Berry eilanden

Berry eilanden

Hallo daar! Welkom aan boord! Het avontuur van deze week brengt ons naar het gebied van Spanish Wells, waar we op zoek zijn geweest naar Manatees in het binnen kanaal. Onze zeiltocht naar de Berry-eilanden nam een onverwachte wending toen de wind plots van richting veranderde en we een cruciale beslissing moesten nemen over waar voor anker te gaan. We ankerden uiteindelijk achter White Bay vlak voor een gezonken ketch boot, wat ons de kriebels gaf. Nieuwsgierigheid kreeg de overhand van Jeroen en Rajesh en ze besloten de gezonken ketch boot te verkennen, wat uiteindelijk leidde tot een reddingsactie en in bijna een nieuwe hit song in plaats van een blog. Dus leun achterover, ontspan en geniet van een heerlijk kopje koffie, thee of wijn terwijl we je meenemen op deze onvergetelijke reis.

Nadat de zon eindelijk door de regenwolken gluurde, waren we klaar om het gebied rond Spanish Wells te gaan verkennen. Jeroen pompte het water uit onze dinghy, die tot de helft gevuld was en we startten de motor en varen het binnen kanaal in. Toen we het kanaal binnengingen, sloeg mijn hart een slag over toen ik een groot bord zag dat ons waarschuwde dat Manatees, ook wel zeekoeien genoemd, in het gebied rondzwemmen. Ik had nog nooit een Manatee in het wild gezien en ik was verrukt over de mogelijkheid er een tegen te komen. Vanaf dat moment waren mijn ogen op het water gericht, zoekend naar tekenen van de vriendelijke reuzen. We varen het hele kanaal door, rond het eiland en verwonderden ons over de verschillende kanten van het eiland. Later die avond speurde ik het internet af naar informatie over de Manatees in de Bahama’s en ontdekte dat ze zeer zeldzaam waren om te spotten. De volgende dag maakten we een lange wandeling over het eiland, op zoek naar de immigratiedienst om onze visums te verlengen en een supermarkt voor wat vers fruit en groenten. Er was een hele aardige man bij het visumbureau die ons de formulieren gaf om in te vullen en ons daarna alle benodigde stempels gaf en onze visums verlengde tot 3 mei, dat alles zonder kosten! We waren totaal verbijsterd en gingen hierover natuurlijk niet in discussie. We liepen met een grote glimlach op ons gezicht weer naar buiten. We vervolgden onze wandeling rond het eiland en genoten van de omgeving. Toen we een brug overstaken, zagen we een groep mensen die helemaal in extase waren in het water. En toen zagen we het – een Manatee! Ik kan de opwinding die op dat moment door me heen golfde niet beschrijven. Ik dacht er niet eens aan dat ik geen bikini bij me had; Ik heb mijn shirt uitgedaan en ben net met de rest van mijn kleren aan in het water gesprongen. De Manatee ging rustig door met eten en besteedde weinig aandacht aan de mensen om hem heen. Het was een surrealistische en bijzondere ervaring om de vriendelijke reus in zijn natuurlijke habitat te zien. Toen ik helemaal doorweekt uit het water kwam, kon ik niet anders dan lachen om de absurditeit van de situatie. Hier was ik, als een klein kind zo blij. Spanish Wells was gevuld met onverwachte verrassingen en onvergetelijke momenten.

De volgende ochtend waren we klaar om onze reis naar de Berry-eilanden voort te zetten. We keken allemaal uit naar een mooie zeildag met een mooi voordewindse koers van onze 63 NM lange tocht. Na het ontbijt en wat laatste voorbereidingen hijsen we alle zeilen en vertrekken richting onze bestemming. Terwijl we zeilden, genoten we allemaal van de rust van de geluiden van de zee en de wind. Sommigen van ons lazen rustig in een boek, terwijl anderen de natuur om ons heen in zich opnamen. Echter, na ongeveer 38 zeemijl te hebben gevaren, merkten we dat de wind verder naar het oosten was gaan draaien dan aanvankelijk was voorspeld. Bezorgd over de verandering in windrichting, laadden we de windkaarten opnieuw en ontdekten dat de wind inderdaad oostelijker werd. Omdat de ankerplaats die we in gedachten hadden niet aan te raden was voor deze windconditie, wisten we dat we een beslissing moesten nemen over waar we voor anker zouden gaan. Na lang wikken en wegen, omdat de Berry eilanden niet veel ankerplekken hebben voor diepgaande boten zoals die van ons, besloten we uiteindelijk voor anker te gaan achter White Bay, wat 7 NM dichterbij was dan de andere ankerplaats die we overwogen hadden. Toen we de nauwe doorgang naderden, maakten we een scherpe bocht naar stuurboord en waren verrast een gezonken ketch boot te zien met de masten boven water. We kregen er alle kriebels van! Gelukkig waren we opgelucht dat er nog drie andere boten iets verderop in de doorgang voor anker lagen. We volgden hun voorbeeld om ook daar een ankerplaats te zoeken. We realiseerden ons echter net te laat dat de diepten op de kaart niet nauwkeurig waren, en voordat we het wisten, hadden we de bodem bereikt!

