De stemmen van de oceaan

Er was eens een klein visje met drie gekleurde stippen op haar zij.

Ze heette Dot.

Dot woonde in een warme, blauwe oceaan vol wuivend koraal, kleine visjes en dansende bubbels.

Overdag speelde het zonlicht in het water. ’s Nachts glinsterden de sterren boven de golven.

Dot hield van haar rif. Toch zwom ze vaak naar de rand, waar ze naar het eindeloze blauwe water keek.

De andere vissen bleven liever dicht bij huis. Maar Dot was anders. Ze was nieuwsgierig. Heel nieuwsgierig.

Ze wilde weten wat er voorbij het rif lag, waar de grote schaduwen vandaan kwamen en wie er zongen in de diepe oceaan.

Op een dag was de roep van de oceaan sterker dan ooit.

Dot zwom verder dan ze ooit was geweest. Verder dan de schildpadden. Verder dan de dolfijnen. Zelfs verder dan de plek tot waar ze normaal zwom.

Bij iedere slag van haar vinnen werd het vertrouwde rif achter haar kleiner. Het water om haar heen voelde anders. Groter. Dieper. Mysterieuzer.

Even keek Dot achterom. Ze kon nog teruggaan.

Maar toen hoorde ze het.

WooooOOOooooommm…

Een lage toon trilde door het water. Dot hoorde hem niet alleen, ze voelde hem in haar hele lijf.

Nog een toon volgde. Lang. Laag. En zo bijzonder dat Dot vergat dat ze bang was.

‘Wie maakt dat geluid?’ vroeg ze zacht.

De oceaan gaf geen antwoord. Om haar heen werd het water stiller, dieper en donkerder.

WooooOOOooooommm…

Heel langzaam gleed een enorme schaduw onder haar door. Dot hield haar adem in.

Even wilde ze naar haar rif terugzwemmen. Maar toen dacht ze aan alle stemmen die ze nog niet kende. En aan iets wat ze zich al zo vaak had afgevraagd: had zij misschien ook een eigen lied?

Dot wist niet wie de schaduw was of hoe ver haar reis haar zou brengen. Maar één ding wist ze wel: ze wilde luisteren naar alle stemmen van de oceaan.