan. Vandaag maken we een korte wandeling van Grande Anse naar Anse d’Arlet. De aanblik van de rotsen die ongeveer twintig meter van het strand aflagen in Anse d’Arlet, waar het slechts drie meter diep was, vulde ons met opwinding. Dit was de ideale plek om Hanneke, Teunis, Tessa en Jasper kennis te laten maken met het snorkelen. Hoewel Jasper en Hanneke geen helden zijn in de zee, waren we hoopvol dat deze rustige plek hun harten zou openen voor de verborgen schoonheid van de onderwaterwereld. Vol verwachting en toch een beetje nerveus, hielpen we elkaar met het aantrekken van de snorkeluitrusting. Toen we eenmaal in het heldere water waren, werden we begroet door de kleurrijke vissen die nieuwsgierig om ons heen zwommen. Jasper en Hanneke deden rustig aan en naarmate ze meer vertrouwen kregen, zag je ze langzaam ontspannen. Dit waren de kostbare momenten waar we voor leefden; samen nieuwe ervaringen opdoen, angsten overwinnen en onvergetelijke herinneringen creëren. Terug op het strand, straalden Jasper en Hanneke van geluk en trots. Na een korte pauze, waarin we allemaal genoten van het warme zand en de zilte zeelucht, vroeg ik Tessa mee te gaan voor een tweede snorkelavontuur. Ik wist dat hier ook veel schildpadden zouden zijn en nam haar mee om naar ze opzoek te gaan. Niet alleen schildpadden kruisten ons pad, maar ook een adelaarsrog en inktvissen maakten hun verschijning. Bij elk ontmoeting vulde de zee zich met de vreugdevolle uitroepen van Tessa en de enthousiaste gilletjes van geluk hoor ik nog in mijn oren. Terug op het strand vertelde Tessa vol enthousiasme aan Jasper wat we allemaal hadden gezien. Zijn ogen fonkelden van nieuwsgierigheid, en hij was vastberaden om de schildpadden met eigen ogen te aanschouwen. Samen met Jasper ging ik opnieuw opzoek naar de schildpadden, waarvan ik goede hoop had ze nogmaals tegen te komen. Ja, de magie herhaalde zich. We zagen een schildpad langzaam opstijgen naar het wateroppervlak om adem te halen. Jaspers gezicht lichtte op. “Geweldig!” riep hij uit, bijna onverstaanbaar onder water. We zwommen samen verder en kwamen nog twee schildpadden tegen. Toen we richting het strand zwommen, zagen we, tot mijn verbazing, Jeroen, Teunis, Tessa en Hanneke naderen. Ik ben zo trots op Hanneke, waarvan ik weet dat er meer dan zeven kleuren uit haar achterste zullen komen op dit moment. Ik greep haar hand stevig vast, om haar te laten voelen dat ze niet alleen was en ik haar begreep. Samen zagen we diverse schildpadden en eenmaal terug op het strand zag je Hanneke langzaam ontspannen. Ze heeft het gedaan. Eenmaal terug op de boot, ontmoetten we Rajesh, die straalde van geluk, na een onvergetelijke duikervaring. Hij had een duik gemaakt en was maar liefst tot 40 meter diepte afgedaald. De opwinding was van zijn gezicht af te lezen terwijl hij vertelde over de bijzondere ontmoeting met een prachtig zeepaardje. Na de lunch brachten we Rajesh terug naar de duikschool en hebben we met Tessa, Jasper veel pret gemaakt toen ze met de supboards achter de dinghy aan gleden, en daarna peddelden ze enthousiast zelf op de boards rondom de boot. Na het avontuur op het water was het tijd om aan land te gaan voor een wandeling. Terwijl ik op de boot het avondeten bereidde, genoten zij van de omgeving. Een uur later waren ze allemaal weer terug aan boord, en al gauw zaten we met zijn allen aan tafel. Ook Rajesh zijn tweede duik van vandaag was erg leuk geweest. Deze keer werden de rollen onderwater omgedraaid; hij werd de instructeur en zijn eigen instructeur werd de leerling. Met een sprankeling van trots en voldoening gaf Rajesh de nodige aanwijzingen, en zijn instructeur volgde gehoorzaam. Na afloop van deze bijzondere duik was het moment aangebroken waarop Rajesh zijn level 2-brevet in ontvangst mocht nemen. Een gevoel van triomf vulde zijn hart toen hij de felbegeerde certificaat in handen kreeg. “Yes, super gedaan! Gefeliciteerd!”