Gelukkig was het waarschijnlijk een zandheuvel en hadden we nog steeds vaart, we waren dus snel weer los. We deden iets verderop een poging om te ankeren maar het anker hielt niet, we moesten de boot keren en over het ondiepe stuk weer terugvaren. We konden helaas alleen vlak voor de gezonken ketch ankeren en ik kan je vertellen, het was niet het meest geruststellende gevoel! Om er zeker van te zijn dat alles in orde was, zwom Jeroen naar het anker om te controleren of het goed in het zand was gehaakt en niet achter een stuk rots. We waren opgelucht toen hij ons een dikke duim omhoog gaf! De boot had zich heel goed vastgezet in de zandbodem. Een geruststellende gedachte. Jeroen en Rajesh waren vastbesloten om de gezonken ketch te verkennen en niets kon hen tegenhouden. Jeroen pakte de supboards en bond ze vast achter de boot om nog even de peddels te pakken. Hij wist niet dat een van de planken was losgeraakt en langzaam wegdreef. Toen hij het zag zong hij “Daar gaat ze” van Clouseau, niet beseffend dat hij op het punt stond om straks zelf gered te moeten worden. Hij pakte het andere supboard en ging snel achter het losgeraakte board aan. Een heel eind verder kreeg hij het supboard te pakken en begon Jeroen aan de lange peddeltocht terug naar de boot. Ondertussen sprong Rajesh in het water met een extra peddel en de GoPro om zijn vader te helpen. Waarna hij zich al snel realiseerde dat dat waarschijnlijk niet zo verstandig was. De stroming in de doorgang was alweer flink aan het toenemen. Hij kwam gelukkig veilig bij Jeroen aan en nam een supboard van Jeroen over, maar na 45 minuten vechten tegen de stroming in waren ze beide uitgeput. Ze besloten een supboard los te laten en samen verder te gaan op een supboard. Maar zelfs dat werkte niet. Volledig uitgeput peddelden ze naar een eiland, mij in spanning achterlatend terwijl ik vanaf de boot toekeek. Ik was klaar om in de dinghy te springen en naar hen toe te varen, maar de dinghy was nog omhoog gehesen en de buitenboordmotor was eraf gehaald vanwege de langere zeiltocht. Hoewel ik de dinghy nog in mijn eentje naar beneden zou kunnen krijgen, was het voor mij onmogelijk om de buitenboordmotor er in mijn eentje op te monteren. Ik bleef hulpeloos achter terwijl ik toekeek hoe ze worstelden om terug te keren naar de boot. Jeroen heeft het nog een keer in zijn eentje geprobeerd om naar de boot te paddelen, maar de stroming is gewoon te sterk. Ik heb uiteindelijk via VHF-radio de drie boten opgeroepen of er iemand was die kon helpen. Ik kreeg gelukkig een reactie van de catamaran “Another Summer”, die gelukkig hun dinghy in het water hadden liggen en waren bereid te helpen. Hij ging met zijn dinghy naar Jeroen en Rajesh en redden hen van het eiland. Tot onze verbazing vertelde hij dat ons andere supboard gevonden was door de motorboot genaamd “Super Duck” vlak naast hen. Hij was zo vriendelijk om ook ons supboard nog op te halen. We konden hem niet genoeg bedanken. We overhandigden als dank een fles rum en een fles rode wijn. Mijn mannen en beide supboards waren weer veilig aan boord. Wat een opluchting! Het was een avontuur dat we nooit zullen vergeten. De les die we geleerd hebben? Controleer altijd of je iets stevig heb vastgemaakt, anders strand je misschien op een eiland terwijl iemand anders op de boot achterblijft en teksten bedenkt voor een nieuw hit-song in plaats van een blog.

Het is een donkere en stormachtige nacht, de wind huilt en de golven beuken tegen onze boot als een dronken zeeman die uit de kroeg naar huis strompelt. Ondanks dat we stevig geankerd waren, konden we niet anders dan een gevoel van onbehagen voelen toen we op en neer stuiterden op de golven. We checkten verschillende keren buiten om er zeker van te zijn dat we niet de volgende ongelukkige zeilers waren die op de bodem van de oceaan belandden. Gelukkig hebben we de nacht veilig doorstaan en werden we wakker met een brak gevoel. We wisten dat we niet nog een nacht op die plek zouden blijven, dus we controleerden de windkaarten en konden koers zetten naar onze oorspronkelijke ankerplaats in Great Harbour Cay. Maar niet voordat Rajesh een aantal fantastische dronefoto’s en -video’s van de omgeving maakte.