Na het eten begon het kaartspel en de competitieve geesten kwamen tevoorschijn. Zeven fanatiekelingen die allemaal vastberaden waren om te winnen. Het was een genot om te zien hoe we elkaar plaagden, boze blikken werden uitgewisseld en soms gingen er zelfs wat grommen over de tafel terwijl ze elkaar probeerden te overtreffen. Jasper ontpopte zich als de grote winnaar, en zijn triomfantelijke glimlach sprak boekdelen. “Well done, Jasper!”. De volgende dag gaat Rajesh nog een extra duik maken die hij cadeau heeft gekregen van de duikschool. Gisteravond was ook de Nederlandse boot SY Topaas aangekomen in de baai van Grande Anse en zij kwam deze ochtend bij ons aan boord voor een praatje en de kids hebben gezwommen. Na de lunch, brak het moment aan waarop Jasper wat nerveus begon te worden: de zeiltocht naar Sainte Anne. Met de nodige voorzorgsmaatregelen hoopten we zeeziekte te voorkomen, maar helaas moesten we onderweg de plannen wat bijstellen. Jasper kreeg inderdaad last en we besloten de tocht deels op motor te vervolgen, zodat die vooral een stuk korter zou duren, maar wel minder comfortabel tegen de wind in. Eenmaal aangekomen in Sainte Anne, knapte Jasper snel op en nodigde het water ons uit voor een verfrissende duik en al snel zwommen we rond de boot en maakten Jasper en Tessa salto’s vanaf de boot.

Jeroen ging later in de middag samen met Rajesh en Hanneke naar het stadje Sainte Anne om uit te checken en ze namen smakelijke pizza’s mee terug aan boord. Onze volgende bestemming was Bequia, een zeiltocht van maar liefst 20 uur. De voorbereidingen waren in volle gang en Hanneke en ik gingen op pad om de laatste verse boodschappen te halen. Om 14 uur ‘s middags haalden we het anker op en gaven we, zoals traditie, de Neptunus een slokje rum als eerbetoon aan de zee. De wind stond in ons voordeel en hoewel we nieuwe tactieken uitproberen heeft Jasper wel last van zeeziekte. Hij vond troost op het voordek, met een emmer als zijn beste vriend en papa en mama naast zich, waar hij de wind en de zilte zeelucht kon voelen. Ook Teunis en Tessa voelen zich licht zeeziek. Alleen Hanneke heeft nergens last van, zolang ze niet naar binnen hoeft om te plassen. Bij Saint Lucia werden we plotseling getrakteerd op een groep dolfijnen die vrolijk voor de boot zwommen. De blijdschap en verwondering in de ogen bij iedereen was onbetaalbaar. Wat een geluk om dit mee te mogen maken. Toen het langzaam donker begon te worden, en de lucht zich vulde met een prachtige mix van warme kleuren, was het tijd voor iedereen om zich in de cockpit te verzamelen. De zonsondergang was mooi om te zien, maar voor Jeroen, Rajesh en mij was het ook een moment waarop onze magen begonnen te knorren. Verder had niemand zin in eten. Als ik hun zo zie zitten in de cockpit moet ik even terugdenken aan onze eerste overtocht, waarbij we er niet veel anders bijzaten dan zij nu. Terwijl Tessa nog een poging deed om beneden decks te rusten, besloten ze uiteindelijk allemaal in de cockpit te blijven. Onze gebruikelijke shifts begonnen en we navigeerden de boot door de duisternis van de nacht. De wind begon aan te trekken, en we zeilden met een snelheid van 7 tot 8 knopen richting Bequia. Tijdens de nacht moesten we een paar keer de zeilen reven of juist weer wat uitrollen om de ideale koers te behouden. Hanneke, die de hele nacht wakker was gebleven, bevond zich helemaal in haar eigen wereld, verdiept in een boek dat ze van kaft tot kaft verslond. Het ochtendgloren brak aan en om 06.15 uur bereikten we eindelijk de serene baai van Port Elizabeth. Een gevoel van triomf en voldoening overspoelde ons, wetende dat we de uitdagingen van de nacht hadden overwonnen. Iedereen was enigszins uitgeput en ook trots dat we Bequia veilig hebben weten te bereiken.

De rest van de dag namen we de tijd om bij te komen en pakken we allemaal de nodig extra uurtjes slaap. Hanneke, Teunis, Tessa en Jasper vonden de reis intens, maar ook zij konden nu ontspannen en genieten van de rust van het eiland. Jeroen, altijd de zorgzame en verantwoordelijke ziel bij ons aan boord, nam alle paspoorten mee en ging naar de douane en immigratie om ons in te checken. De eerste stempels werden in de paspoorten van Hanneke, Teunis, Tessa en Jasper gezet. Om deze mijlpaal te vieren, besloten we de volgende dag uit eten te gaan. Ondanks de regen lieten we ons niet ontmoedigen en maakten we een wandeling naar Fort Hamelton. De normaal gesproken zo mooie uitzichten werden nu helaas geblokkeerd door een wolkendek en regen. De dagen in Bequia waren gevuld met wandelen, lezen, snorkelen, kletsen, lekker eten en spelletjes.

Na drie leuke dagen gingen we verder met ons zeilavontuur naar de Tobago Cays. Jasper, nam zonder aarzeling plaats op het dek, vergezeld door zijn trouwe metgezel, de blauwe emmer en Teunis. Na vijf uur zeilen kwamen we aan bij deze paradijselijke bestemming en lieten we het anker in het helderblauwe water zakken. Rondom ons heen zien we niets anders dan helderblauw water in 50 tinten blauw, schildpadden die nieuwsgierig bovenwater een kijkje komen nemen en kleine eilandjes met witte stranden en palmbomen erop. De komende dagen zullen we hier doorbrengen, hebben we niet alleen mooi weer en gaan we opzoek naar de verpleegstershaaien. Deze avonturen lezen jullie allemaal in de volgende blog.