Zodra we aankwamen in Great Harbour Cay, was onze eerste missie, het vinden van een supermarkt. Ons drinkwater had ineens een chemische smaak gekregen en we wilden niet het risico lopen ziek te worden. Na een tocht met een de dinghy en een wandeling van 45 minuten vonden we de supermarkt en sloegen we zoveel water in als we konden dragen. De echte helden van de dag waren de aardige locals die ons een lift in hun auto aanboden toen ze ons zagen met onze zware rugzakken. Terug op de boot waren we vastbesloten om het mysterie van het vervuilde water op te lossen. Jeroen en Rajesh zetten hun detectivehoed op en gingen aan de slag. Was het iets in de tank? Was het water in de jerrycan, die we erin hadden gedaan, niet goed (meest logische oorzaak)? Voor de zekerheid is er een waterslang met alg-aangroei vervangen voor een nieuwe en zetten we de watermaker aan om de tank opnieuw te vullen. Jeroen en Rajesh hebben niets bijzonders kunnen vinden en we vermoeden dat het water dat in de jerrycan zat, die we erin gedaan hebben niet goed was. De volgende drie dagen hadden we het genoegen om de mangroven van Shark Creek Inlet te verkennen. En laat me je vertellen, we waren schildpad-achtig verbaasd! We hebben nog nooit zoveel schildpadden bij elkaar gezien. Ze waren allemaal erg schuw, maar wie kan hen dat kwalijk nemen? Ze werden plotseling omringd door een aantal nieuwsgierige homo sapiens die rondvaren in hun territorium. We kregen zelfs een kleine haai, een gevlekte adelaarsrog en een pijlstaartrog te zien! En laten we het tjilpende koor van verschillende vogelsoorten niet vergeten. Mangroven zijn echt een bijzonder stukje natuur. Het is als de geheime schuilplaats van Moeder Natuur, vol fascinerende wezens en adembenemende schoonheid. 

Vanaf hier zeilen we alleen weer richting het zuiden, en vandaag zetten we koers naar Soldier Cay, dat ongeveer 8 zeemijl verderop ligt. Tijdens deze zeiltocht weten we een barracuda te vangen, en in plaats van hem terug te gooien, besluiten we hem te houden en als traktatie aan de haaien aan te bieden. Soldier Cay was een mooie ankerplaats en we hebben in tijden niet zoveel boten bij elkaar zien liggen. Rond 17.00 uur snijd ik de barracuda in kleine stukjes en hangen de kop aan een touw in het water. Ik gebruik geen vishaak omdat ik de haaien niet wil vangen. Het duurt ongeveer 20 minuten voordat de eerste haaien ons aas naderen. Twee verpleegsterhaaien en een Caribische rifhaai zwemmen ons tegemoet, eerst wat terughoudend, maar langzaam komen ze tot de achterkant van de boot waar ik je rustig stukjes barracuda kon geven. Ik was helemaal in onze nopjes met deze ontmoeting.

De volgende dag besluiten we de omgeving verder te verkennen en met onze dinghy in 30 minuten naar Hoffman’s Cay te varen. Zodra we het eiland bereiken, hebben we zin om de benen te strekken en besluiten een wandeling te maken naar weer een “Blue Hole”. De Bahama’s heeft er verscheidene. We komen uit bij een rotswand waar veel mensen vanaf springen, maar ontdekken ook een smalle weg die naar een grot leidt, wat een alternatieve manier is om het water in te gaan. De omgeving is mooi en de groene kleur van het water aan de randen geven deze “Blue Hole” een unieke uitstraling. Rajesh maakt een aantal mooi drone opnames. Daarna lopen we naar beneden en gaan Jeroen en Rajesh snorkelen. Ik besluit deze uit te zitten omdat mijn angst voor de zeemonsters in deze donkere diepte te groot is. Deze “Blue Hole”, zit vol met kleine visjes en oesters, en de groene algen die de diepte ingaan geven het gebied een uniek en boeiend aanzicht. Als we weer bij de dinghy zijn, vinden we het heerlijk om een verfrissende duik te nemen in het mooie heldere water van de zee. Nadat we genoeg hebben gezwommen, verkennen we graag nog wat meer de omgeving met de dinghy. Er is altijd iets nieuws te ontdekken en het is leuk om te zien wat er nog meer is. Uiteindelijk keren we terug naar de boot. Toen Jeroen de volgende dag het water in ging om de alg-aangroei van de romp te verwijderen kwam de verpleegsterhaai weer bij de boot voor zijn gratis maaltijd, Jeroen durft nog even in het water te blijven en de haai komt zelfs zo dichtbij dat hij hem zou kunnen aanraken. De romp schoonmaken moet maar even wachten. Over twee dagen zeilen we verder en zetten we koers naar het zuiden. We zijn verheugd om de meer zuidelijke eilanden van de Exuma’s te verkennen en al het moois te ontdekken dat ze te bieden hebben.